فیلم The Mask of Zorro 1998

وضوح بالا ضرورتی برای این ادای احترامی دلپذیر به فیلم‌های شمشیرزنی است. زوروِ مسن، زوروِ جوان را در فنون شمشیرزنی تعلیم می‌دهد؛ هدف مشترک‌شان گرفتن انتقام از دون رافائل مونترو و کاپیتان هریسون لاو است. مارتین کمپبل انتخابی جالب و عاقلانه برای این برداشت تازه از ماجراهای قهرمان شمشیرباز لاتینی بود. کمپبل پیش‌تر در احیای جیمز باند نقش داشت، از جمله در گلدن‌آی (۱۹۹۵) و کازینو...

وضوح بالا ضرورتی برای این ادای احترامی دلپذیر به فیلم‌های شمشیرزنی است. زوروِ مسن، زوروِ جوان را در فنون شمشیرزنی تعلیم می‌دهد؛ هدف مشترک‌شان گرفتن انتقام از دون رافائل مونترو و کاپیتان هریسون لاو است. مارتین کمپبل انتخابی جالب و عاقلانه برای این برداشت تازه از ماجراهای قهرمان شمشیرباز لاتینی بود. کمپبل پیش‌تر در احیای جیمز باند نقش داشت، از جمله در گلدن‌آی (۱۹۹۵) و کازینو رویال (۲۰۰۶). در اینجا هم کاملاً مشخص است که نقاب زورو ادعای عظمت سینمایی ندارد؛ هدفش یک فیلمِ اکشنِ پرزرق‌وبرق و فانتزی است که از هر قابش می‌تراود. فیلم به آثار کلاسیک این ژانر ادای احترام می‌کند و همه عناصر لازمه را دارد: شمشیر فراوان، قهرمانی جذاب (در واقع دو قهرمان)، ضدقهرمانی خوش‌قیافه و یک خط عاشقانه پرهیجان. کمپبل و تیم فیلمنامه‌نویس او با لذت طنزی برجسته را وارد فیلم کرده‌اند تا فضای فانتزی و کمیک‌بوکیِ منبعِ اثر حفظ شود. نمایش بدلکاری‌ها در سطح بالا است، به‌ویژه سکانس تعقیب و گریز با اسب که فیلم اشاره‌ای به آثار درخشان گذشته دارد؛ در این زمینه کار بسیار خوبی انجام شده است. طراحی لباسِ گراسیلا مازون چشم‌نواز است و در عصر سینمای با وضوح بالا، گریم خوب بیش از پیش به چشم می‌آید. بازیگران عموماً قدرتمندند: آنتونیو باندراس با جذابیتی طبیعی در نقش زورو می‌درخشد؛ آنتونی هاپکینز همچون همیشه شیک در نقش زورو سالخورده و تازه بازنشسته، دون دیه‌گو دلا وگا ظاهر می‌شود؛ کاترین زتا-جونز در نقش النا بسیار دل‌فریب است و استوارت ویلسون هم نقش شرور مغرور دون رافائل مونترو را به‌خوبی ایفا می‌کند. البته چند ایراد جزئی هم هست. کمپبل ناچار است حجم زیادی را در دو ساعت و بیست دقیقه جا دهد و این باعث می‌شود انتظار برای اوج هیجان‌آمیز فیلم طولانی‌تر از حدِ مطلوب شود؛ با این حال انفجار اکشنِ پایانی کاملاً ارزش انتظار را دارد. مت لِتشر در نقش کاپیتان لاو اندکی ضعیف ظاهر شده و برای نقشی که نسبتاً خوب نوشته شده، تهدید و شدت لازم را منتقل نمی‌کند. موسیقی جیمز هورنر هم جاهایی فاقد آن ضربان و اوج‌هایی است که آهنگسازی مثل آلفرد نیومن می‌توانست ارائه دهد، و یک خط کمدی مربوط به اسب گاهی مرزهای ادای احترام ژانری را کمی جابه‌جا می‌کند. اما واقعاً چرا از نکاتی ناراضی باشیم که جهت کلی اثر را تغییر نمی‌دهند؟ فیلم قصد دیگری ندارد جز سوارکردن تماشاگر روی موجی از شمشیرزنی و هیجان، و در این امر قطعاً موفق است. 8/10 یک ماجراجویی اکشن و شمشیرزنی محکم با بازی‌های مناسب آنتونی هاپکینز، آنتونیو باندراس و کاترین زتا-جونز و کارگردانی خوب مارتین کمپبل. درباره دنباله‌اش، افسانهٔ زورو، خاطرهٔ زیادی ندارم، اما آرزو داشتم یک فیلم دیگر هم باشد تا سه‌گانه کامل شود (شاید با عنوان «آخرین سواری زورو»؟). به هر حال، تجربهٔ خوشایندی بود و از آخرین باری که تماشا کردم بیش از ده سال می‌گذرد. 3.75/5