فیلم The Devil Inside 2012

از بودجه‌ی آشکاراً محدودش به‌خوبی استفاده می‌کند و در تقریباً تمام مدت فیلم به وعده‌هایش عمل می‌کند… مگر در همان آخرین لحظه. اما ناامیدی‌ای که در پایان حس می‌شود در واقع گواهی است بر این که تا آن نقطه سرگرم (و احتمالاً حسابی ترسانده) شده‌اید؛ این ناامیدی بیشتر از میل به دیدن ادامه‌ی همان چیزهایی ناشی می‌شود که پیش‌تر دیده‌اید. اگر پایان رضایت‌بخش‌تری داشت، می‌توانست...

از بودجه‌ی آشکاراً محدودش به‌خوبی استفاده می‌کند و در تقریباً تمام مدت فیلم به وعده‌هایش عمل می‌کند… مگر در همان آخرین لحظه. اما ناامیدی‌ای که در پایان حس می‌شود در واقع گواهی است بر این که تا آن نقطه سرگرم (و احتمالاً حسابی ترسانده) شده‌اید؛ این ناامیدی بیشتر از میل به دیدن ادامه‌ی همان چیزهایی ناشی می‌شود که پیش‌تر دیده‌اید. اگر پایان رضایت‌بخش‌تری داشت، می‌توانست یکی از بهترین آثار ترسناک باشد — تا حد زیادی حتی از فیلم‌هایی مثل Paranormal و The Exorcism of Emily Rose هم جلو بزند — اما متأسفانه پایان فیلم را چند پله پایین می‌آورد. با این حال ارزش دیدن را دارد و قطعاً اضافه‌شدن یک نسخه‌ی کارگردان با بخش کوتاهی برای جمع‌بندی می‌توانست اعتبار فیلم را بسیار ارتقا دهد. The Devil Inside یک شاهکار ترسناکِ مینیمالیستی است که با کنار گذاشتن جلوه‌های پرهزینه‌ی CGI هالیوود، ترسی مطلق ایجاد می‌کند. با تکیه‌ی کامل بر زیبایی‌شناسی خام فیلم‌های کشف‌شده، اثر مانند یک مستند سرد و ممنوعه عمل می‌کند که نبود موسیقی سینمایی یا نورپردازی آراسته، شما را کاملاً بی‌دفاع می‌گذارد. به جای جلوه‌های دیجیتال پرزرق‌وبرق، رعب و وحشت صرفاً بر بدن انسان و فروپاشی روانی بنا شده — پیچ‌وتاب‌های فیزیکی عمیقاً آزاردهنده، تغییرات ناگهانی در صدا و نگاه‌های خیره و بی‌روحِ اشخاص تسخیرشده دقیقاً به این دلیل ترساننده‌اند که توسط بدن‌های واقعی و در زمان واقعی اجرا می‌شوند. قرار دادن امر ماورایی در چارچوب تجهیزات پزشکی مثل مانیتور قلب و اسکن‌های امواج مغزی باعث می‌شود موجود کمتر شبیه یک کلیشه‌ی سینمایی و بیشتر شبیه یک بیماری مستند و غیرقابل‌پیش‌بینی به‌نظر برسد. از تنش خاموش و طاقت‌فرسای بازدید از آسایشگاه گرفته تا جن‌گیری خفه‌کننده و آشفته در زیرزمین، فیلم دیدگاه شما را محدود می‌کند و شما را در فضایی تنگ و خفقان‌آور قرار می‌دهد که تنها آنچه لنز دوربینِ ناآرام نشان می‌دهد قابل دیدن است. برای کسانی که جو صرف، واقع‌گرایی آزاردهنده و رعب روان‌شناختیِ بی‌کم‌وکاست را به توهمات دیجیتال ارزان ترجیح می‌دهند، این فیلم یک پیروزی بی‌نقص 10 از 10 است.