فیلم Any Given Sunday 1999

«رهبر یعنی فداکاری. وقت‌هایی که باید به خاطر رهبری از خود بگذری، با عمل نشان دهی، نه با ترس و نه با خودترحمی.» «Any Given Sunday» را الیور استون کارگردانی کرده و فیلمنامه را با دنیل پاین و جان لوگان نوشته است. در این فیلم آل پاچینو، کامرون دیاز، جیمی فاکس، دنیس کوئید، جِیمز وودز، ال‌ال کول جی، متیو مودین، آرون اکهارت و جیم براون بازی...

«رهبر یعنی فداکاری. وقت‌هایی که باید به خاطر رهبری از خود بگذری، با عمل نشان دهی، نه با ترس و نه با خودترحمی.» «Any Given Sunday» را الیور استون کارگردانی کرده و فیلمنامه را با دنیل پاین و جان لوگان نوشته است. در این فیلم آل پاچینو، کامرون دیاز، جیمی فاکس، دنیس کوئید، جِیمز وودز، ال‌ال کول جی، متیو مودین، آرون اکهارت و جیم براون بازی می‌کنند. موسیقی اثر از ریچارد هوروویتز و پال کلی است و فیلم‌برداری را سالواتوره توتینو انجام داده است. داستان درباره‌ی کوارتر‌بکی ستاره است که از بازی اخراج می‌شود و یک بازیکن ناشناخته که سومین گزینه‌ی ترکیب تیم است جای او را می‌گیرد. این بازیکن ناشناخته عملکردی درخشان ارائه می‌دهد و باعث می‌شود مربی سالخورده برنامه‌ها و حتی زندگی‌اش را بازاندیشی کند. ورود یک مالک/رئیس زن جدید نیز فشار بر تیم را افزایش می‌دهد؛ او باید خود را در دنیایی مردانه اثبات کند، در حالی که هم مربی قدیمی و هم کوارتر‌بک سابق، چیزهای زیادی برای اثبات دارند. استون این بار رویکردش را عوض کرده تا چهره‌ی خشن دنیای فوتبال آمریکایی—درون و بیرون زمین—را نشان دهد. بی‌شک زمان نمایش فیلم طولانی است (دو ساعت و چهل دقیقه) و از نظر پرداخت شخصیت‌ها چندان چندوجهی نیست (نقش دیاز کمتر از آن چیزی است که می‌توانست باشد)، اما از نظر بصری فیلم یکی از بهترین آثار استون به‌شمار می‌آید. برش‌های تند و سریع شاید به‌ذوق همه خوش نیاید، اما تماشاگر را درست در دل هر بازی روی زمین می‌نشاند؛ تا حدی که هر تف، تهوع، خون‌ریزی و ناله را می‌توان تقریباً شنید و احساس کرد. در بازی‌ها هم ایرادی نیست: پاچینو همان‌طور که انتظار می‌رود نقش خود را خوب ایفا می‌کند و جیمی فاکس در نقش کوارتر‌بک مغرور ویلی بیمِن فوق‌العاده است و صحنه‌ی او برجسته می‌شود. روایت تلاش می‌کند درباره نقش نژادها در بازی حرفی بزند و همان‌طور که از استون انتظار می‌رود، پشت صحنه و رفتار ستارگان بازی را با کنجکاوی و بی‌پرده بررسی می‌کند. آیا تماشاگران غیرهوادار فوتبال آمریکایی هم از این فیلم لذت می‌برند؟ قطعاً اگر به جنبه‌های فنی و مهارتی بازی علاقه‌مند باشند بله، اما در کل فیلم بیشتر برای طرفداران ورزش است تا با واقعیت‌های سخت این رشته در دهه‌های گذشته روبه‌رو شوند. امتیاز: 8/10. برای علاقه‌مندان به فیلم‌های ورزشی این اثر جذاب است—مخصوصاً اگر علاقه‌مند به سیر یک فصل کامل مسابقات باشید؛ این فیلم آن تجربه را ارائه می‌دهد و برای طرفداران ورزش لذت‌بخش است. علاوه بر جنبه‌های ورزشی، فیلم از چارچوب ژانر ورزشی فراتر می‌رود و نقدی تند به حرص و زیاده‌خواهی شرکت‌های بزرگ و انسان‌زدایی از ورزشکاران ارائه می‌دهد. فیلم فوتبال حرفه‌ای را به‌عنوان عرصه‌ای شبیه گلادیاتوریوم مدرن نشان می‌دهد که در آن سلامت بازیکنان برای سود قربانی می‌شود و فرهنگ سوء‌رفتارهای پزشکی و بهره‌کشی ساختاری برجسته می‌شود. همچنین یک صحنه‌ی جنجالی در رختکن وجود دارد که ممکن است برای برخی مخاطبان آزاردهنده باشد.