فیلم Any Which Way You Can 1980

ایستوود دوباره از تصویر همیشگی‌اش تقلید می‌کند. این دنباله برترِ Every Which Way But Loose بسیار سرگرم‌کننده است و نسبت به پیش‌درآمد ناهماهنگش خنده‌های بیشتری دارد. فیل بدو و میمونش هدف مافیا قرار می‌گیرند که پیشنهادی به او می‌دهند که نمی‌تواند رد کند. در مسیر با دشمنان دیرینه‌اش—باند موتورسواری بی‌مایهٔ بلک ویدو—روبه‌رو می‌شود که حساب کار با او را داشته‌اند. خندهٔ زیاد، سرگرمی فراوان و اورانگوتانی...

ایستوود دوباره از تصویر همیشگی‌اش تقلید می‌کند. این دنباله برترِ Every Which Way But Loose بسیار سرگرم‌کننده است و نسبت به پیش‌درآمد ناهماهنگش خنده‌های بیشتری دارد. فیل بدو و میمونش هدف مافیا قرار می‌گیرند که پیشنهادی به او می‌دهند که نمی‌تواند رد کند. در مسیر با دشمنان دیرینه‌اش—باند موتورسواری بی‌مایهٔ بلک ویدو—روبه‌رو می‌شود که حساب کار با او را داشته‌اند. خندهٔ زیاد، سرگرمی فراوان و اورانگوتانی بزرگ که حتی از کثیف کردن ماشین‌های پلیس هم ابا ندارد، این فیلم را بسیار لذت‌بخش می‌کند. — ایان بیل تکرار همان فرمول در دنباله‌ای دلپذیر برای Every Which Way But Loose. Any Which Way You Can را بادی ون هورن کارگردانی کرده و استنفورد شرمن و جرمی جو کرانسبرگ فیلمنامه‌اش را نوشته‌اند. در نقش‌ها کلینت ایستوود، سوندرا لاک، جفری لوئیس، ویلیام اسمیت و سی‌جی (اورانگوتان) بازی می‌کنند. فیل تصمیم می‌گیرد از مبارزاتِ بدون دستکش بازنشسته شود، اما وقتی مافیا ترتیب مبارزه‌ای دیگر را می‌دهد، او به رقابتِ پردرآمد دیگری کشیده می‌شود. باند موتورسواری بلک ویدوز هنوز دنبال خون او هستند، کلاید اورانگوتان همان‌قدر شیطنت‌بار است، و لین هالسی-تیلور تلاش می‌کند برای شکستن دل فیل جبران کند. مثل فیلم اول، همه‌چیز در اینجا بسیار ابلهانه است اما در نهایت سرگرم‌کننده است. محور روایت بازگردانده شدن فیل به دنیای مبارزات خیابانی برای رویارویی با قهرمان خشونت خیابانی، جک ویلسون (با اجرای عالیِ ویلیام اسمیت) است. همهٔ این‌ها همراه با مسائل عاشقانه‌ای است که سعی در ترمیم دارند. کلاید بار دیگر منبع شیطنت و سرگرمی است، و مبارزهٔ بزرگِ پایانی با طراحی صحنهٔ عالی و کش‌دار برای تأثیرگذاریِ حماسی همراه شده است. بخشی بسیار بامزه هم وجود دارد که صحنه‌های اغواگری موازی را نشان می‌دهد — از جمله کلاید و یک اورانگوتان ماده — و در برخی جاها نوشتهٔ فیلم بالغ‌تر است و نشان می‌دهد مبارزان انسان‌هایی دلسوزند، نه صرفاً اوباشِ بی‌مغز که برای چند دلار کتک می‌زنند. این فیلم بار دیگر در گیشه موفق بود و یک‌بار دیگر ثابت کرد گاهی تماشاگران صرفاً می‌خواهند سرگرم شوند و مغز را در خانه بگذارند. 7/10 'Any Which Way You Can' تأسف‌آور است. سریع‌تر این است که بگویم چه چیزی در این فیلم دوست داشتم — هیچ‌چیز — تا اینکه بخواهم نکات منفی‌اش را فهرست کنم. فیلمی پُر از ناهماهنگی است؛ هر جزئیات یا بی‌معنی، یا بسیار مصنوعی، یا صرفاً خسته‌کننده است. فیلم آن‌قدر کسالت‌آور است که یکجا زمان گذشته را چک کردم و انتظار داشتم دست‌کم ۱ ساعت و ۱۵ دقیقه گذشته باشد، ولی تنها حدود ۴۰ دقیقه از فیلم را دیده بودم. کلینت ایستوود تا حدی تلاش می‌کند و یکی از معدود نکات روشن فیلم است؛ بقیهٔ بازیگران بسیار فراموش‌شدنی‌اند — از جمله سوندرا لاک در نقش لین که ناگهان برخلاف آنچه در فیلم اول ساخته بودند رفتار می‌کند. بعلاوه مسائل مشکوک پشت‌صحنه دربارهٔ اورانگوتان‌ها هم وجود دارد که جای تردید دارد. این فکر که این فیلم رکورد فروش یک‌روزهٔ استودیو را که قبلاً توسط «سوپرمن» ثبت شده بود شکسته، تأسف‌انگیز است. سال ۱۹۸۰ — ای دریغ.