فیلم Samson and Delilah 1949

شاید از بهترین حماسه‌های مذهبی سسیل بی. دِمیل نباشد، اما تماشای آن همچنان لذت‌بخش است—هرچند کمی طولانی—و هدی لامار در نقش دلیله در بهترین فرم خود ظاهر می‌شود. وقتی سامسون (ویکتور میچر) او را کنار می‌گذارد و به‌جای او خواهر زیبا اما دمدمی‌مزاجش «سامادار» (آنجلا لنسبری) را برمی‌گزیند که بعدها کشته می‌شود، دلیله با کمک ساران غزه (جورج سندرز) راه می‌افتد تا راز نیروی مرد...

شاید از بهترین حماسه‌های مذهبی سسیل بی. دِمیل نباشد، اما تماشای آن همچنان لذت‌بخش است—هرچند کمی طولانی—و هدی لامار در نقش دلیله در بهترین فرم خود ظاهر می‌شود. وقتی سامسون (ویکتور میچر) او را کنار می‌گذارد و به‌جای او خواهر زیبا اما دمدمی‌مزاجش «سامادار» (آنجلا لنسبری) را برمی‌گزیند که بعدها کشته می‌شود، دلیله با کمک ساران غزه (جورج سندرز) راه می‌افتد تا راز نیروی مرد زیبا، نیرومند و پاک‌سرشت را کشف کند و از آن برای رسوا کردن و ساقط کردن او بهره ببرد. دِمیل در بازسازی آیات کتاب مقدس تا اندازه‌ای آزادی سینمایی به خرج می‌دهد، اما این به فیلم آسیبی نمی‌رساند — فیلمی زنده، نسبتاً پُرخطر و ماجراجویانه است که از نظر بصری کاملاً در نقش فرو می‌رود. لوکیشن‌ها و لباس‌های باشکوه به غنای تصویری اثر می‌افزایند و موسیقی ویکتور یانگ نیز با شکوه تصاویر خوب همراهی می‌کند. اما در زمینه بازیگری داستان دیگری است. لامار کارآمد به نظر می‌آید، اما میچر و سندرز هر دو خشک و بی‌تأثیر‌اند؛ دیالوگ‌هایشان طوری ارائه می‌شود که گویی مستقیم از کارت‌های پشت‌صحنه می‌خوانند. بخش زیادی از فیلم روی صحنه‌های استودیویی فیلم‌برداری شده که هرچند رنگارنگ‌اند، تخیل را محدود می‌کنند — به‌ویژه شیر تاکسیدرمی ترسناکی که در آغاز ماجرا به‌کار می‌رود. جورج بارنز سعی می‌کند پایان افسانه‌ای را خلاقانه به تصویر بکشد، اما حتی آن هم بیش از حد صحنه‌ای مانده و کاملاً موثر نیست. خوشبختانه از دید من فیلم بخش زیادی از موعظه‌های اخلاقی را کنار می‌گذارد. موضوعاتِ قدرت، حرص، خیانت، شاید هم عشق و در نهایت رستگاری در کارند، اما روایت به تماشاگر اجازه می‌دهد پیام‌هایی را که می‌خواهد دریافت کند، نه اینکه با مونوولوگ‌های پُرطمطراق آن‌ها را به زور القا کند. همین امر فیلم را به نمونه‌ای قابل قبول از سینمای سرگرم‌کننده و پرده‌عریض تبدیل کرده که برای چشم‌ها ضیافتی فراهم می‌آورد، هرچند لذت چندانی برای ذهن به همراه ندارد.