فیلم Ghost Ship 2002

خیس‌تر از لباسِ شناِ ماهی‌ها. عنوانی نسبتاً محافظه‌کار که با محتوای فیلم همخوانی دارد. فیلم به کارگردانی استیو بک و با بازی گابریل بورن، دس‌موند هارینگتون، ران الدارد و جولیانا مارگولیس، ماجرای گروهی غریق‌یاب را دنبال می‌کند که در دریای بِرینگ یک کشتی مسافربری گمشده را پیدا می‌کنند. طبق قوانین دریا، هرچه پیدا کنند مال خودشان است و آن‌ها از یافتن طلا روی کشتی خوشحال می‌شوند....

خیس‌تر از لباسِ شناِ ماهی‌ها. عنوانی نسبتاً محافظه‌کار که با محتوای فیلم همخوانی دارد. فیلم به کارگردانی استیو بک و با بازی گابریل بورن، دس‌موند هارینگتون، ران الدارد و جولیانا مارگولیس، ماجرای گروهی غریق‌یاب را دنبال می‌کند که در دریای بِرینگ یک کشتی مسافربری گمشده را پیدا می‌کنند. طبق قوانین دریا، هرچه پیدا کنند مال خودشان است و آن‌ها از یافتن طلا روی کشتی خوشحال می‌شوند. اما خیلی زود حوادث عجیبی آغاز می‌شود. آغاز فیلم با یک پیش‌درآمد خونین و هولناک بسیار خوب است؛ طراحی صحنه عالی است و همه‌چیز برای یک فیلم ترسناک در آب‌وهوای مه‌آلود مهیا به نظر می‌رسد. متأسفانه آنچه در ادامه می‌بینیم، زنجیره‌ای از کلیشه‌های قابل پیش‌بینی است که از فیلم‌های بهتر اقتباس شده و هیچ‌کدام توان برانگیختن ترس واقعی را ندارند. سازندگان خیال می‌کنند موسیقی تکنو بمب‌وار در لحظات دراماتیک آن‌ها را شوکه‌کننده‌تر نشان می‌دهد؛ چنین تأثیری ندارد و بازیگران هم از کارگردانی و فیلمنامه مناسب بهره‌ای نبرده‌اند. ترس مبتدی‌ها؛ 3/10 یادم می‌آید در کودکی فکر می‌کردم این فیلم خوب است... اشتباه می‌کردم. امتیاز نهایی: نیم ستاره از پنج — خسته‌کننده و ناامیدکننده. اگر ممکن است از دیدنش بپرهیزید. حوادث روح‌وار روی یک کشتی مسافربری گمشده دهه‌ها پیش "گاوست شیپ" (Ghost Ship) محصول 2002 به کارگردانی استیو بک دربارهٔ گروهی عملیات نجات است که کشتی اسرارآمیزی را در دریای بِرینگ پیدا می‌کنند که چهار دهه گم شده بوده و قصد دارند آن را به مالکیت خود درآورند. اما با سوار شدن بر کشتی مرموز، اوضاع از عجیب به وخیم تبدیل می‌شود. بازیگران قوی هستند و گابریل بورن نقش اصلی را دارد. امیلی براون در نقش یک دختر 12 ساله حضور دارد. جولیانا مارگولیس خوب به نظر می‌رسد اما فرصت کافی برای نمایش دریافت نمی‌کند. فرانسسکا رتوندینی هم نقش‌آفرینی می‌کند. از نظر بازیگری زنانه، نمونه‌ای با بودجه کمتر هم وجود دارد که در برخی جنبه‌ها بهتر عمل کرده است. با این حال، دکورِ کشتی عالی طراحی شده و به‌نظر می‌رسد فیلم روی یک کشتی واقعی فیلم‌برداری شده است. جالب اینکه «آنتونیا گرازا»ی فیلم شبیه بازسازی آندریا دوریا است. نکات مثبت دیگر شامل موسیقی تازه و فضای هراس‌آور دریایی است؛ یک صحنهٔ ترسناک یادآور فیلم فوق‌العاده «آرامش مرگبار» (Dead Calm) است؛ تصاویر قدرتمند از کشتی عظیم که بر یدک‌کش سایه می‌اندازد؛ و چند صحنهٔ هیجان‌انگیز، به‌ویژه یکی از بزرگ‌ترین صحنه‌های وحشت در تاریخ سینما در پروتاگونی (پیش‌درآمد)، که جدی می‌گویم بسیار تأثیرگذار است. در پایان هم یک افشاگری نسبتاً خوب وجود دارد. اگر این فیلم را دوست دارید، فیلم تلویزیونی «Ghost Voyage» را هم ببینید. «Ghost Ship» اکران سینمایی شد و بودجهٔ بیشتری داشت، اما این به معنای بهتر بودن نیست؛ فقط کارِ آن صیقل‌خورده‌تر است. مدت زمان: 91 دقیقه. نویسندگان: مارک هانلون و جان پوگ. درجه: B فیلمی برای مشاهدهٔ دوم؛ دفعهٔ اول هم چندان طرفدارش نبودم و الان هم نظرم همان است. لحظاتی خوشایند و سِرشار از طنز تصنعی اینجا و آنجا هست، اما مانند «سیزده شبح» (با همان کارگردان) ایده‌های جالبی دارد که به نتیجهٔ قابل‌توجهی نمی‌رسند. من شخصاً هم علاقهٔ زیادی به وحشت فراطبیعی ندارم چون با قواعد بازی بی‌خیالانه رفتار می‌کنند. امتیاز: 2.5/5 به جز آن صحنهٔ مرگ حماسی، این فیلم تا حدی سرگرم‌کننده است. فیلم نقص‌ها و داستان ضعیفی دارد، اگرچه افشای پایان گاهی خنده‌دار است. اگر از وحشت دریایی و فیلم‌هایی که به‌طرز سرگرم‌کنانه‌ای بد هستند و می‌شود روی آن‌ها گلایه کرد خوشتان می‌آید، این فیلم مناسب است. آن صحنهٔ آغازین به دلایلی در خاطره می‌ماند و عملاً بقیهٔ فیلم را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. آغاز و پایان فیلم واقعاً تنها نکات خوب آن هستند. بقیهٔ فیلم دربارهٔ گروهی است که دنبال یک دختر روح می‌دویدند تا بفهمند چه بر سرش آمده است. نسبتاً خسته‌کننده.