فیلم Madame Web 2024

در آغاز فیلم زنی بسیار باردار را در عمق جنگل پرو می‌بینیم که همراه دوستش «حزقیال» (تاهار رحیم) به‌دنبال نوعی عنکبوت بسیار نادر می‌گردد. حدس می‌زنید چه می‌شود؟ بله — او آن عنکبوت را پیدا می‌کند، و تقریباً بلافاصله هم! بعد مشخص می‌شود دوستش چندان هم مهربان نیست و خیلی زود او را ترور می‌کنند؛ زن روی سطح آبی شفابخش افتاده و در میان مردمانی...

در آغاز فیلم زنی بسیار باردار را در عمق جنگل پرو می‌بینیم که همراه دوستش «حزقیال» (تاهار رحیم) به‌دنبال نوعی عنکبوت بسیار نادر می‌گردد. حدس می‌زنید چه می‌شود؟ بله — او آن عنکبوت را پیدا می‌کند، و تقریباً بلافاصله هم! بعد مشخص می‌شود دوستش چندان هم مهربان نیست و خیلی زود او را ترور می‌کنند؛ زن روی سطح آبی شفابخش افتاده و در میان مردمانی جنگلی با توانایی‌های عنکبوتی، بچه‌اش به‌دنیا می‌آید. حدود بیست سال بعد با فوریت‌پزشکی «کِسی» (داکوتا جانسون) آشنا می‌شویم که همراه شریکش «بن» (آدام اسکات) دور می‌زند و بی‌تفاوت جان مردم را نجات می‌دهد. یک حادثه او را به درون رودخانه پرت می‌کند و مجبور می‌شود دوستش او را نجات دهد؛ به نظر می‌رسد این تروما چیزی عجیب را فعال می‌کند: او حالا جلوه‌هایی از آینده می‌بیند — قطعات کوتاهی از آینده که معمولاً برای هیچ‌کس خوش‌یمن نیست، از جمله خودش. سفری با قطار به یک تدفین تعیین‌کننده است، چون سه مسافر دیگر هم در رؤیاهایش ظاهر می‌شوند — همه هدف شخصی مرموز با لباس لی‌کرا که از تونل بالا می‌رود و قصد قتل دارد. آیا می‌تواند آن‌ها را نجات دهد و بفهمد چه می‌گذرد؟ شاید، اما داستان بسیار سطحی است و شخصیت‌ها آن‌قدر کم‌پرداخت شده‌اند که برایم اهمیتی نداشت. خط داستانی عنکبوتی آن‌قدر کم‌توسعه‌یافته است که نمی‌فهمید مهارت‌های او واقعاً چه ارتباطی با عنکبوت دارد. تاهار رحیم هم گویی مطمئن نبود نقش او باید شبیه «ددپول» باشد یا آنتونیو باندراس، و باید به سلست اوکانر تبریک گفت که نقش کاملاً آزاردهنده و قلدر «مَتی» را با چنین‌چنین تسلط بازی کرد. پایان‌بندی از «های‌لندر» (1986) بیرون آمده و همین تا حدی جمع‌بندی ماجراست. در بدن کوچک و بی‌جان فیلم هیچ نوآوری‌ای نیست؛ فیلمنامه بیش از حد پرداخته‌شده و انگار فقط برای انجام دادن ساخته شده. موضوع، بیش از همه چیز درباره هم‌تیمی‌شدن، اعتماد و پیدا کردن خود است (به‌صورت کاملاً لفظی)، اما آمادگی همه برای پذیرفتن این سناریوی تکراری و عجیبی که هر بار عجیب‌تر می‌شود، صرفاً احمقانه است. مثل مفهوم مولتی‌ورس، استودیوها تصمیم گرفته‌اند فیلم‌های ابرقهرمانی را تا سرحد مرگ بدوشند بدون آن‌که به مفهوم، شخصیت یا داستان قابل‌قبولی اهمیت دهند. داکوتا جانسون تلاش می‌کند جایی که می‌تواند فیلم را بالا ببرد، اما در نهایت همه‌چیز شبیه یکی از آن قسمت‌های تلویزیونی «سوپرمن» با دین کین می‌شود — فقط با تغییر زمان‌های یکنواخت. اُه، آن میانگین امتیاز دیدنی بود! راستش را بخواهید، من واقعاً از تماشای «مادام وب» خوشم آمد… شاید بهتر است این موضوع را پنهان نگه‌دارم؟ نمی‌دانم چه بگویم، برایم سرگرم‌کننده بود. مطمئناً شکاف‌های داستانی فراوانی وجود دارد (چندتا متوجه شدم) و احتمالاً از نظر تطبیق با منبع اصلی یا به‌عنوان اقتباس خوب چندان موفق نیست، اما حقیقتاً برایم اهمیتی نداشت؛ فیلم آن‌قدر لذت بخش بود که با دیدن آن هیجان‌زده شدم و از هیچ‌چیز پرس‌وجو نکردم. احتمالاً بازیگران دلیل اصلی لذت من بودند. قبلاً نام داکوتا جانسون را شنیده بودم اما او را درست و حسابی ندیده بودم؛ بازی او بیش از شایسته بود و هدایت فیلم را به‌خوبی به‌عهده گرفت. مثلث سِیدنی سویی‌نی، ایزابلا مرسد و سلست اوکانر هم نکات مثبت دیگری بودند. آنتاگونیست تاهار رحیم اما بد نوشته و بد اجرا شده؛ هرچند شخصاً فکر می‌کنم بازیگر کارش را خوب انجام داده. واقعاً از بازی هیچ‌کس ایرادی ندارم. علاوه بر این‌ها، ریتم فیلم و موسیقی هم از نکات برجسته‌اند. در یادم مانده که واقعاً مشکلی با فیلم نداشتم. اگر بوی بد پیش‌داوری‌های منفی پیش‌تماشا (که سعی می‌کنم از آن‌ها دوری کنم) و واکنش سایت‌ها بعد از تماشا نبود، هیچ‌وقت نسبت به نظرم شک نمی‌کردم. همیشه می‌گویم هرکس سلیقه‌ای دارد. برای من، دنباله‌اش را می‌خواهم — البته اگر بازیگران باقی بمانند. حتی شرمم هم نمی‌آید. وَاو. بدتر از «ذا مارولز». چرا برای حدود بیست نفر روی میز رقصیدند؟ چه کسی آن عینک‌ها را انتخاب کرد؟ (این‌ها سوالاتی‌ست که از فیلم برمی‌آیند.) شاید برداشت اولیه و پیش‌فرض من که این فیلم خیلی بد است، به‌خاطر امتیازهای پایینش در سایت‌های مختلف بود؛ اما من این فیلم را به‌طرزی «کمپ» و بامزه پیدا کردم و از حیث فیلم‌های ابرقهرمانی کم‌بودجه، فراتر از حد انتظار بود. خلاصه اینکه از تماشای آن لذت بردم و از نحوه انعکاسش در رسانه‌های نقد فیلم ناراضی‌ام. به نظرم اغلب منتقدان جمعی سوار موجی شدند که می‌خواست کسی را که در زمین است لگد بزنند. به هر حال امیدوارم یک دنباله بسازند و سازندگان سبک کمپ، خنده‌آورِ ناخواسته، صحنه‌های خیلی ساکت بدون موسیقی تم، CGI کم‌هزینه اما قابل‌قبول و ساختن فیلم‌های لذت‌بخش کوتاه را ادامه دهند؛ چیزی کاملاً متفاوت از آن «شکوهمندی»های سه‌ساعته خودبزرگ‌بین امروز. آیا «مادام وب» بدترین فیلم ابرقهرمانی تاریخ است؟ نه، قطعاً نه — فیلم‌هایی مثل «سوپرمن IV» و «بتمن و رابین» و «سوپرگرل» در صدر آن دسته قرار می‌گیرند. اما می‌توان گفت در عصر مدرن فیلم‌های ابرقهرمانی یکی از ضعیف‌هاست؛ شخصاً فکر می‌کنم از «سویساید اسکواد» کمی بهتر است، هرچند آن فیلم دست‌کم قهرمانان لباس‌پوشیده داشت؛ در حالی که «مادام وب» شاید چند دقیقه لباس قهرمانی داشته و آن هم تنها از طریق رؤیاهای آینده نمایش داده می‌شود. به جز این، هیچ چیز واقعاً کار نمی‌کند. کارگردانی، حتی با حرکات دوربین پیچیده، آشنا و تکراری به‌نظر می‌رسد؛ اجراها یا بی‌روح‌اند (به‌ویژه داکوتا جانسون)، یا کاملاً افتضاح (تاهار رحیم)، و دیالوگ‌هایی که از چهار نویسنده آمده‌اند اغلب لکنت‌دار و افتضاح‌اند — دو نفرشان در فیلم «موربیوس» هم نقش داشتند. من «مادام وب» را متنفر نبودم، بلکه صرفاً آن را کسل‌کننده یافتم. دلیلی برای دیدن آن وجود ندارد و با توجه به فروش ضعیف، جمله پایانی «و بهترین چیز درباره آینده؟ هنوز اتفاق نیفتاده» معنی‌دار است. امتیاز: 2.0/5 ما برای اینجا می‌آییم... برای جادو. ما به سینما می‌آییم تا بخندیم، گریه کنیم، و دغدغه‌مند شویم. چون همه‌مان به آن نیاز داریم: آن حس غیرقابل‌توصیفی که وقتی چراغ‌ها کم‌نور می‌شوند به‌دست می‌آوریم و به جایی می‌رویم که هرگز قبلاً نرفته‌ایم؛ نه تنها سرگرم می‌شویم، بلکه به‌نوعی دوباره متولد می‌شویم... با هم. تصاویر خیره‌کننده روی پرده نقره‌ای بزرگ. صوتی که قابل‌احساس است. در جایی مثل این، حتی دل‌شکستگی هم خوب به‌نظر می‌رسد. قهرمانان‌مان بهترین بخش ما به‌نظر می‌رسند، و داستان‌ها کامل و قدرتمند جلوه می‌کنند. اما... ویرایش این فیلم کافی‌ست تا یک کودک کوچک ویکتوریایی را بکشد. (اشاره‌ای گزنده به تدوینِ نامناسب) «مادام وب (2024): نقدی فاجعه‌بار در همه جنبه‌ها — 1/10» گفتن اینکه «مادام وب» یک فیلم است، لطف بزرگی‌ست. این اثر کمتر یک فیلم روایی است و بیشتر مجموعه‌ای سازمان‌دهی‌شده از صحنه‌هاست که بی‌روح، بی‌سلسله‌مراتب و فاقد کفایت پایه‌ای‌اند. با هیچ انتظاری وارد شدن هم کمکی نمی‌کند؛ بد بودن عمیق آن چنان همه‌جانبه است که تقریباً تبدیل به شاهکاری در نوع خود برای کم‌کاری سینمایی می‌شود. این فیلم فقط یکی دو نقص ندارد؛ بلکه درس‌ کلی در چگونگی شکست در تمام عناصر فرایند سینمایی‌ست: - انتخاب بازیگران و بازی: ترکیب بازیگران گیج‌کننده است؛ بازیگران توانمند با فیلمنامه‌ای روبه‌رو هستند که تنها دیالوگ‌های خشک و انگیزه‌هایی که بین صحنه‌ها تغییر می‌کنند به آن‌ها می‌دهد. اجراها از آشکارا کسل تا کاملاً اغراق‌شده متغیر است، طوری که انگار هیچ‌کس در یک فیلم واحد — یا حتی در یک بُعد — نیست. - دیالوگ: فیلمنامه بمبارانی از توضیحات، جمله‌های دست و پاگیر و خط‌هایی است که به‌قدری مصنوعی‌اند که گویی توسط یک هوش مصنوعی آموزش‌دیده روی دیالوگ‌های سریال‌های آبکی تولید شده‌اند. شخصیت‌ها گفت‌وگو ندارند؛ آن‌ها صرفاً نقاط داستانی را اعلام می‌کنند و سپس سکوت می‌کنند. - داستان و منطق: مقدمه نازک و سوراخ‌های داستانی عمیق‌اند. انگیزه‌های شخصیت‌ها بی‌معنی است، قوانین قدرت‌های عنوان‌شده مبهم، متناقض و به‌راحتی فراموش‌شدنی‌اند و کل داستان حس یک پیش‌نویس اولیه را دارد که اشتباهی تصویب شده است. - کارگردانی و ریتم: کارگردانی کاملاً بی‌جان است. صحنه‌های اکشن بد سامان و تدوین‌شده‌اند و هیچ تنشی ایجاد نمی‌کنند. «اوج» فیلم چنان بی‌شکوه است که انگار فیلم در میانه کار از ادامه دست کشیده است. گناه بزرگ فیلم شاید در نوع برخورد با قدرت اصلی شخصیت باشد. روشن‌بینی مادام وب، که می‌توانست قدرتی جذاب باشد، به زشت‌ترین و بدترین شکل ممکن ارائه شده است. «رؤیاها» تکراری، بی‌فوریت و در نهایت شخصیت را به ناظر منفعل در داستان خودش بدل می‌کنند. این یک قدرت ابرقهرمانی‌ست که هم بیش از حد توانمند و هم کاملاً بی‌فایده است — یک تمثیل کامل برای خود فیلم. حکم نهایی: 1/10 — فاجعه‌ای تمام‌عیار. «مادام وب» فقط یک فیلم کمیک بد نیست؛ یکی از بدترین آثار دوران مدرن است. خلأیی بی‌رحم، بدخواه و هنری که هوش مخاطب را در هر گام توهین می‌کند. یک امتیاز هم اگر بدهیم، برای پیوستگی جسورانه و کامل در سطح افتضاح بودنش است. چه چیزی در سر سازندگان می‌گذشت؟ سؤال بی‌پاسخی‌ست؛ شاید قرارداد، تقلب مالیاتی یا تلاشی ناامیدانه برای چسبیدن به بقای یک دنیای سینمایی کم‌رنگ. هر چه بود، نتیجه یک اثر غیرقابل‌بازگشت است که هشدار روشنی‌ست درباره آنچه وقتی فیلم‌سازی از هر ذره اشتیاق، مهارت و هدف تهی شود رخ می‌دهد. وقت‌تان را تلف نکنید؛ نه حتی برای تماشا از سر نفرت — بگذارید به فراموشی سپرده شود. فیلم عالی بود. از بازیگران خوشم آمد و کلی اکشن داشت. کار خوبی از استودیو مارول بود! در حین تماشای این فیلم، احساس نمی‌توانستم از خودم دور کنم که فیلمنامه را یک هوش مصنوعی نوشته است. داستان، تم‌ها و دیالوگ‌ها کاملاً بی‌روح‌اند. بازی خشک و بی‌جان بازیگران هم مشکل را تشدید می‌کند و تجربه کلی را رقت‌انگیز می‌کند. داستان هیچ احساس یا خلاقیت واقعی‌ای ندارد؛ انگار نویسندگان از فرمولی پیروی کرده‌اند بدون آنکه هیچ اشتیاق یا بداعت به متن اضافه کنند. تعارض مرکزی که باید جذاب و درگیرکننده باشد، به جای آن کلیشه‌ای و بی‌انرژی به‌نظر می‌رسد. دیالوگ‌ها نیر یک مشکل بزرگ‌اند — مصنوعی و غیرطبیعی، فاقد عمق و ظرافت. شخصیت‌ها با کلیشه‌ها و شعارهای تهی حرف می‌زنند که باورپذیری مبارزات یا انگیزه‌هایشان را سخت می‌کند. بازی‌ها هم ناامیدکننده‌اند. بازیگران جمله‌ها را با اشتیاقی شبیه کودکان مجبور به انجام کارهای خانه ادا می‌کنند که به حس بی‌جان فیلم می‌افزاید. این کمبود انرژی و تعهد را می‌توان هم به بازیگران و هم به کارگردان نسبت داد. مقایسه این فیلم با نسخه بدنام «چهار شگفت‌انگیز» راجر کورمن شاید گزنده باشد، اما تشابه قابل قبولی دارد: هر دو از اجرا و روح تهی رنج می‌برند. با این حال این فیلم احتمالاً بدتر هم ظاهر می‌شود چون تقریباً هیچ عنصر جذابی ندارد. برای نجات چنین پروژه‌ای، سازندگان باید احساس واقعی را به فیلمنامه وارد کنند و بازی‌های جذاب‌تری از بازیگران بگیرند. این فیلم نمونه‌ای از چگونگی نساختن یک روایت علمی‌تخیلی است. فیلمنامه بی‌روح، بازی‌های سرد و کم‌جهت‌گیری کلی آن را دیدی سخت می‌کند. تماشاگران لیاقت بیشتری از داستانی فرمولی و بی‌انگیزه دارند؛ آن‌ها شایسته فیلمی‌اند که در همه سطوح درگیرشان کند و هیجان‌زده‌شان سازد.