فیلم See You Up There 2017

فیلمی بسیار شیک که خلاقیت و چشم‌انداز سینمایی چشمگیری را به نمایش می‌گذارد، هرچند داستان به‌طور کامل با تصویربرداری هماهنگ نیست. ۸/۱۰ چگونه فیلمی ساخته می‌شود این فیلم با استعدادی خالص، انبوهی از خلاقیت، بازیگری درخشان و فیلم‌برداری خیره‌کننده ساخته شده. آلبرت دوپونتل — که هم در فیلم بازی می‌کند و هم فیلمنامه را از رمانی اقتباس کرده — توانایی آن را دارد که با لحن کمدی (گاه...

فیلمی بسیار شیک که خلاقیت و چشم‌انداز سینمایی چشمگیری را به نمایش می‌گذارد، هرچند داستان به‌طور کامل با تصویربرداری هماهنگ نیست. ۸/۱۰ چگونه فیلمی ساخته می‌شود این فیلم با استعدادی خالص، انبوهی از خلاقیت، بازیگری درخشان و فیلم‌برداری خیره‌کننده ساخته شده. آلبرت دوپونتل — که هم در فیلم بازی می‌کند و هم فیلمنامه را از رمانی اقتباس کرده — توانایی آن را دارد که با لحن کمدی (گاه با طنزی تاریک) تراژدیِ فراموش‌شدگانِ جنگ؛ یعنی همان سربازان قربانی‌ای که توسط افسران، سیستم درمانی، دولت‌ها و شبکه‌ای از فرصت‌طلبان رها و استثمار می‌شوند، بازگو کند. خوشبختانه نه خلاصهٔ فیلم و نه تریلر چیزی از روایت اصلی لو نمی‌دهد؛ داستان بسیار، بسیار بدیع است. بهتر است این فیلم با حداقل اطلاعات دربارهٔ داستان تماشا شود، چون رمان پیر لمتر با نبوغ به فیلمنامه منتقل شده و هر توضیح اضافی دربارهٔ روند داستان، جادوی آن را کم‌رنگ خواهد کرد. به‌طور کلی رشته‌ای متوالی از شخصیت‌ها وجود دارد که از ابتدا بی‌هدف وارد نمی‌شوند و بعدها در حلقه‌ای معنادار به هم‌می‌رسند؛ این ساز و کار باعث می‌شود پایان فیلم همان‌طور هوشمندانه حل و فصل شود که آغاز شده است. شاید بتوان از فیلمنامه بابت تعریف‌های روان‌شناختیِ نسبتاً سرراست (بدمن‌ها بسیار پلیدند و خوبان قربانی‌اند) و برخی تصادفات بعید انتقاد کرد، اما اگر با بازیِ آینه‌ای که کارگردان پیشنهاد می‌دهد همراه شوید، احتمالاً از این دوگانه‌انگاری خواهید گذشت و شیفتهٔ اثر خواهید شد. به‌عنوان یکی از بازیگران اصلی، ناهول پرز بیسکایارت عملکردی خیره‌کننده ارائه می‌دهد—با چشم‌ها و دستانش صحبت می‌کند، چون اغلب زیر نوعی نقاب است. جلوه‌های ویژه واقعاً باشکوه‌اند و در خدمت دوربینی قرار دارند که به‌طور مداوم در نماهای جرثقیل‌مانند و سرگیجه‌آور بالا و پایین می‌رود تا صحنه‌های جمعی را نشان دهد (سه برداشت پیاپیِ آغازین از ماندگارترین صحنه‌ها هستند) و بازسازیِ آن دوره را ممکن می‌سازند؛ چیزی که بدون ترکیب لایه‌ای تصاویر به‌سختی قابل تحقق بود. فیلم‌برداری و موسیقی شما را مجذوب خود می‌کنند و اگر این‌ها کافی نبود، یکی از احساسی‌ترین پایان‌هایی را دارد که تا همیشه در یادم خواهد ماند. ضیافتی واقعی برای حواس؛ اثری که روح و احساستان را تکان می‌دهد و به‌گرمی آن را توصیه می‌کنم.