فیلم Ouija: Origin of Evil 2016

«YesYes: UnOriginal of Evil» فیلمی بسیار بهتر از پیشینش، «Ouija»، است. اما از آن‌جا که «Ouija» عملاً بدترین فیلم سال ۲۰۱۴ بود، این پیشرفت دستاورد بزرگی محسوب نمی‌شود. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف بود. خب، این‌جا همه‌چیز آغاز شد! فیلم هیجان‌آور و قابل قبولی است و قطعاً از قسمت اول بهتر است. قسمت قبلی یک ترسناک نوجوان‌محور...

«YesYes: UnOriginal of Evil» فیلمی بسیار بهتر از پیشینش، «Ouija»، است. اما از آن‌جا که «Ouija» عملاً بدترین فیلم سال ۲۰۱۴ بود، این پیشرفت دستاورد بزرگی محسوب نمی‌شود. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف بود. خب، این‌جا همه‌چیز آغاز شد! فیلم هیجان‌آور و قابل قبولی است و قطعاً از قسمت اول بهتر است. قسمت قبلی یک ترسناک نوجوان‌محور معمولی بود که همه‌چیز از شکلی بازیگوشانه شروع می‌شد؛ اما این قسمت پیش‌درآمد است و روی ریشه‌ها تمرکز دارد. مادری تنها با دو دختر با اجرای جلسات روح‌خوانی از مردم پول درمی‌آورد؛ اما وقتی دختر کوچکش شروع به برقراری ارتباط با ارواح می‌کند، اوضاع تغییر می‌کند. آشوب پدید می‌آید، خانه تسخیر می‌شود و خانواده کم‌کم از هم می‌پاشد. سادگی در اجرا به فیلم کمک کرده است؛ هرچند از نظر تماتیک از آثار دیگر وام گرفته، صحنه‌ها آشنا و شخصیت‌ها با نیت مشخصی شکل‌گرفته‌اند. نقش کشیش به‌خصوص از جمله کلیشه‌های بیش‌ازحد در ژانر وحشت است و چرخش داستانی پایانی هم هرچند خوب است، نوآورانه نیست. بازی‌ها خوب و فیلم‌برداری قابل قبول است. «Ouija» ایدهٔ خوبی برای فیلم وحشت است و با توجه به موفقیت نسبی این فیلم، امیدوارم قسمت بعدی بهتر باشد. اگر توقع معجزه ندارید، ارزش دیدن دارد. امتیاز: ۶/۱۰ شروع فیلم را واقعاً دوست داشتم. فیلم ۹۰ دقیقه‌ای است ولی تا دقیقهٔ شصت حس می‌شود هنوز در بخش آغازین قرار داریم. پایان فیلم خیلی سریع اتفاق می‌افتد؛ تمام اتفاقات در ۱۵ دقیقهٔ پایانی روی می‌دهد و جمع‌بندی خیلی ضعیف و غیرقابل‌لذت است. صحنه‌های ترسناک بیشتر خنده‌دار از کار درآمده‌اند تا ترسناک، و این موضوع اوضاع را بدتر می‌کند. از پایان واقعاً ناامید شدم، چون فیلم پتانسیل زیادی داشت. وییییجا! دنباله‌ای که در واقع پیش‌درآمد است و بهتر از نسخهٔ قبلی عمل کرده! «Ouija: Origin of Evil» یک فیلم ترسناک بالاتر از متوسط است که برای کسانی که انتظار تجربه‌ای مرز شکن ندارند، سواری ترسناک و لذت‌بخشی فراهم می‌آورد. قواعد کلی این‌جا برقرار است: مادری بیوه و دو دخترش که با جلسات روح‌خوانی کلاه‌برداری می‌کنند، با آوردن تختهٔ اویجا بیش از آن‌چه انتظار دارند به دردسر می‌افتند. کارگردان مایک فلنگان می‌داند چگونه یک اثر ترسناک صادقانه بسازد (نگاه کنید به «Oculus» و «Hush») و این‌جا هم این توانایی دیده می‌شود. فضا همواره لبریز از حس تهدید است و تنش به‌طور آهسته ساخته می‌شود تا اینکه فیلم وارد مرحلهٔ اوج می‌شود. متأسفانه بسیاری از آثار وحشت در این دهه به فرمول شیطانی تکیه کرده‌اند تا داستان‌شان را پر کنند، طوری که این فرمول خسته‌کننده و پیش‌بینی‌پذیر شده است. این مسئله به فیلم آسیب می‌زند و باعث می‌شود ربع پایانیِ بزرگ — هرچند همراه بار احساسی — تاحدی مایوس‌کننده شود؛ با این حال شات پایانی قطعاً ارزش برانگیختن احساس را دارد. علاقه‌مندان سرسخت ژانر شاید نکاتی آزاردهنده و خلأهایی بیابند، اما آن‌هایی که گهگاه به این ژانر سر می‌زنند، می‌توانند یک لرزهٔ سریع و رضایت‌بخش تجربه کنند. امتیاز: ۶/۱۰