فیلم The Bodyguard 1992

عاشقانه-تریلری خوش‌اجرا و نسبتاً خوش‌ساخت با دو بازی کاریزماتیک از کوین کاستنر و ویتنی هیوستون. پایان فیلم کمی دور از واقعیت به نظر می‌رسد، ولی با این حال از آن لذت بردم، به‌خصوص به‌خاطر موسیقی‌های هیوستون. امتیاز: 3.75/5 «فارمر» (کوین کاستنر) زمانی در تیم محافظتی حضور داشت که رئیس‌جمهور ریگان مورد سوءقصد قرار گرفت، و حالا که به‌صورت آزاد کار می‌کند، احتمالاً جزو گزینه‌های اول استخدام...

عاشقانه-تریلری خوش‌اجرا و نسبتاً خوش‌ساخت با دو بازی کاریزماتیک از کوین کاستنر و ویتنی هیوستون. پایان فیلم کمی دور از واقعیت به نظر می‌رسد، ولی با این حال از آن لذت بردم، به‌خصوص به‌خاطر موسیقی‌های هیوستون. امتیاز: 3.75/5 «فارمر» (کوین کاستنر) زمانی در تیم محافظتی حضور داشت که رئیس‌جمهور ریگان مورد سوءقصد قرار گرفت، و حالا که به‌صورت آزاد کار می‌کند، احتمالاً جزو گزینه‌های اول استخدام قرار نمی‌گیرد. خوشبختانه برای او، ستاره پاپ «ریچل» (ویتنی هیوستون) نامه‌های تهدیدآمیز دریافت کرده و دوستش «دِوِینی» (بیل کابس) از فارمر می‌خواهد برای تقویت امنیت او بیاید. عمارتش چندان امن نیست و کارکنان زیادی که در خانه کار می‌کنند هم چندان علاقه‌ای به تغییر شرایط ندارند، بنابراین انضباط جدید فارمر تقریباً همه، حتی مشتریش را هم ناراحت می‌کند. با گسترش داستانِ نسبتاً پیش‌بینی‌پذیر درمی‌یابیم که واقعاً برای او تهدید وجود دارد و افراد زیادی هستند که ممکن است به خاطر شهرت و موفقیتش کینه‌ای در دل داشته باشند. البته با وجود شروع نامطمئن، کار کردن در کنار هم خیلی زود باعث می‌شود آن دو بیش از یک رمز عبور مشترک داشته باشند و موضوع جنبه‌ای شخصی پیدا کند. هرچند بخش‌های تریلر در نیمه دوم تا حدی تقویت می‌شوند، اما فیلم در مجموع چیز ویژه‌ای ارائه نمی‌دهد و من هم شیمی قابل‌توجهی میان کاستنر نسبتاً بی‌روح و هیوستون نیافتم. گری کمپ از زمان فیلم «کرِیز» (1990) تغییری نکرده و بیشتر شبیه یک چهرهٔ خوش‌ظاهر است و بقیهٔ بازیگران هم تأثیر خاصی در این معمای «نقاط را به هم وصل کنید» ندارند. با این حال ساندترک یادآور دلایلی است که هیوستون — و همچنین دالی پارتون — ستاره‌های بزرگ جهانی شدند؛ حتی اگر بازیگری‌شان چندان برجسته نباشد، اما در کل فیلمی فراموش‌شدنی است.