فیلم The Missing 2003

«همیشه یک چیزِ بعدی هست، مگی. و آن، مردی را می‌برد.» مفقود (The Missing) به کارگردانی ران هاوارد و اقتباس کن کاوفمن از رمان «آخرین سفر» نوشته توماس آیدسون ساخته شده است. در این فیلم تامی لی جونز، کیت بلانشت، اریک شویگ، ایوان ریچل وود، جنا بوید، ری مک‌کینون، وال کیلمر و آرون اکهارت بازی دارند. موسیقی اثر را جیمز هورنر ساخته و فیلمبرداری را سالواتوره...

«همیشه یک چیزِ بعدی هست، مگی. و آن، مردی را می‌برد.» مفقود (The Missing) به کارگردانی ران هاوارد و اقتباس کن کاوفمن از رمان «آخرین سفر» نوشته توماس آیدسون ساخته شده است. در این فیلم تامی لی جونز، کیت بلانشت، اریک شویگ، ایوان ریچل وود، جنا بوید، ری مک‌کینون، وال کیلمر و آرون اکهارت بازی دارند. موسیقی اثر را جیمز هورنر ساخته و فیلمبرداری را سالواتوره توتینو بر عهده داشته است. داستان در نیومکزیکو سال ۱۸۸۵ می‌گذرد؛ مگی گیلکسن (بلانشت)، پزشک مرزنشین، وقتی دختر بزرگ‌ترش توسط پِش‌چیدین/ال بروخو (شویگ)، جادوگر آپاچی که دختربچه‌ها را به فحشا می‌فروشد، ربوده می‌شود، مجبور می‌شود از پدر از هم گسیخته‌اش، ساموئل جونز/چا-دوو-با-ایتس-ایدان (تامی لی جونز)، کمک بخواهد. فیلم تا حدی تکرارِ موضوعیِ فیلم کلاسیک جان فورد، The Searchers است و به‌خاطر اکران هم‌زمان Open Rangeِ کوین کاستنر چندان مورد توجه طرفداران وسترن قرار نگرفت. شکست تجاری‌اش چندان دور از انتظار نیست—چرا که ژانر وسترن در دوران معاصر به ندرت در گیشه به اوج رسیده—اما تقلیل دادن فیلم هاوارد به یک اثر سطحی اشتباه است. درست است که داستان تا حدی آشناست، اما فیلم در عین گنجاندن المان‌های مرسوم وسترن، از عمق شخصیتی هم نمی‌کاهد. برای کسانی که معمولاً طرفدار وسترن نیستند هم چیزهای زیادی برای لذت بردن دارد: شخصیت‌های رنگارنگ (از جمله یک شرور با حال‌ و هوای فیلم‌های ترسناک در اجراى شویگ)، مناظر پانوراما و سکانس‌های اکشن متعددی که در روایت ظاهر و ناپدید می‌شوند. برای هر دوستدار سینما چیزی وجود دارد. بازیگران هم ارزش تماشایشان را دارند. بلانشت با بازی سرسخت و لایه‌دارش در نقش مگی که از نظر عاطفی سرد است، مجبور می‌شود اختلافات خانوادگی را کنار بگذارد و همچون قهرمانان وسترنی به جنگ برخیزد. ایوان ریچل وود هم از نقشِ دختربچه‌ای آزاردهنده به دختری جسور و بانشاط تبدیل می‌شود و نقش خود را خوب ایفا می‌کند. تامی لی جونز با چهره خشن و خط‌وخش‌دارش از نقشی کاوبویانه بهره می‌برد که به‌خوبی با تصویربرداری خشن و بُرّنده توتینو از مناظر هم‌خوانی دارد. اجرای جوان و تنومند جنا بوید نیز دلنشین است. در مجموع داستانِ اصلی حول یک خانواده شکسته است که تحت فشار دوباره به هم نزدیک می‌شوند. این چهار نفر، همراه با تبدیلِ شنیع شویگ به «هیولا»ی داستان، به خوبی کنار هم قرار می‌گیرند؛ قوس‌های شخصیتی به‌خوبی بازی شده و از نظر حسی رضایت‌بخش‌اند. همچنین استفاده از زبان واقعی آپاچی توسط برخی بازیگران قابل تحسین است—لمسی دقیق که نشان می‌دهد کارگردان نسبت به موادِ در اختیارش جدی بوده است. نسخه‌های مختلفی از پایان‌بندی در دی‌وی‌دی موجود است، اما پایانِ انتخاب‌شده توسط هاوارد برای اکران عمومی، انتخاب درستی است. شاید چندان غافلگیرکننده نباشد—با در نظر گرفتن کارنامه کارگردان—اما در چارچوب داستان و لحن دوره تاریخی کاملاً جواب می‌دهد. فیلم امنی است؛ به‌خوبی ساخته شده و داستانش را به شکل مؤثر و منسجم روایت می‌کند. اگر فیلمنامه جسارتِ اندکی بیشتر برای پذیرفتن ریسک‌ها داشت، شاید شکستِ تجاری‌اش جبران‌پذیرتر بود. با این حال تماشایش را توصیه می‌کنم؛ ممکن است به اندازه من از آن لذت ببرید. امتیاز: 7/10