فیلم Flatliners 1990

غرور جوانان علاقه‌مند به پزشکی! یادم هست بعد از دیدن «فلت‌لاینرز» در سال ۱۹۹۰ از سینما بیرون آمدم و حسابی عصبانی بودم. ایدهٔ اولیهٔ داستان عالی است و مستعد تبدیل‌شدن به یک فیلم وحشتناک وحشت‌آور بود، اما «فلت‌لاینرز» آن زمان و حتی حالا، ترسناک نیست — هرچند این مسئله چندان مهم نیست. در سال ۱۹۹۰ برخی از بازیگران جوان و نوظهور مشغول فیلم‌برداری «ممفیس بل» بودند، و...

غرور جوانان علاقه‌مند به پزشکی! یادم هست بعد از دیدن «فلت‌لاینرز» در سال ۱۹۹۰ از سینما بیرون آمدم و حسابی عصبانی بودم. ایدهٔ اولیهٔ داستان عالی است و مستعد تبدیل‌شدن به یک فیلم وحشتناک وحشت‌آور بود، اما «فلت‌لاینرز» آن زمان و حتی حالا، ترسناک نیست — هرچند این مسئله چندان مهم نیست. در سال ۱۹۹۰ برخی از بازیگران جوان و نوظهور مشغول فیلم‌برداری «ممفیس بل» بودند، و نیمی از آن جمع که از چهره‌های بالقوهٔ گروه «برَت-پَکرز» مثل کیفر ساترلند، جولیا رابرتز، ویلیام بالدوین، الیور پلات و کوین بیکن تشکیل شده بود، به کارگردان جوئل شوماخر پیوستند تا به این تجربه‌های آزمایشی دربارهٔ زندگی پس از مرگ بپردازند. دانشجویان پزشکی کم‌تجربه، به رهبری شخصیتی خودشیفته و تیره‌مزاج با بازی ساترلند، شروع به القای مرگ‌های موقت بر خود می‌کنند تا ببینند پس از رسیدن به خط صافِ قلب چه انتظاری در کار است. در ابتدا همه‌چیز جذاب به نظر می‌رسد، اما هرچه مدت زمان مرگ موقتی را طولانی‌تر می‌کنند، آنچه وارد دنیای واقعی‌شان می‌شود خوشایند نیست. فیلم هرگز واقعاً ترسناک نمی‌شود، اما مضمون‌ها یخ‌بُرنده‌اند و پیام اصلی‌اش واضح و رساست. گاه ترکیبی ناآرام‌کننده از دگرگونی‌های فراطبیعی و علم پزشکی ارائه می‌دهد، اما بازیگران سرزنده و درگیرکننده‌اند و لنزهای مه‌آلود فیلم‌بردار یان ده‌بونت کاملاً در فضای فرابشری اثر جای می‌گیرند. امتیاز: ۷ از ۱۰ برای یک لحظه فکر کنید که جوئل شوماخر وقتی دقیقاً در حال «جوئل شوماحر بودن» بود چنین فیلم جذاب، گیرا و تا حدی ترسناکی ساخته است — چه‌طور این اتفاق افتاد؟ داستان برای یک فیلم ترسناک خوب و گیراست و بازی‌ها هم فراتر از حد انتظارات‌اند. به‌هرحال، باوجود همهٔ پیش‌فرض‌های مربوط به شوماخر دههٔ ۹۰، نکات زیادی به نفع فیلم وجود دارد. در نهایت می‌خواهم بگویم که ارزش یک بار دیدن را دارد، حتی اگر کارگردان شما را کمی مردد کند. «فلت‌لاینرز» ایده‌ای قوی دربارهٔ کاوش زندگی پس از مرگ از خلال تجربه‌های پزشکی خطرناک پنج دانشجوی بلندپرواز ارائه می‌دهد. فیلم با شخصیت‌پردازی قوی و تنش فزاینده پیش می‌رود و وقتی پیامدهای فراطبیعی شروع به آزار دادن آن‌ها می‌کنند، ابعادی احساسی از گناه شخصی و تروماهای حل‌نشده آشکار می‌شود، به‌طوری که سفر هر شخصیت منحصر‌به‌فرد می‌نماید. با بازی‌های چشمگیر، استفادهٔ مؤثر از تصاویر و پیام اخلاقی قوی، فیلم همچنان جالب و وادارنده برای تأمل باقی می‌ماند. با وجود کهنگی نسبی، «فلت‌لاینرز» یادآور محکمی است که مرگ — و گناه — را نباید دستِ‌کم گرفت. فیلم فضاسازی بسیار قوی‌ای دارد و ایدهٔ مرکزی‌اش برجسته است، اما مثل بسیاری از آثار با ایده‌های عالی، در تبدیل آن ایده به چیزی نوآورانه یا عمیق‌تر دچار مشکل می‌شود. در نهایت، فیلم راه‌حل آشنای دینی را دنبال می‌کند: پس از مرگ باید برای خطاهای زندگی برائت بجوییم و مطابق با آن مجازات شویم. این شاید تنها دستاورد محسوسِ این اثر ناامیدکننده باشد و وقتی تیتراژ پایانی آغاز می‌شود، این حس باقی می‌ماند که امکان رستگاری شاید بهترین چیزی است که جهان پس از مرگ برای انسان می‌تواند ارائه دهد.