فیلم The Truman Show 1998

«نمایش ترومن» جسورانه واقعیت را به پرسش می‌کشد؛ فیلمی اصیل، پیچیده و فلسفی که توان دارد مخاطب را واقعا درمانده و دچار حس خفگی کند. شاید بسیاری از ما در زمانه‌ای پر از روزمرگی بتوانیم با ترومن همذات‌پنداری کنیم: زندگی‌ای که بدون اندیشیدن به سادگی و بی‌معنایی‌هایش سپری می‌شود، دیدگاه‌های محدود که مانع دیدن حقیقت می‌شوند و دروغ‌هایی که ما را از واقعیت بازمی‌دارند. اگر...

«نمایش ترومن» جسورانه واقعیت را به پرسش می‌کشد؛ فیلمی اصیل، پیچیده و فلسفی که توان دارد مخاطب را واقعا درمانده و دچار حس خفگی کند. شاید بسیاری از ما در زمانه‌ای پر از روزمرگی بتوانیم با ترومن همذات‌پنداری کنیم: زندگی‌ای که بدون اندیشیدن به سادگی و بی‌معنایی‌هایش سپری می‌شود، دیدگاه‌های محدود که مانع دیدن حقیقت می‌شوند و دروغ‌هایی که ما را از واقعیت بازمی‌دارند. اگر مرزهای واقعیت خود را جابه‌جا کنیم، احتمال مواجهه با چیزی شبیه آنچه ترومن در پایان تجربه کرد چقدر است؟ فیلم داستان مردی را روایت می‌کند که از تولد زیر نظر یک برنامه تلویزیونی زندگی کرده و تمام جهان اطرافش ساختگی است. ترومن کم‌کم متوجه ناسازگاری‌ها می‌شود و تلاش می‌کند از این حباب فرار کند؛ هرچند که هر کوشش او برای رهایی با مانع روبه‌رو می‌شود و ترس دیرینه‌اش از آب کار را دشوارتر می‌کند. این روایت هم سرگرم‌کننده است و هم لبریز از سوالات اخلاقی: آیا خوشبختی میلیون‌ها نفر به قیمت از دست رفتن آزادی یک فرد قابل توجیه است؟ آیا قفس ساختگیِ ترومن از آزادی واقعی برای او بهتر بوده است؟ اجرای جیم کری در نقش ترومن یکی از نقاط قوت برجسته فیلم است؛ او ثابت می‌کند تنها یک کمدین نیست و در نقش‌پردازی این شخصیت کاملا درخشان است، هم‌زمان توانایی آوردن طنز موقعیتی لازم را نیز داراست. بازیگران مکمل—از جمله لارا لینی، اد هریس در نقش کریستوف و نوآ امریک—همگی در خدمت فیلم ظاهر شده‌اند و حتی حضور کوتاه پل جیاماتی هم به چشم می‌آید. کارگردانی پیتر وایر و فیلمبرداری پیتر بیزیو به شکل هنرمندانه‌ای فضا را ساخته‌اند؛ شهرِ خیال‌انگیزِ سی‌هاون که در سایدسید فلوریدا فیلم‌برداری شده، با ظاهری کارت‌پُستالی به عمد حس مصنوعی و بیش از حد ایده‌آل بودن را منتقل می‌کند. زاویه‌های نامتعارف دوربین، دید از نگاه دوربین مخفی و وینیتینگ‌های ظریف باعث می‌شود تماشاگر همیشه حس کند از پشت پرده‌ای دارد تماشا می‌کند. در سطح مفهومی، فیلم درباره واقعیت‌های ساختگی‌ای است که رسانه‌ها، جامعه یا حتی خودمان بر زندگی‌مان تحمیل می‌کنیم. پرسش‌هایی از این دست که «واقعیت چیست جز ادراک ما؟» و «چه چیزی برای من واقعی است اگر هرگز آن را ندیده یا نشنیده‌ام؟» در سرتاسر فیلم بازتاب دارد. همچنین فیلم پیشاپیش به جهانی اشاره می‌کند که نظارت گسترده و برنامه‌های واقع‌نمای تلویزیونی را پیش‌بینی می‌کرده و از این جهت بیشتر از یک فیلم سرگرم‌کننده، به یک نشانه فرهنگی بدل شده است. از منظر ریتم، ممکن است برای برخی بینندگان شروع فیلم کند به نظر برسد، اما به محض آغاز روند کنش، سرعت و کششِ اثر افزایش می‌یابد. پایان‌بندی برای بعضی‌ها قانع‌کننده و برای برخی دیگر کم‌اثر جلوه می‌کند، اما در مجموع فیلمی است اندیشمندانه، تأثیرگذار و ماندگار که پس از تماشای آن مدت‌ها در ذهن می‌ماند.