فیلم The Devil Wears Prada 2006

معمولاً این‌گونه فیلم‌ها برایم جذاب نیستند، اما از بازیگران فیلم خوشم آمد (مریل استریپ، آن هاتاوی، امیلی بلانت و استنلی توچی چهار تن از بازیگران معاصر آمریکایی مورد علاقه‌ام هستند) و سه فیلم قبلی‌ای که دربارهٔ صنعت مد دیده‌ام هم دوست داشتم («Ready to Wear»، «Zoolander» و البته «Death Wish 5: The Face of Death»). از طنزی که از بدجنسی، حقیرپنداری و سطحی‌نگری آشکارِ همهٔ...

معمولاً این‌گونه فیلم‌ها برایم جذاب نیستند، اما از بازیگران فیلم خوشم آمد (مریل استریپ، آن هاتاوی، امیلی بلانت و استنلی توچی چهار تن از بازیگران معاصر آمریکایی مورد علاقه‌ام هستند) و سه فیلم قبلی‌ای که دربارهٔ صنعت مد دیده‌ام هم دوست داشتم («Ready to Wear»، «Zoolander» و البته «Death Wish 5: The Face of Death»). از طنزی که از بدجنسی، حقیرپنداری و سطحی‌نگری آشکارِ همهٔ افراد حاصل می‌شود واقعاً لذت بردم؛ این وضعیت چیزهای زیادی دربارهٔ تمدن معاصر می‌گوید. اوج و پایان فیلم هر دو تأثیرگذار و درخورِ فیلم‌اند. نگارش و بازی‌های قوی فیلم را بسیار بهتر از آنچه انتظار می‌رفت کرده‌اند. بازیگران نقش زیادی در ارتقای کیفیت فیلم دارند. سایر جنبه‌ها هم کاملاً قابل قبول‌اند، اما بدون این بازیگران قطعاً این‌قدر از فیلم لذت نمی‌بردم. مریل استریپ در نقش میراندا عالی است و آن هاتاوی در نقش آندریا با او هم‌پای می‌شود. امیلی بلانت (امیلی) و استنلی توچی (نیجل) نیز از بازی‌های لذت‌بخش برخوردارند. شخصاً چندان به داستان علاقه‌مند نبودم—در برخی بخش‌ها کمی تکراری می‌شود—اما با این حال و به‌خاطر استریپ و همراهانش، فیلم قطعاً ارزش دیدن دارد. «شیطان پرادا می‌پوشد» فیلمی هوشمندانه و خوش‌ساخت است که طنز را با لمسی از درام در بستر صنعت پرتنش مد تلفیق می‌کند. مریل استریپ در نقش میراندا پریستلی جذاب و فرمانرواست؛ اجرای او هم ترسناک و هم مسحورکننده است، و آن هاتاوی در نقش قهرمان قابل‌ارتباط داستان که با هرج‌ومرج شغل جدیدش دست‌وپنجه نرم می‌کند، می‌درخشد. نقطهٔ قوت فیلم توانایی‌اش در وادار کردن تماشاگر به تأمل دربارهٔ فداکاری‌هایی است که در راه موفقیت می‌کنیم و این‌که آیا واقعاً ارزشش را دارند یا نه. ریتم فیلم خوب تنظیم شده و تماشاگر را بدون کشدار شدن درگیر نگه می‌دارد، و بازیگران مکمل، به‌ویژه امیلی بلانت، به اثر لایه‌هایی از شوخ‌طبعی و جذابیت افزوده‌اند. آنچه برجسته است، بیانِ ظریفِ فیلم دربارهٔ رشد شخصی، جاه‌طلبی و پایبندی به ارزش‌های واقعی است؛ همهٔ این‌ها در قالب دیالوگ‌های تند و تصاویر چشم‌نواز ارائه می‌شود. فیلم موعظه‌گر نیست اما پس از دیدنش به فکر می‌روی که تا چه حد حاضر به گذشتن از خودت هستی تا مطابق تعریف دیگران از موفقیت شوی. اگرچه فیلم خیلی عمیق به تم‌ها نمی‌پردازد و برخی گام‌های داستان قابل پیش‌بینی‌اند، اما با ارزش سرگرمی و لحظات دل‌گرم‌کننده‌اش این کاستی‌ها را جبران می‌کند. فیلمی سرگرم‌کننده و تاثیرگذار است که به‌اندازهٔ کافی محتوا دارد تا تأثیری ماندگار بر جای بگذارد؛ مناسب وقتی که چیزی سبک اما در عین حال معنا‌دار می‌خواهید.