فیلم کره ای Hunt 2022

«پارک» (لی جونگ-جه) و «کیم» (جونگ وو-سون) مسئول تیم‌های خارجی و داخلی معادل سازمان سیا در کره جنوبی هستند که پس از تلاش برای ترور رئیس‌جمهورشان در سفری به واشینگتن دی‌سی با بحران روبه‌رو می‌شوند. این سیاست‌مدار در دهه ۱۹۸۰ با کودتا به قدرت رسیده و دشمنان زیادی دارد. به‌تدریج فشار زیادی بر این دو وارد می‌شود تا بفهمندِ چگونه ضاربین از برنامه‌های رئیس تا...

«پارک» (لی جونگ-جه) و «کیم» (جونگ وو-سون) مسئول تیم‌های خارجی و داخلی معادل سازمان سیا در کره جنوبی هستند که پس از تلاش برای ترور رئیس‌جمهورشان در سفری به واشینگتن دی‌سی با بحران روبه‌رو می‌شوند. این سیاست‌مدار در دهه ۱۹۸۰ با کودتا به قدرت رسیده و دشمنان زیادی دارد. به‌تدریج فشار زیادی بر این دو وارد می‌شود تا بفهمندِ چگونه ضاربین از برنامه‌های رئیس تا این حد اطلاع داشتند؛ آیا یک نفوذی — «دونگ‌لیم» افسانه‌ای — وجود دارد و آیا ممکن است به سازمان آنها رخنه کرده باشد؟ خیلی زود جوّی از ترس و رقابت خشمگین باعث می‌شود این دو برای پیدا کردن جاسوس و حفظ موقعیت‌شان به اختلافات شدید برسند و پیش از اجلاس بانکوک به روش‌هایی هرچه بی‌رحم‌تر و خشن متوسل شوند. همان‌طور که اغلب وقتی یک بازیگر فیلمی را کارگردانی می‌کند اتفاق می‌افتد، فیلم از نگاه بی‌طرفانه‌ای که لازم است بی‌بهره می‌ماند. در جریان تحقیقات، داستان یک یا دو بار راهش را گم می‌کند؛ دنبال کردن اینکه چه کسی چه کاری انجام می‌دهد و چه کسی در کدام تیم است تا حدی دشوار است و ریتم فیلم گاهی کند می‌شود. دیالوگ‌ها زیادند اما چندان به پرداخت شخصیت‌ها و ایجاد ارتباط با آنها کمک نمی‌کنند، و چند زیرخط داستانی به هم‌ریخته تا همین نزدیکی‌های پایان معنی چندانی ندارند. پایان‌بندی چرخشی‌ای دارد که هرچند جذاب است، کمی ساختگی و نامحتمل به‌نظر می‌رسد و من سینما را با احساسی از ناکافی بودن ترک کردم. Hunt داستانی تخیلی است که بر بسترِ دوره‌ای بسیار تاریک از تاریخ اخیر کره جنوبی شکل گرفته. ظاهراً فیلم یک روایت جاسوسی‌ست، اما در عمق خود به بهای گرفتار شدن در سیستمی بی‌رحم و ضدانسانی می‌پردازد؛ در اینجا حکومتی نظامی و دیکتاتور که در دهه ۱۹۸۰ پس از کودتایی خونین به‌قدرت رسید. شخصیت‌های اصلی تلاش می‌کنند تا از رنج و مرگ مردم عادی بکاهند، اما این چرخه شکستن‌ناپذیر است و هر تلاشی برای پایان دادن به درد و مرگ معمولاً به خشونت بیشتر می‌انجامد، چون خود نظام حکومتی فاسد و دیکتاتور است. فیلم مملو از صحنه‌های دلخراش خشونت و شکنجه است؛ به‌عنوان افراد درگیر، چه خواسته و چه ناخواسته، سخت بتوان از هیچ‌یک از شخصیت‌ها خوشمان بیاید، اما می‌توان با تلاش‌های‌شان برای گسستنِ سیستمی که روح‌شان را می‌خورد همدردی کرد. خلاصه: بازی‌ها قدرتمندند، فیلم بی‌رحم و خشن است، پیام زیرساختی و پیچیده‌ای درباره قیمتِ بودن در سیستمی غیرانسانی دارد؛ هرچند در پرداخت روایت و ریتم شاهد نواقصی هستیم که تجربه کلی را کمابیش تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.