فیلم Birdman of Alcatraz 1962

اوایل قرن بیستم است که استرود (برت لانکستر) کار طولانی‌‌اش در زندان را شروع می‌کند. او پیش از آنکه با رفتار خشونت‌آمیز یک نگهبان اوضاع را از دست بدهد، مرتکب قتل شده و سپس جنایاتش تشدید می‌شود. محکوم به اعدام می‌شود اما تنها مداخلهٔ مستقیم مادرش نزد رئیس‌جمهور موجب تخفیف مجازات و بازگشت او به زندانی می‌شود که تحت فرمان روانی و بی‌رحمانهٔ هاروی شومیکر...

اوایل قرن بیستم است که استرود (برت لانکستر) کار طولانی‌‌اش در زندان را شروع می‌کند. او پیش از آنکه با رفتار خشونت‌آمیز یک نگهبان اوضاع را از دست بدهد، مرتکب قتل شده و سپس جنایاتش تشدید می‌شود. محکوم به اعدام می‌شود اما تنها مداخلهٔ مستقیم مادرش نزد رئیس‌جمهور موجب تخفیف مجازات و بازگشت او به زندانی می‌شود که تحت فرمان روانی و بی‌رحمانهٔ هاروی شومیکر (کارل مالدن) اداره می‌شود؛ شومیکر بر قلمرو خود همچون یک فئود فرمانروایی می‌کند و استرود قرار است هرگز از انفرادی بیرون نیاید. در گردش کوتاه روزانه‌اش در محوطهٔ زندان، گنجشکی را می‌یابد که از لانه افتاده و بالش شکسته است. او تصمیم می‌گیرد آن را نجات دهد و پس از مطالعات فراوان در پزشکی پرندگان تا حدی متخصص می‌شود و با کمک همسر جدیدش استلا (بِتی فیلد) کسب‌وکاری تخصصی راه می‌اندازد. سپس به آلکاتراز منتقل می‌شود و کمی بعد درمی‌یابد که زیر فرمان دشمن قدیمی‌اش قرار گرفته است. لانکستر در این نقش فوق‌العاده است؛ او ترکیبی از خشونت، محاسبه‌گری و ظرافت را به‌گونه‌ای بازی می‌کند که کم‌نظیر به‌نظر می‌رسد. مالدن نیز به‌عنوان رقیبی مؤثر عمل می‌کند و بازی دو طرف در بازی موش و گربه‌ای فکری که به‌تدریج خسته‌کننده‌تر، پیچیده‌تر و قدرتمندتر به تصویر کشیده می‌شود، بسیار تاثیرگذار است. اگر فیلمی بخواهد ماهیت زندان و فقدان فرصت و معنا را نمایش دهد، این فیلم نمونهٔ بارز آن است؛ و واضح است که اگر استرود به‌اندازهٔ کافی زیرک نبود تا دوستان بیرون از زندان را بسیج کند و هوش خود را تیز نگه دارد، مقامات عملاً او را به سقوط روانی هدایت می‌کردند — موضوعی که با فیلمنامهٔ پرقدرت گای تروسپر به‌خوبی ارائه شده است. بازیگران مکمل هم نقش مهمی ایفا می‌کنند و تلاش‌های چشمگیر ویت بیسل، ادموند اوبراین و نوویل برند در خلق سینمای کلاسیکِ بزرگی که موقعیت ستاره را تثبیت می‌کند، کاملاً محسوس است.