فیلم Girl Picture 2022

در طول سه شب جمعه روایت می‌شود؛ داستان سه دوست قدیمی که وارد دنیای تازه و هیجان‌انگیز بزرگسالی شده‌اند و دربارهٔ بدن و خودشان چیزهایی کشف می‌کنند که کارگردان، Alli Haapasalo، در قالب صد دقیقه درامی سبک و شیرین به تصویر کشیده است. «میمی» (Aamu Milonoff) و «اما» (Linnea Leino) که شیفتهٔ اسکیت روی یخ‌اند، همیشه به هم چسبیده بوده‌اند و به نظر می‌رسد رابطه‌شان...

در طول سه شب جمعه روایت می‌شود؛ داستان سه دوست قدیمی که وارد دنیای تازه و هیجان‌انگیز بزرگسالی شده‌اند و دربارهٔ بدن و خودشان چیزهایی کشف می‌کنند که کارگردان، Alli Haapasalo، در قالب صد دقیقه درامی سبک و شیرین به تصویر کشیده است. «میمی» (Aamu Milonoff) و «اما» (Linnea Leino) که شیفتهٔ اسکیت روی یخ‌اند، همیشه به هم چسبیده بوده‌اند و به نظر می‌رسد رابطه‌شان قرار است وارد مرحله‌ای دیگر شود، در حالی که «رونکّو» (Eleoonora Kauhanen) بیشتر در پی کنجکاوی و تجربهٔ تحریک جنسی خود است. آنچه دنبال می‌آید، عبور این سه دختر از بخشی از تلاطم‌های بلوغ است؛ جستجوی هویت جنسی، بازاندیشی در اولویت‌ها و هم‌زمان ایجاد هرج‌ومرج با پسرانی هم‌هورمونی که به‌ویژه رونکّو پیوسته آن‌ها را آشفته می‌کند، زیرا او با روش‌مندی در پی یافتنِ «لذت» یا آن‌چه او را به هیجان می‌آورد، است. این فیلم نوعی داستان بلوغ با ویژگی‌های بامزه و صریح است که گاهی تازه و دلپذیر به نظر می‌رسد. به ندرت پیش می‌آید فیلم‌هایی را ببینیم که جنبهٔ زنانهٔ تجربه‌های جنسی اولیه را بررسی کنند؛ برخی از این آثار موفق‌ترند و برخی کمتر. با این حال، فیلمنامه و بازی‌ها تا حدی ناامیدکننده‌اند و فیلم به کلیشه‌ها تمایل دارد؛ نوآوریِ ابتدایی‌اش به‌تدریج جای خود را به نوعی نمایش هم‌دلیِ خواهرانه به سبک هالیوود می‌دهد که گاهی تماشایش خجالت‌آور است. همه‌چیز تا حدی سطحی به نظر می‌رسد و بعد از نیم ساعت حس می‌کردم با مجموعه‌ای از موقعیت‌ها روبه‌رو هستیم که گویی از نسخهٔ نوجوانانهٔ «کاما سوترا» برگرفته شده‌اند. فیلم بد نیست؛ در برخی لحظات نگرش‌ها و آن شورِ جسمانی‌ای را که همه‌مان در نوجوانی حس کرده‌ایم، آشکار می‌کند، اما این نکات زود به تکرار می‌رسند و فیلم در پایان ضربهٔ خود را از دست می‌دهد.