فیلم The Frighteners 1996

وقتی فک آدم از تعجب فرو می‌افتد، وقت بازنگری است. The Frighteners اثر پیتر جکسون ترکیبی عجیب از کمدی آشکار و تریلر فراطبیعی است؛ اگر با این ترکیب کنار بیایید، کلی لذت برایتان دارد. خلاصه داستان: مایکل جی. فاکس نقش روان‌پریشی را بازی می‌کند که واقعاً مردگان را می‌بیند؛ به حدی که با سه روح دوست شده و از راه ساختن روان‌نگاری‌ها و دریافت پول برای...

وقتی فک آدم از تعجب فرو می‌افتد، وقت بازنگری است. The Frighteners اثر پیتر جکسون ترکیبی عجیب از کمدی آشکار و تریلر فراطبیعی است؛ اگر با این ترکیب کنار بیایید، کلی لذت برایتان دارد. خلاصه داستان: مایکل جی. فاکس نقش روان‌پریشی را بازی می‌کند که واقعاً مردگان را می‌بیند؛ به حدی که با سه روح دوست شده و از راه ساختن روان‌نگاری‌ها و دریافت پول برای بیرون راندن ارواح امرارمعاش می‌کند. اما اوضاع وقتی جدی و مرگبار می‌شود که با روحی شبیه مرگ‌آور (grim reaper) روبه‌رو می‌شود که مردم را می‌کشد و عددی روی پیشانی‌شان می‌گذارد — گویی یک روح قاتل زنجیره‌ای ترک دنیای انسان‌ها کرده است. فرانک بانیستر (فاکس) به‌خاطر مرگ همسرش در ماتم است و به صیقلی‌کاری تبدیل شده؛ این نقش‌آفرینی برای فاکس جذاب و با اشتیاق اجرا شده است. بخش اول فیلم عمدتاً کمدی است و تعاملات بانیستر با سه روح به‌شدت بامزه است. بله، جلوه‌های ویژه امروز کمی خام و کودکانه به‌نظر می‌رسند، اما فیلم از نظر بصری و گفتاری سرزنده‌ است. در یک‌سوم میانی، داستان به یک تحقیق درباره قاتل زنجیره‌ای تبدیل می‌شود و فضا تاریک‌تر می‌شود. هنوز طنز وجود دارد، اما جکسون و تیمش با جنبه‌ی واقعی «ستارهٔ قاتل زنجیره‌ای» بازی می‌کنند که با نقش‌آفرینی پرانرژی جیک بوسی برجسته می‌شود. تریني آلوارادو (که کجاست؟) نقش همراه و معشوقهٔ بانیستر را دارد و هر دو وارد بخش پایانی جنون‌آمیز زندگی و مرگ در برابر روح روانی جانی بارتلت می‌شوند. بارتلت نیز به کمک پاتریشیا برادلی (دی والاس استون) که از مشکلات روانی رنج می‌برد، عمل می‌کند؛ و جفری کامز نقش مأمور اف‌بی‌آی آسیب‌دیده و اغراق‌شده‌ای را بازی می‌کند که مصمم به نابودی بانیستر است. اگر همه‌چیز را ساده کنیم، فیلم مثل یک کارتون ترسناک-کمدیِ لایو-اکشن است؛ که در بستر آثار اولیهٔ جکسون تعجب‌آور نیست. اینکه The Frighteners تبدیل به یک فیلم کلتی با جایگاه خودش شده هم عجیب نیست. طرح دیوانه‌وار، طنز لبه‌تیز و رشته‌های روایی انتخابی تجربهٔ تماشا را جذاب می‌کنند. نمره: 7.5/10 --- شاید خیلی بی‌نقص پیر نشده باشد، اما بسیار مضحک و درگیرکننده است — از نوع خوبش. تا حدی حسِ تقلید را می‌دهد، اما دقیقاً مشخص نیست تقلید از چه چیزی است؛ شاید فقط نگاهی سبک به موضوعاتی نسبتاً تاریک باشد. حدود بیست سال از آخرین باری که The Frighteners را دیدم گذشته و فکر می‌کنم تا بیست سال دیگر هم ممکن است بین تماشایش فاصله بیفتد، اما همچنان ارزش دیدن دارد. امتیاز نهایی: ★★★ — دوستش داشتم. پیشنهاد می‌کنم امتحانش کنید. --- نمره: 7/10 The Frighteners فیلمی جذاب، پرانرژی و در عین حال نامتقارن است — یک مخلوطِ ترسناک-کمدی-معمایی که تخیل وحشی پیتر جکسون را در دوره‌ای نشان می‌دهد که از آثار نفرت‌انگیز به سوی فانتزی‌های بلاک‌باستری می‌رفت. فیلم پر از ایده‌های درخشان و شگردهای فنی است، اگرچه تا حدی به‌خاطر چالش در تعیین لحن، گرفتار مشکل است، اما در نهایت با خلاقیت خالص و بازی خوب بازیگران، شما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. نکات مثبت: - جذابیت کاریزماتیک مایکل جی. فاکس: فاکس قلب تپندهٔ فیلم است. در نقش فرانک بانیستر، یک روان‌پریش کلاهبردار که واقعاً با مردگان ارتباط برقرار می‌کند، با ترکیبی از جذابیت مردمی و غمی خسته‌کننده نقش را تکان‌دهنده و قابل‌لمس می‌کند و به روایت پرهیجان، تکیه‌گاهی احساسی می‌بخشد. - جلوه‌ها و طراحی پیشگامانه: این‌جا جایی است که نبوغ جکسون می‌درخشد. ارواح CGI هرچند بافت‌شان امروزه کمی قدیمی به‌نظر می‌رسد، اما پرشخصیت و دارای قوانین کارتونیِ فیزیک هستند که هنوز هم جذاب‌اند. طراحی دشمن اصلی، روحی مانند ردایی، قطعه‌ای برجسته از روایت تصویری پیش از زمان Weta است و لحظات واقعا ترسناکی ایجاد می‌کند. - گروه بازیگران مکمل لذت‌بخش: گروه بازیگران دلپذیر است. جفری کامز هر صحنه را می‌دزدد در نقش مأمور اف‌بی‌آی دیوانه و پارانوئیدی که نمایشی اغراق‌آمیز و کنترل‌نشدنی ارائه می‌دهد. دی والاس استون و جیک بوسی زوج شرور و ناراحت‌کننده‌ای می‌سازند، و سه همراه روحی فرانک هم همواره تسکین‌دهنده‌ای کمدی-ترسناک هستند. دلایلی که نمره را از 8 یا 9 پایین می‌آورد: - ضربهٔ لحن: فیلم در تعادل بین امیال متضادش مشکل دارد. از کمدی گسترده و نزدیک به سبک Beetlejuice به ترسی واقعی و تاریک درباره قتل‌های زنجیره‌ای و فلش‌بک‌های آزاردهنده می‌پرد؛ این جهش‌ها می‌توانند تکان‌دهنده باشند و از شکل‌گیری ریتم منسجم جلوگیری کنند. - طرح پرپیچ‌و‌خمی که گاهی بیش‌ازحد پر است: معمای مرکزی گاهی در اسطوره‌سازی خودش گم می‌شود. زیرپلات‌هایی دربارهٔ قتل‌های گذشته، قوانین ارواح و یک رویارویی نهایی در بیمارستان تسخیرشده گاهی شبیه مجموعه‌ای از سکانس‌های جذاب است که به دنبال یک روایت یکپارچه می‌گردند. - ضربهٔ احساسی از دست رفته: با اینکه گذشتهٔ فرانک تراژیک است، سرعت بالای فیلم همیشه اجازه نمی‌دهد هستهٔ احساسی — سوگ و رستگاری او — آن‌طور که باید تأثیر بگذارد. جلوه‌ها گاه بر دلِ داستان غلبه می‌کنند. جمع‌بندی: The Frighteners یک شاهکار یکپارچه نیست، ولی یک کلاسیک فرقه‌ای ضروری و وحشتناکاً سرگرم‌کننده است. فیلمی که باید به‌خاطر خلاقیت بی‌پرده‌اش، ترکیب بی‌باکانهٔ گونه‌ها و نقش آن در مسیر جاه‌طلبی‌های جکسون برای ارباب حلقه‌ها مورد تحسین قرار گیرد. برای لحظات عجیب و غریبش می‌بینیدش: انرژی دیوانه‌وار کامز، جلوه‌های خلاقانهٔ ارواح و مایکل جی. فاکس در حال فرار از مرگ. آشفته، نوآور و کاملاً منحصربه‌فرد — لذتِ فصل هالووین که نمرهٔ 7/10 را برای روحیهٔ تخیلیِ خالصش به‌دست می‌آورد، حتی اگر نتواند همهٔ ارواح درخشانش را در یک هراس هماهنگ جمع کند. ببینید اگر: عاشق ترکیب‌های ژانری دهه 90، جلوه‌های عملی و CGIِ اولیه، آثار اولیهٔ پیتر جکسون یا شکلِ دیوانه‌وارِ جفری کامز هستید. رد کنید اگر: ترجیح می‌دهید وحشتِ همسان و روایت‌های محکم و منسجم ببینید؛ این فیلم یک به‌هم‌ریختگی دوست‌داشتنی است.