فیلم Glory Road 2006

دیزنیِ اوایل دهه‌های ۲۰۰۰ واقعاً موفق بود و «گلوری رود» یکی دیگر از آثار برجسته‌ی آن دوره است. در آغاز فیلم کمی شبیه «یادآوری تایتان‌ها» یا حتی «مربی کارتر» به‌نظر می‌رسد، اما در ادامه هویتِ خود را پیدا می‌کند. به نظرم این فیلم از نظر احساسات و خامیِ اتفاقات کمی دقیق‌تر عمل می‌کند و صحنه‌های ورزشی هم واقعی‌تر جلوه می‌کنند. جاش لوکاس در نقش دن خیلی...

دیزنیِ اوایل دهه‌های ۲۰۰۰ واقعاً موفق بود و «گلوری رود» یکی دیگر از آثار برجسته‌ی آن دوره است. در آغاز فیلم کمی شبیه «یادآوری تایتان‌ها» یا حتی «مربی کارتر» به‌نظر می‌رسد، اما در ادامه هویتِ خود را پیدا می‌کند. به نظرم این فیلم از نظر احساسات و خامیِ اتفاقات کمی دقیق‌تر عمل می‌کند و صحنه‌های ورزشی هم واقعی‌تر جلوه می‌کنند. جاش لوکاس در نقش دن خیلی خوب است؛ شاید در مقیاس کل اجرا فوق‌العاده نباشد، اما برای این نقش بی‌نقص است. دامین رادکلیف (کَیجر)، ال شیِرر (شد) و مک‌هد بروکس (فلورنوی) هم بازی‌های قابل‌قبولی دارند. داستان گیرا، دیالوگ‌های خوب، موسیقی عالی، پیامِ مهم و بازی گرفتن همه‌ی بازیگران از نکات مثبت‌اند. تنها ایرادم ظاهراً بینیٔ مصنوعیِ جان وُیت بود که توی ذوق می‌زد. «گلوری رود» داستان واقعی و شگفت‌انگیزِ عزم و شجاعتِ تیم تگزاس وِسترنِ ۱۹۶۶ را بازگو می‌کند، اما فیلمنامه نتوانسته از تمام ظرفیتِ این داستان بهره ببرد. بازگوییِ ترکیبِ آغازینِ کاملاً سیاه‌پوستِ آن سال در بسکتبال دانشگاهی و دشواری‌هایی که این جوانان پشت سر گذاشتند الهام‌بخش است؛ بازیگران به‌ویژه جاش لوکاس خوب توانسته‌اند جسارت و مقاومتِ شخصیت‌ها را نشان دهند. متأسفانه فیلمنامه نسبتاً کلیشه‌ای و فرمولی است؛ فیلم لذت‌بخش است اما احساس می‌شود بیش از حد کلیشه‌ای و اغراق‌شده شده که از قدرتِ داستان می‌کاهد. «گلوری رود» فیلم بدی نیست، اما می‌توانست خیلی بهتر باشد.