فیلم Judge Dredd 1995

داستان ضعیف‌ترین حلقه در زنجیره‌ای است که در غیر این صورت فوق‌العاده سرگرم‌کننده است. متأسفانه در صنعت فیلم، بخش داستانی اغلب مهم‌ترین قسمت است، بنابراین نمی‌توانم Judge Dredd را فیلمی موفق بدانم. هرچند ایدهٔ کلی قوی است، اما این به نفع فیلم نیست چون منبع آن کتاب‌های کمیکیِ هم‌نام و مجلهٔ 2000 AD است. سیلوستر استالونه (در نقش دِرِدِد) و راب اشنایدر (همراهش) شاید انتخاب‌های چندان...

داستان ضعیف‌ترین حلقه در زنجیره‌ای است که در غیر این صورت فوق‌العاده سرگرم‌کننده است. متأسفانه در صنعت فیلم، بخش داستانی اغلب مهم‌ترین قسمت است، بنابراین نمی‌توانم Judge Dredd را فیلمی موفق بدانم. هرچند ایدهٔ کلی قوی است، اما این به نفع فیلم نیست چون منبع آن کتاب‌های کمیکیِ هم‌نام و مجلهٔ 2000 AD است. سیلوستر استالونه (در نقش دِرِدِد) و راب اشنایدر (همراهش) شاید انتخاب‌های چندان مناسبی برای بازیگری نباشند. با این حال آن‌قدر بد نیستند که تماشای فیلم را غیرممکن کنند، به‌ویژه که چند بازیگر و انتخاب خوب دیگر وجود دارد که این کاستی را تا حدی جبران می‌کنند. با وجود ساخته شدن در ۱۹۹۵، فیلم حال‌وهوای مشخص دوران دههٔ ۱۹۸۰ از یک آیندهٔ دیستوپیایی را دارد: ساختمان‌ها همه سیاه، تابلوها نئونی و ساکنان عمدتاً پانک‌ها و گوث‌هایی با ظاهر و جنسیت نامشخص‌اند. صادقانه بگویم من خودم دل‌باختهٔ همین فضای بصری هستم، پس این ویژگی به Judge Dredd امتیاز می‌دهد (هرچند نه به‌خاطر نوآوری). شاید انتظار نداشته باشید یک علمی‌تخیلی پرخشونت و لذت‌آورِ تا حدی مبتذل را این‌طور توصیف کنند، اما Judge Dredd واقعاً جذاب است! شخصیت ABC Warrior برایم جذابیت ویژه‌ای دارد و در کل، فیلم وقتی آن را جدی نگیریم لذت‌بخش است (البته جدی گرفتنش تقریباً غیرممکن است). درست است که لذت تماشای Judge Dredd بیشتر از نوع «به آن می‌خندم» است تا «با آن می‌خندم»، اما برای من همچنان لذت‌بخش است. 51% — Gimly من... قانون هستم!