فیلم Tropic Thunder 2008

هنوز به همان اندازه خنده‌دار است که اولین‌بار دیدمش؛ احتمالاً حوالی 2008. طنزی خوش‌ساخت درباره فیلم‌های جنگی با اجراهای کمدی بسیار قوی، به‌ویژه از رابرت داونی جونیور. امتیاز: 3.75/5 این فیلم در واقع همه تجربه سینما را دست می‌اندازد؛ از تریلرهای پرزرق‌وبرق که هر فیلمی را شبیه یک شاهکار بالقوه نشان می‌دهند تا خود اثر اصلی — پارودی‌ای که «پلاتون» (1986) را با «پردِیتور» (1987) تلفیق...

هنوز به همان اندازه خنده‌دار است که اولین‌بار دیدمش؛ احتمالاً حوالی 2008. طنزی خوش‌ساخت درباره فیلم‌های جنگی با اجراهای کمدی بسیار قوی، به‌ویژه از رابرت داونی جونیور. امتیاز: 3.75/5 این فیلم در واقع همه تجربه سینما را دست می‌اندازد؛ از تریلرهای پرزرق‌وبرق که هر فیلمی را شبیه یک شاهکار بالقوه نشان می‌دهند تا خود اثر اصلی — پارودی‌ای که «پلاتون» (1986) را با «پردِیتور» (1987) تلفیق می‌کند و قدری از «Good Morning, Vietnam!» (1987) را هم به‌عنوان چاشنی اضافه می‌کند. سوپراستار اکشن «تَگ» (بن استیلر) اخیراً چند فیلم ضعیف داشته و به‌خاطر همین مدیر برنامه‌اش (متیو مک‌کانهی) او را روانه تیمی پر از تستوسترون کرده تا در یک فیلم جنگل‌محور به کارگردانی تازه‌کار بریتانیایی «دامین» (استیو کوگان) بازی کند. خیلی زود حالت‌های خودبزرگ‌بینانه او، «پورتنوی» بازیگر کمدی بی‌پروای (جک بلک) و قهرمان اکشن «لازاروس» (رابرت داونی جونیور) باعث ناهماهنگی می‌شود، در حالی که کارگردان تلاش می‌کند اقتدارش را برقرار کند. یا شاید نتواند؟ درست وقتی که در میان شاخ و برگ‌اند، «دامین» اعلام می‌کند دوربین‌ها و تله‌های پنهان همه‌جا هستند و این هنرپیشه‌های خودشیفته قرار است دست و لباس‌هایشان را کثیف کنند. متأسفانه اشتیاق او خیلی زود به‌خاطر چیزی که فرانسوی‌ها جا گذاشته بودند خنثی می‌شود و مشکلات گروه یکی پس از دیگری آغاز می‌گردد. معلوم می‌شود قاچاقچیان مواد در آن منطقه حضور دارند و از مهمانان — به‌ویژه کسانی که مسلح به‌نظر می‌رسند — خوششان نمی‌آید. با تحریک چند کودک بی‌رحم و نینجایی، دشمنان تصمیم می‌گیرند بازدیدکنندگان را از میان بردارند و در نتیجه شجاعت سنجیده می‌شود، وفاداری‌ها به چالش کشیده می‌شود و تقریباً هر چیزی که قابل انفجار باشد منفجر می‌شود — که برای بدلکاران موقعیت‌های خطرناکی فراهم می‌آورد. میان بن استیلر و رابرت داونی جونیور شیمی سرگرم‌کننده‌ای وجود دارد، جک بلک اغراق‌آمیز و بامزه بازی می‌کند و سبک تند و پُرنکته فیلمنامه به‌طرز مؤثری این نوع آثار اکشن خشن آمریکایی را تمسخر می‌کند. فیلم حتی مراسم اهدای جوایز و آن تحسین‌های اغراق‌آمیز را هدف می‌گیرد، در حالی که بازندگان بی‌صبرانه منتظر فرصتی برای خیانت‌اند — با لحنی که حضور جان وُیت را یادآور می‌شود. این فیلم از آثار مورد علاقه استایلر است و با گذشت زمان همچنان بسیاری از شوخی‌هایش به همان اندازهٔ زمان انتشار بامعنی و مؤثر مانده‌اند.