فیلم Loving 2016

«انتخاب‌های زندگی که می‌خواهیم داشته باشیم، تصمیم خودمان است.» فیلم برگرفته از یک حادثهٔ واقعی، یک کتاب و یک مستند است. پیام فیلم عالی بود، اما بیشتر حالت شخصی داشت — حداقل از منظر فیلم که دربارهٔ یک زوج و مبارزهٔ آن‌هاست. شخصیت‌های این دو بسیار کم‌حرف‌اند، بنابراین فیلم شبیه مستندی با طعم فیلم داستانی به نظر می‌رسید. این به آن معنا نیست که روث نگا...

«انتخاب‌های زندگی که می‌خواهیم داشته باشیم، تصمیم خودمان است.» فیلم برگرفته از یک حادثهٔ واقعی، یک کتاب و یک مستند است. پیام فیلم عالی بود، اما بیشتر حالت شخصی داشت — حداقل از منظر فیلم که دربارهٔ یک زوج و مبارزهٔ آن‌هاست. شخصیت‌های این دو بسیار کم‌حرف‌اند، بنابراین فیلم شبیه مستندی با طعم فیلم داستانی به نظر می‌رسید. این به آن معنا نیست که روث نگا شایستهٔ نامزدی اسکار بود؛ به نظر نویسنده، او تنها به‌خاطر سهمیهٔ بازیگران سیاه‌پوست نامزد شد، در غیر این صورت اجراهای درخشان زیادی وجود داشت که شایستگی توجه داشتند، ولو اینکه نه سفیدپوست باشند، نه سیاه‌پوست و حتی نه آمریکایی. در مجموع من از این نوع درام خوشم آمد؛ خیلی واقعی بود و اگر از مرز دو ساعت هم بگذرد، برایم مشکلی ندارد. نخستین قدردانی باید به دو بازیگر اصلی تعلق گیرد؛ آن‌ها روح فیلم بودند. قطعاً اجراهایی شایستهٔ دریافت جایزه ارائه دادند، اما همان‌طور که گفتم، لزوماً برای اسکار نیست. مخصوصاً نقش جوئل اجرتون را بسیار دوست داشتم؛ شاید یکی از بهترین اجراهای او تاکنون باشد. به دلایل متعدد این فیلم ارزش دیدن دارد. جف نیکولز (سازندهٔ فیلم «Take Shelter») در نگارش و کارگردانی عملکرد قابل‌قبولی داشت، به‌ویژه پس از فیلم نسبتاً ناامیدکنندهٔ قبلی‌اش. یکی از بهترین بیوپیک‌های سال است و توصیه می‌کنم از دستش ندهید، به‌ویژه برای تماشاگران خانوادگی. ۷ از ۱۰ داستان واقعی و به‌جا نام‌گذاری‌شدهٔ فیلم، مشکلات ریچارد (جوئل اجرتون) و میلدرد (روث نگا) را دنبال می‌کند که در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ در ویرجینیا با تبعیض نژادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این زوج میان‌نژادی ازدواج کرده‌اند و او باردار است که هر دو به‌خاطر نقض قوانین سخت‌گیرانهٔ ایالتی علیه اختلاط نژادی دستگیر می‌شوند. پس از مدت کوتاهی زندان، او آزاد می‌شود و اندکی بعد او نیز آزاد می‌شود و حکمی تعلیقی به او داده می‌شود به‌شرط آنکه شهرستان را ترک کنند و هرگز بازنگردند. آن‌ها برای تولد فرزندشان برمی‌گردند، اما مداخلهٔ به‌موقع وکیل‌شان بیرزلی (بیل کمپ) تا حدی کار را نجات می‌دهد تا اینکه وکیلِ بااستراتژی‌تر، برنی کوهن (نیک کرول)، نقشه‌ای می‌چیند تا آن‌ها را دوباره بازداشت کنند و بتواند رأی اولیه را در عالی‌ترین دادگاه کشور واخواهی کند. این استراتژی خطرناک است: تنها یک پرونده از هر چهارصد پرونده‌ای که به دیوان عالی ایالات متحده ارائه می‌شود، شنیده می‌شود، و احساسات در ایالتی که سفیدبرتری حاکم است و مباحث نژادی با توجیهات «طبیعی» یا «خدادادی» به‌راحتی مطرح و توسط بخش قابل‌توجهی از مردم پذیرفته می‌شود، به اوج رسیده است. این فیلم نیز مانند نمونه‌های مشابه، بسیار رک و بی‌پیرایه نشان می‌دهد که سرزمینِ مدعی آزادی تا چه اندازه از آن ادعا فاصله داشته است: سیاستِ تحمل به جای آزادیِ انتخاب، ازدواج و حتی آزادیِ ارتباط. مراسم ازدواجی که در ایالت‌های دیگر قانونی و مشروع است، در این‌جا بی‌اعتبار اعلام می‌شود و این دو نفر در واقعیت ناچار بوده‌اند با ترسی جدی روبه‌رو شوند وقتی راه‌شان را برای پیشروی و پیش‌گامی در مبارزهٔ خود باز می‌کردند. فیلم در پرداخت زمینه و پیش‌زمینه کم گذاشته و وضعیت شخصیت‌ها بدون اینکه ما با آن‌ها آشنا شویم — اینکه چگونه با هم آشنا شدند یا عاشق شدند — به نمایش درآمده است. این نکته پیام کلی را رد نمی‌کند، اما به‌عنوان یک درام می‌توانست با زمینه‌چینی بیشتر، درک بهتری از انگیزهٔ آن‌ها برای مبارزه فراهم کند. فیلم دیدنی و تا حدی جذاب است، اما گاهی خواب‌آور می‌شود و با وجود کابوس‌وار بودن مشکلات شخصیت‌ها، من نتوانستم کاملاً با بازیگران ارتباط برقرار کنم.