فیلم Billy Lynn’s Long Halftime Walk 2016

بازی، موسیقی، جشن، رومانس، احساسات، خانواده، دوستان و جنگ! پس از ارائه بهترین اثر دوران حرفه‌ای‌اش، کارگردان آنگ لی با این فیلم بازگشت — فاصله‌ای طولانی بین آثارش وجود داشت. هرگاه او یک شاهکار می‌سازد، معمولاً بعد از آن به سطح متوسط بازمی‌گردد؛ بسیاری از کارگردان‌ها این روند را دارند. فیلم برگرفته از رمانی هم‌نام است و فیلمی جنگی تمام‌عیار نیست؛ اگرچه سربازانی در آن حضور...

بازی، موسیقی، جشن، رومانس، احساسات، خانواده، دوستان و جنگ! پس از ارائه بهترین اثر دوران حرفه‌ای‌اش، کارگردان آنگ لی با این فیلم بازگشت — فاصله‌ای طولانی بین آثارش وجود داشت. هرگاه او یک شاهکار می‌سازد، معمولاً بعد از آن به سطح متوسط بازمی‌گردد؛ بسیاری از کارگردان‌ها این روند را دارند. فیلم برگرفته از رمانی هم‌نام است و فیلمی جنگی تمام‌عیار نیست؛ اگرچه سربازانی در آن حضور دارند، اما داستان حول یک روز می‌چرخد: مرخصی کوتاه آن‌ها به وطن برای شرکت در مراسم تجلیل از پیروزی. داستان عمدتاً بر سرباز جوانی به نام بیلی لین متمرکز است؛ او محور برنامه و قهرمان جنگی روایت است. در طول اقامتش، به یاد حادثه اصلی می‌افتد و درباره آنچه واقعاً رخ داد و کارهایی که شاید می‌توانست انجام دهد تأمل می‌کند. علاوه بر این، روزی را با مسابقه‌ای در ورزشگاه، رقص، موسیقی و سرگرمی‌های دیگر سپری می‌کند. دیدار با خانواده خط فرعی‌ای دارد که دلیل پیوستنش به ارتش را روشن می‌سازد. در مجموع، تصویری از یک روز به‌یادماندنی با رویدادهای هم شاد و هم غم‌انگیز ارائه می‌شود. اولین تصورم این بود که شبیه فیلم The Messenger (2009) است، اما چنین نبود؛ کاملاً متفاوت از آثار قبلی بود. تازه‌کننده اما نه چندان گیرا. اگر با سادگی مشکلی ندارید ولی می‌خواهید احساسی قوی تجربه کنید، این فیلم مناسب است. در کل نتیجه‌ای ترکیبی دارد: بازی گرفتن از بازیگران عالی و اجراهای قوی؛ برای بازیگر نقش اول شروعی درخشان محسوب می‌شود. از سوی دیگر، فیلم تصویری رنگارنگ، پرموسیقی، احساسی، رمانتیک و مهیج ارائه می‌دهد. اندکی به سبک آمریکایی نزدیک است—چه در روند رویدادها و چه در نمایش میهن‌پرستی—بنابراین احتمالاً برای مخاطب داخلی مناسب‌تر از تماشاگران بین‌المللی است (شاید به‌جز غربیان). با این حال دیدن آن یک‌بار ضرری ندارد. ۷/۱۰