فیلم کره ای Oldboy 2003

مطمئنم همه می‌توانند فیلمی را که بازی‌ها عالی، داستان درخورتوجه و فیلم‌برداری برجسته‌ای دارد تشخیص دهند، اما تریلری که همهٔ این ویژگی‌ها را داشته باشد نادر است. «اولدبوی»، دومین قسمت از سه‌گانهٔ انتقام به کارگردانی پارک چان-ووک، دقیقاً چنین فیلمی است: داستانی خوب، بازی‌های قدرتمند و پیچش پایانی‌ای که اگر نگوییم نابغه، دست‌کم وحشتناک و هوشمندانه است. در واقع مهم نیست چند بار این فیلم...

مطمئنم همه می‌توانند فیلمی را که بازی‌ها عالی، داستان درخورتوجه و فیلم‌برداری برجسته‌ای دارد تشخیص دهند، اما تریلری که همهٔ این ویژگی‌ها را داشته باشد نادر است. «اولدبوی»، دومین قسمت از سه‌گانهٔ انتقام به کارگردانی پارک چان-ووک، دقیقاً چنین فیلمی است: داستانی خوب، بازی‌های قدرتمند و پیچش پایانی‌ای که اگر نگوییم نابغه، دست‌کم وحشتناک و هوشمندانه است. در واقع مهم نیست چند بار این فیلم را ببینید؛ پیچش نهایی همچنان شگفت‌انگیز باقی می‌ماند. موضوع انتقام در اینجا به سطحی بالاتر ارتقا یافته و با برنامه‌ریزی دقیق به اوج خود می‌رسد. «اولدبوی» ترکیبی ذهن‌برانداز از درام، تریلر و رمانس است که با طرحی سادیستیک، عناصر شوکه‌کننده، خشونت شدید و پیچش‌های روان‌شناختی هوشمندانه به‌خوبی آمیخته شده. تصور کنید برای پانزده سال در اتاقی زندانی شده‌اید، نمی‌دانید چرا و چه کسی این کار را کرده، و وقتی سرانجام آزاد می‌شوید و فکر می‌کنید همه‌چیز به پایان رسیده، یک ضربهٔ محکم به شکم‌تان وارد می‌شود. چی مینسیک در نقش او دائه‌سو بازی درخشانی ارائه می‌دهد و ما را به‌خوبی درگیر رمز و راز زندگی او، افسردگی‌اش و چاه عمیق کنجکاوی‌اش می‌کند. بار دیگر باید گفت «اولدبوی» اثری بسیار برجسته است؛ وقتی «انتقام» فراتر از تصاویری از ضربه‌زدن با چاقو یا رگبار گلوله تعریف می‌شود. بدون شک این یکی از فیلم‌هایی است که پیش از مرگ باید دید. فیلمی است که شما را بی‌قرار می‌کند، شوکه‌کننده و بسیار خشن است. این اثر سفری است به درونِ ذهنی واقعاً پریشان؛ ذهنی که، همان‌طور که خودِ شما نیز خواهید دید، از مواجهه با آنچه کشف می‌کند ناتوان است. فیلم به‌طرز درخشانی پیچیده و پرتابل است؛ طنز سیاه فوق‌العاده‌ای در دلش جریان دارد، حس کاملی از سردرگمی ایجاد می‌کند و پیچش‌ها و چرخش‌های داستانی کافی دارد تا مخاطب را درگیر نگه دارد. این فقط یکی از بهترین تریلرهای انتقام نیست — به سادگی بهترینِ آن‌هاست! تقریباً همهٔ کسانی که دربارهٔ این فیلم با آن‌ها صحبت کردم، دیدنش را توصیه کردند. من فیلم را با صدای اصلی کره‌ای و زیرنویس انگلیسی تماشا کردم. او دائه‌سو (با بازی چی مینسیک) مردی کمی شوخ‌طبع است (این‌که دقیقاً زنباره است یا نه روشن نمی‌شود)، همسری دارد و دختری که روز آغاز فیلم دو ساله شده است. دائه‌سو در اتاق انتظار زندان است، چون زنی را که با او شوخی کرده بود، توهین کرده؛ دوستی می‌آید و بالاخره او را بیرون می‌کشد، اما هنگام تماس با همسرش برای گفتن اینکه به‌زودی برمی‌گردد، ربوده می‌شود. او را در اتاقی کوچک حبس می‌کنند که تنها تلویزیون همراهش است؛ غذا به او می‌دهند و از او نگهداری می‌شود اما آزاد نیست. چند بار تلاش به خودکشی می‌کند و برای حفظ قوای جسمانی تمرین‌های تلویزیونی انجام می‌دهد و با چاپستیک شروع به کندن راهی می‌کند. از طریق گزارشی در تلویزیون متوجه می‌شود برای قتل همسرش قاب‌سازی شده است. پانزده سال بعد، بدون هیچ توضیحی آزاد می‌شود. باقیماندهٔ فیلم پی‌گیری تلاش‌های او برای فهمیدن دلیل زندانی شدن، پیدا کردن آمر این کار و یافتن دخترش است. فیلم پرتنش، پرانرژی و از چند منظر احساسی است؛ جای‌جای آن خونین است، اما وسواس دائه‌سو برای انتقام از زندان‌کنندگان و یافتن دخترش نیروی محرکهٔ فیلم است. اثر جنبه‌های روان‌شناختی هم دارد و در نهایت پاسخ‌ها را می‌دهد — این از آن فیلم‌های بی‌پایان و معماگونه نیست. اگر دنبال فیلمی سبک و بی‌پیرایه می‌گردید این را پیشنهاد نمی‌کنم، اما برای دنبال‌کنندگان سینمای جدی حتما ارزش دیدن دارد. این فقط فیلمی نیست که تماشا کنید، بلکه فیلمی است که آن را تجربه می‌کنید. «اولدبوی» بدون تردید یکی از بزرگ‌ترین داستان‌های انتقام است که به فیلم درآمده. به‌نظر من شخصیت منفیِ آن یکی از بزرگ‌ترین و به‌یادماندنی‌ترین ضدقهرمان‌هاست: زیرک، هولناک و کاملاً فراموش‌نشدنی. فیلمی پیچیده، نگران‌کننده و در اجرا فوق‌العاده باشکوه است. از آن فیلم‌هایی است که باید دست‌کم یک‌بار در زندگی دید؛ حتی پس از پایان، شما را رها نمی‌کند و مدام در ذهنتان می‌ماند. موسیقی متن نیز بسیار زیبا و کاملاً هماهنگ با فضاست و هر سکانس را تأثیرگذارتر می‌کند. اگر هنوز آن را ندیده‌اید، واقعاً چیز بزرگی را از دست داده‌اید.