فیلم The Holy Mountain 1973

این اثر تصویری را می‌توان نوعی «روان‌درمانی بصری» دانست؛ واقعاً در قلمروِ تجربه‌ای متعالی قرار دارد. صحنه‌های متعددِ شناخته‌شده، عجیب و غریب، رنگارنگ و اغلب جنسی و ناپسند، همه به‌واسطهٔ کیمیاگری آلخاندرو جودورفسکی تجسم یافته‌اند و حتی بدون دیالوگ نیز می‌توانند مانند یک روان‌درمانی، بیماران دچار اختلال‌های ذهنی را التیام بخشند. فیلم مجموعه‌ای است از تصاویرِ هنجارشکن و متفاوتِ جهان: موضوعات جنسی، زشتی و نامأنوس،...

این اثر تصویری را می‌توان نوعی «روان‌درمانی بصری» دانست؛ واقعاً در قلمروِ تجربه‌ای متعالی قرار دارد. صحنه‌های متعددِ شناخته‌شده، عجیب و غریب، رنگارنگ و اغلب جنسی و ناپسند، همه به‌واسطهٔ کیمیاگری آلخاندرو جودورفسکی تجسم یافته‌اند و حتی بدون دیالوگ نیز می‌توانند مانند یک روان‌درمانی، بیماران دچار اختلال‌های ذهنی را التیام بخشند. فیلم مجموعه‌ای است از تصاویرِ هنجارشکن و متفاوتِ جهان: موضوعات جنسی، زشتی و نامأنوس، تقدس و قدسی‌نمایی، عشق یا گاهی سوءاستفاده از افراد دارای معلولیت، و تحقیر حیوانات — همه در کنار هم. این تنها شاهکار آلخاندرو جودورفسکی نیست؛ دست‌کم برای من این فیلم شفابخش بود. این تجربهٔ بصری، بیش از دارو یا حتی استمناء، منبع رهایی من بود. از نظر من این فیلم یک دگرگونی کوپرنیکی در روان‌پزشکی است که فراتر از هنر قرار می‌گیرد. اگر آن را بی‌زیرنویس ببینید، تجربه‌ای لذت‌بخش‌تر خواهید داشت. دیوانگیِ بصریِ اثر را تصور کنید: انگار هنر، خدا و یک رؤیای تب‌آلود با هم فیلم ساخته باشند. در نیمه‌های فیلم بارها از خود می‌پرسید «چه خبر است؟... آهان فهمیدم... نه، نفهمیدم...» و همین ابهام عمداً جزئی از تجربه است. هر قاب پر از نمادگرایی‌ست و شخصیت‌ها اغلب نمایندگانِ نظام‌ها هستند نه صرفاً افراد. فیلم غالباً آزاردهنده، گاهی نامعقول، گاهی خنده‌دار و عمداً افراطی است؛ ظریف نیست و هم نمی‌خواهد باشد. طراحی شده تا مخاطب را برانگیزد، سردرگم کند و او را از مصرف منفعلانه خارج سازد. در یک کلمه: تأثیرگذار و محکم.