فیلم The Man with the Golden Arm 1955

این فیلم تا حدی آشنا و تکراری به نظر می‌رسد: فرانک سیناترا در نقش «فرانکی» پس از گذراندن مدتی در زندان آزاد می‌شود و مستقیم به همان محیط آغشته به مواد مخدری‌ای بازمی‌گردد که از آن آمده بود. او در ابتدا قصد دارد پاک بماند، اما فشار هم‌سالان و تلاش برای تأمین زندگی همراه با همسر پر‌ توقعش «زوش» (ایلینور پارکر) او را دوباره به...

این فیلم تا حدی آشنا و تکراری به نظر می‌رسد: فرانک سیناترا در نقش «فرانکی» پس از گذراندن مدتی در زندان آزاد می‌شود و مستقیم به همان محیط آغشته به مواد مخدری‌ای بازمی‌گردد که از آن آمده بود. او در ابتدا قصد دارد پاک بماند، اما فشار هم‌سالان و تلاش برای تأمین زندگی همراه با همسر پر‌ توقعش «زوش» (ایلینور پارکر) او را دوباره به نقطهٔ شروع بازمی‌گرداند. نجات او شاید از سوی معشوقه‌اش «مالی» (کیم نوواک) و شاید از طریق ساز درامش حاصل شود. سیناترا در این فیلم توانایی بازیگری متنوعی نشان می‌دهد و ایلینور پارکر و کیم نوواک همراه با اجرای آزاردهندهٔ رابرت اشتراوس در نقش عرضه‌کنندهٔ مواد «Schwiefka»، این اثر را به درامی زمخت‌تر و تأثیرگذارتر از انتظار بدل می‌کنند. فیلم بی‌رحمی و ناامیدی موقعیت او و نیز بی‌ثمر بودن نسبی تلاش‌های بازپروری‌ای را که در زندان تجربه کرده، به تصویر می‌کشد. فیلم در برخی مقاطع واقع‌گرایانه و تماشایش دشوار است. داستان کمی کند پیش می‌آید و بیست دقیقهٔ ابتدایی بیش از حد به معرفی شخصیت‌ها می‌پردازد که به قیمت کندی ریتم تمام می‌شود؛ اما وقتی اوضاع مرتب می‌شود، اوتو پرمینگر از بازیگران اجراهایی با شخصیت‌پردازی قوی می‌گیرد که فیلم را قابل‌باور می‌کند. در کنار این‌ها، موسیقی متن به‌ویژه تم‌هایی که هنگام وسوسه‌ها و هوس‌های فرانکی پخش می‌شود، بسیار تأثیرگذار است. کلیتاً فیلمی کند اما در مجموع قابل‌توجه است؛ ممکن است بخش‌هایی می‌توانست کوتاه‌تر شود، اما اجراها—به‌ویژه از سوی سیناترا و نوواک—فضا را حفظ می‌کنند. ایلینور پارکر بیش از همه توجه‌ام را جلب کرد؛ گاهی اغراق‌آمیز بازی می‌کند، ولی همین اغراق در این نقش برای من مؤثر بود. این فیلم از 1955 محصولی جلوتر از زمان خود است و اگر در حال و هوای مناسب باشید، ارزش بازبینی دوباره را دارد.