فیلم Live Free or Die Hard 2007

این فیلم فقط یک فیلم «جان سخت» ساده نیست! صحنه‌های دیدنی فراوان، اکشن‌های متعدد، هوش و تکنولوژی زیاد در کنار بازی درخشان بروس ویلیس باعث شده‌اند چشم بیننده سیر نشود. در زمینه‌ی اکشن که حرفی برای گفتن نمی‌ماند. جاستین لانگ در نقش حمایتی خوب ظاهر شده و نقش اصلی تکنولوژی را بر عهده دارد. تیموتی الیفانت به‌عنوان یک ضدقهرمان بی‌نظیر بازی می‌کند و مری الیزابت...

این فیلم فقط یک فیلم «جان سخت» ساده نیست! صحنه‌های دیدنی فراوان، اکشن‌های متعدد، هوش و تکنولوژی زیاد در کنار بازی درخشان بروس ویلیس باعث شده‌اند چشم بیننده سیر نشود. در زمینه‌ی اکشن که حرفی برای گفتن نمی‌ماند. جاستین لانگ در نقش حمایتی خوب ظاهر شده و نقش اصلی تکنولوژی را بر عهده دارد. تیموتی الیفانت به‌عنوان یک ضدقهرمان بی‌نظیر بازی می‌کند و مری الیزابت وینستد نقش دختر جان مک‌کلین را ایفا می‌کند. داستان پر و پُر است و وقتی اوضاع خراب می‌شود، به‌سختی کسی می‌تواند زنده بماند. اکشن‌ها، بدلکاری‌ها و جلوه‌های تکنیکی در سطح بالا قرار دارند؛ این فیلم در مجموع یک بسته‌ی کامل و انفجاری از اکشن است. فیلمی فوق‌العاده. «جان سخت: زنده بمان یا بمیر» (Live Free or Die Hard) که در ۲۰۰۷ به‌کارگردانی لن ویسمن عرضه شد، چهارمین قسمت از مجموعه‌ی «جان سخت» است. جان مک‌کلین (بروس ویلیس) مأمور می‌شود جوانی هکر (جاستین لانگ) را که هدف حمله‌ی سایبری قرار گرفته، تحویل بگیرد. عاملان این حمله گروهی از سایبرتروریست‌ها به رهبری توماس گابریل و مای لین (تیموتی الیفانت و مگی کیو) هستند که هدف‌شان ایجاد آشوب از طریق کنترل شبکه‌های حمل‌ونقل و بازار سهام آمریکاست. مری الیزابت وینستد نقش دختر سرزنده و تندمزاج مک‌کلین را بازی می‌کند و کوین اسمیت در نقش یک خوره‌ی کامپیوتر با نقش کوتاهی حضور دارد. هواداران سخت‌گیر ممکن است بگویند این دنباله فقط اسمی «جان سخت» را یدک می‌کشد چون از فرمول اولیه فاصله گرفته، اما به‌نظرم مجموعه‌ی «جان سخت» همان‌قدر متنوع است که مجموعه‌هایی مثل 007 یا دیرتی هری؛ همه فیلم‌ها جان مک‌کلین را در چالش‌های متفاوت نشان می‌دهند. «زنده بمان یا بمیر» هم به‌عنوان دنباله‌ای از «جان سخت» و هم به‌عنوان یک فیلم اکشن مستقل با بروس ویلیس جواب می‌دهد. داستان توجه مخاطب را نگه می‌دارد و صحنه‌های اکشن در حدی هیجان‌انگیزند که برخی آن‌ها را اغراق‌آمیز می‌دانند، اما لحن نسبتاً واقع‌گرایانه باعث می‌شود بیننده با اتفاقات غیرمحتمل همراه شود نه اینکه از فیلم بیرون بپرد. این فیلم فرزند طبیعی آثار اغراق‌آمیزی مثل «The Gauntlet» (۱۹۷۷) است که در آن صحنه‌های اکشن به‌قدری بزرگ‌نمایی شده‌اند که حالت کارتون‌گونه پیدا می‌کنند، اما سرگرم‌کننده‌اند. فیلم می‌توانست به دام اغراق افراطی بیفتد—چیزی که در «The Mummy Returns» اتفاق افتاد—اما «زنده بمان یا بمیر» با شخصیت‌های نسبتاً جذاب و داستان گیرا از این تله جان سالم به در می‌برد. شاید فیلم شاهکار نباشد، اما اگر دنبال یک اکشن دیوانه‌کننده هستید، قطعاً انتظارتان را برآورده می‌کند. در این قسمت پیوستگی سری حفظ شده: همسر مک‌کلین (بانی بِدلیا) اشاره می‌شود، دخترش را ملاقات می‌کنیم و از پسرش جک نیز شنیده می‌شود؛ قیمت سنگینی که رویکرد جسورانه‌ی جان به حرفه‌اش بر زندگی شخصی‌اش گذاشته، در اینجا به چشم می‌آید. این نکات بعدها در «A Good Day to Die Hard» (۲۰۱۳) بیشتر بررسی می‌شوند. فیلم ۱۲۸ دقیقه است و در بالتیمور، واشینگتن دی‌سی، فیلادلفیا، لس‌آنجلس و بخش‌هایی از جنوب کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است. فیلمنامه بر مبنای مطلبی از جان کارلین توسط مارک بام‌بک و دیوید مارکونی نوشته شد. نمره: B. در خلاصه‌ی دیگری: بعد از خراب کردن قرار عاشقانه‌ی دخترش، مک‌کلین (بروس ویلیس) مأمور می‌شود برای نجات یک هکر جوان برود، هکری که به‌عنوان هدف یک حمله‌ی سایبری شهری شناخته شده است. نوجوان، فارل (جاستین لانگ)، یک خوره‌ی خودشیفته است که برای آنچه در ادامه رخ می‌دهد آماده نیست؛ مک‌کلین به‌موقع می‌رسد و او را از گلوله‌باران نجات می‌دهد. حالا باید او را به‌محافظت برسانند، اما تعقیب‌کنندگان دست از تلاش برنمی‌دارند. به‌زودی مشخص می‌شود گابریل (تیموتی الیفانت) و مای (مگی کیو) پشت پرده‌اند و برای جلوگیری از وقوع هرج‌ومرج از هیچ کاری فروگذار نمی‌کنند. زوج غیرمعمول مک‌کلین و فارل در طول ماجرا یک نوع رفاقت جذاب ایجاد می‌کنند، اما داستان ضعیف و نازک است و برای دو ساعت اکشن کش‌دار و روزافزوناً غیرمعقول، بیش از حد کم‌رمق است. نوعی خستگی از تکرار سبک بدلکاری‌ها و طراحی نمایشی صحنه‌ها به چشم می‌آید؛ ویلیس هنوز کاریزما دارد، اما شاید وقت آن رسیده که این شخصیت کمی به استراحت برود یا لااقل فیلمنامه‌ها بهتر شوند. نقد دیگری می‌گوید که «زنده بمان یا بمیر» به‌راحتی بهترین دنباله‌ی این مجموعه تاکنون است و چرخش تازه و خلاقانه‌ای به فرنچایز اضافه می‌کند. زاویه‌ی حمله‌ی سایبری معاصر فیلم را جذاب نگه می‌دارد و فیلمنامه تعادل خوبی بین اکشن، طنز و تنش برقرار می‌کند. ریتم فیلم خوب است، هرچند نیمه‌ی اول کمی تند پیش می‌رود، انگار فیلم عجله دارد زودتر به اکشن برسد. بروس ویلیس همچنان در نقش مک‌کلین خوب عمل می‌کند و جاستین لانگ نیز به‌عنوان همراه غیرمنتظره‌ی او دینامیک خوبی ایجاد می‌کند. فیلم در تصویربرداری و کارگردانی تیز است و هر صحنه‌ی اکشن بزرگ و صیقلی به‌نظر می‌رسد، اما دقیقاً به‌همین خاطر گاهی وارد افراط می‌شود؛ صحنه‌هایی شبیه فیلم‌های ابرقهرمانی که از حس grounded وِجزیعِ ناامیدیِ فیلم اول می‌کاهند. با این حال، فیلم سرگرم‌کننده است و اگرچه نتوانسته کاملاً جادوی نسخه‌ی اصلی را بازآفرینی کند، تا کنون بهترین دنباله‌ی مجموعه به‌شمار می‌آید.