بیوگرافی
شِلْدُن «شِلی» منه (۱۱ ژوئن ۱۹۲۰ – ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۴) یک درامر جَز آمریکایی بود. او اغلب با جَز ساحل غربی مرتبط دانسته میشد، بهخاطر تطبیقپذیریاش شناخته میشد و در چندین سبک دیگر نیز مینواخت، از جمله دیکسیلَند، سوئینگ، بیبَپ، جاز آوانگارد و بعدها فیوژن. او همچنین به زمینهٔ موسیقی...
شِلْدُن «شِلی» منه (۱۱ ژوئن ۱۹۲۰ – ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۴) یک درامر جَز آمریکایی بود. او اغلب با جَز ساحل غربی مرتبط دانسته میشد، بهخاطر تطبیقپذیریاش شناخته میشد و در چندین سبک دیگر نیز مینواخت، از جمله دیکسیلَند، سوئینگ، بیبَپ، جاز آوانگارد و بعدها فیوژن. او همچنین به زمینهٔ موسیقی صدها فیلم و برنامهٔ تلویزیونی هالیوود کمک کرد.
پدر منه، مکس منه، و عموهایش درامر بودند. در جوانی شیفتهٔ بسیاری از درامرهای برجستهٔ سوئینگ آن روزها بود، بهویژه جو جونز و دیو تاف. بیلی گلَدستون، همکار پدر منه و مورد تحسینترین پرکاشنیست صحنهٔ تئاتر نیویورک، به شِلی نوجوان نکتهها و تشویقهایی ارائه داد.
از آن زمان، منه سبک خود را بهسرعت در کلوپهای خیابان ۵۲ نیویورک در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ و دههٔ ۱۹۴۰ توسعه داد. اولین کار حرفهای او با یک بیگبَند شناختهشده با ارکستر بابی بیرن در سال ۱۹۴۰ بود. در آن سالها، هرچه شهرت پیدا کرد، با ستارگان جاز مانند کولمن هاوکینز، چارلی شیورز و دان بایاس ضبط داشت. او همچنین با تعدادی از موسیقیدانانی که عمدتاً با دوک الینگتون مرتبط بودند کار کرد، مانند جانی هاجز، هری کارنی، لارنس براون و رکس استوارت.
در ۱۹۴۲، در خلال جنگ جهانی دوم، منه به گارد ساحلی پیوست و تا ۱۹۴۵ خدمت کرد.
در ۱۹۴۳ منه با یک راکِت به نام فلورانس بَترفیلد ازدواج کرد (که نزد خانواده و دوستان بهصورت محبتآمیز «فلیپ» خوانده میشد). این ازدواج ۴۱ سال دوام داشت و تا زمان مرگ شِلی منه ادامه یافت.
وقتی جنبش بیبَپ در دههٔ ۱۹۴۰ شروع به تغییر جاز کرد، منه آن را دوست داشت و سریع با این سبک سازگار شد و با دیزی گیلسپی و چارلی پارکر اجرا کرد. در همین دوران او با ستارگان رو به رشد مانند فلیپ فیلیپس، چارلی ونتورا، لنی تریستانو و لی کونیتز نیز کار کرد.
منه زمانی به ستارهای تبدیل شد که در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و اوایل دههٔ ۱۹۵۰ عضو گروههای کاری وودی هِرمان و بهویژه استن کِنتون شد، جوایزی کسب کرد و در زمانی که جاز محبوبترین موسیقی در ایالات متحده بود، طرفدارانی پیدا کرد. پیوستن به گروه پرانرژی هِرمان به منه این امکان را داد که بیبَپی را که دوست داشت بنوازد. از طرف دیگر، گروه بحثبرانگیز کنتون با «جاز پیشرو»اش موانعی پیش میکشید و بسیاری از ارنجمانهای پیچیده و اغراقآمیز باعث میشدند که سوئینگ کردن دشوارتر شود. اما منه از آزادی موسیقاییای که کنتون به او میداد قدردانی میکرد و آن را فرصتی برای آزمایش در کنار گروهی که همچنان بسیار نوآور بود میدید. او از عهدهٔ چالش برآمد، رنگها و ریتمهای جدیدی یافت و تواناییاش در فراهم کردن پشتیبانی در موقعیتهای موسیقایی گوناگون را توسعه داد.
در اوایل دههٔ ۱۹۵۰، منه نیویورک را ترک کرد و بهطور دائم در یک مزرعه در حومهٔ لسآنجلس سکونت گزید، جایی که او و همسرش اسب پرورش دادند. از آن پس، او نقش مهمی در مکتب جاز ساحل غربی ایفا کرد و در صحنهٔ جاز لسآنجلس با شرتی راجرز، همپتون هِیز، رِد میچل، آرت پپر، راس فریمن، فرانک روزولینو، چت بیکر، لروی وینیگر، پیت جولی، هاوارد مکگی، باب گوردون، کونته کاندولی، سانی کریس و بسیاری دیگر به اجرا پرداخت. بسیاری از ضبطهای او در این دوران برای شرکت Contemporary Records به صاحبیت لِستر کُنیگ بودند، جایی که برای دورهای منه قرارداد هنرمند «انحصاری» داشت (یعنی برای ضبط با شرکتهای دیگر به اجازه نیاز داشت). ...
منبع: مقالهٔ «Shelly Manne» از ویکیپدیا، تحت مجوز CC BY-SA 3.0.
نمایش بیشتر
