فیلم The Man Who Laughs 1928

وقتی شاه جیمز هفتم (و دوم) (سم د گراس) تصمیم می‌گیرد از یکی از نجیب‌زادگان خائنش انتقام بگیرد، زشت‌ترین هدیه را بر پسر جوانش روا می‌دارد: لبخندی را بر چهره‌اش حک می‌کنند تا همیشه بتواند به یاد خیانت‌های پدر بخندد. خیلی زود آن پادشاه از کار برکنار می‌شود و پسرک بزرگ شده و «گوینپلین» می‌شود (کونراد وایدت). او سپس دختر نابینای جوان «دئا» را نجات...

وقتی شاه جیمز هفتم (و دوم) (سم د گراس) تصمیم می‌گیرد از یکی از نجیب‌زادگان خائنش انتقام بگیرد، زشت‌ترین هدیه را بر پسر جوانش روا می‌دارد: لبخندی را بر چهره‌اش حک می‌کنند تا همیشه بتواند به یاد خیانت‌های پدر بخندد. خیلی زود آن پادشاه از کار برکنار می‌شود و پسرک بزرگ شده و «گوینپلین» می‌شود (کونراد وایدت). او سپس دختر نابینای جوان «دئا» را نجات می‌دهد (مری فیلبین) و با «اورسوس» (چزاره گراوینا) به‌عنوان نگهبان و فیلسوف‌شان رشد می‌کنند. مردِ نشان‌خورده، عاشق، چهره‌اش را پشت ردایی سیاه پنهان می‌کند چون مطمئن است عشق رو به فزونی‌اش به دئا هیچ‌گاه پاسخ داده نخواهد شد. در همین زمان ملکه آن (جوزفین کراول) بر تخت نشسته و به‌واسطه دلقک مکار او «بارکیل‌فِدرو» (براندون هرست) — که قبلاً نیز برای پادشاه سابق کار می‌کرد — و پشتیبان پشت‌پردهٔ نسبتاً بدخیمش «دوشس جوسیانا» (اُلگا باکلانوا)، گوینپلین به دربار استوارت معرفی می‌شود. آنجا جایی است پر از توطئه‌ها و بازی‌های سیاسی که تحت سلطهٔ پادشاه زیرک و مستبد جریان دارد؛ به‌زودی او درگیر نقشه‌ای می‌شود که می‌تواند به نابودی خودش بینجامد، در حالی که برای حفظ شرافت و نیز محبت معشوقش می‌جنگد. این فیلم داستانی تاریخی و آشنا از خیانت و انتقام است، اما فیلم‌برداری و کارگردانی آن واقعاً باعث برجسته‌شدنش می‌شوند. صحنه‌های آغازین با «زن آهنی» — وسیله‌ای برای شکنجه که حضورش در سراسر فیلم محسوس است — بسیار مؤثرند، و وایدت با چشمان نافذش (که خوب نورپردازی شده‌اند) توجه تماشاگر را خوب جلب می‌کند، وقتی شخصیتش با ظلم‌های گذشته و انتخاب‌های پیش‌رو کنار می‌آید. بخش‌هایی از صحنه‌ها بسیار صمیمی و تقریباً تحریک‌آمیز فیلم‌برداری شده‌اند و فضاها عموماً با روند روزافزون ماکیاولیستی و گاه بامزهٔ توطئه‌ها هماهنگ‌اند؛ در عین حال برای شکل‌گیری یک داستان عاشقانه که از احساساتی‌سازی دوری می‌کند، جا باقی می‌گذارند. فیلم با صلابت و واقع‌گرایی تصویر تیره‌ای از سیاست بریتانیای اوایل قرن هفدهم ارائه می‌دهد.