فیلم Sleuth 2007

اگر نسخهٔ ۱۹۷۲ با لورانس الیویه و مایکل کِین را دیده باشید، احتمالاً این نسخهٔ جدید بخش زیادی از حس مخاطره‌اش را از دست داده است، مخصوصاً در مراحل پایانی. در نیمهٔ دوم، «اندرو» (مایکل کِین) میلو—همان پلِی‌بوی جوان (جود لا)—را به ویلای فوق‌مدرنش دعوت می‌کند و پیشنهادی مطرح می‌کند که به میلو اجازه دهد رابطهٔ پنهانی‌اش با همسرِ اندرو را ادامه دهد و در...

اگر نسخهٔ ۱۹۷۲ با لورانس الیویه و مایکل کِین را دیده باشید، احتمالاً این نسخهٔ جدید بخش زیادی از حس مخاطره‌اش را از دست داده است، مخصوصاً در مراحل پایانی. در نیمهٔ دوم، «اندرو» (مایکل کِین) میلو—همان پلِی‌بوی جوان (جود لا)—را به ویلای فوق‌مدرنش دعوت می‌کند و پیشنهادی مطرح می‌کند که به میلو اجازه دهد رابطهٔ پنهانی‌اش با همسرِ اندرو را ادامه دهد و در عین حال پول لازم برای زندگی مطابقِ آنگونه که او به آن عادت داشته را هم تأمین کند. اما سؤال این است که آیا جوان پررو از زیرکی و تیزهوشیِ «اندرو» برخوردار است؟ آیا معامله‌ای وجود دارد که هر دو مرد را راضی نگه دارد؟ کِین در نیم‌‌ساعتِ اول نقشِ جذابی ارائه می‌دهد، اما متأسفانه خودِ طرح به سختی باورپذیر می‌ماند و با وارد شدن به فاز دوم «رقابتِ تنیسی» میانِ آن دو، ریتم و کششِ داستان برای نگه‌داشتنِ توجهِ من کافی نبود. انگار تمام تلاش خلاقانه صرفِ نیمهٔ نخست فیلم شده و نیمهٔ دوم صرفِ آماده‌سازیِ پایانی می‌شود که گاه شیطنت‌آمیز و با بارِ اندکی دلالت‌های هم‌جنس‌گراست (میلو آرایشگر است)، اما پس از موجی از دیالوگ‌های پرسروصدا که تا حد زیادی دینامیکِ در ابتدا سرگرم‌کنندهٔ بینِ دو مرد را از هم می‌پاشد، این نکات هم کم‌رمق می‌شوند. دوربین کاملاً شیفتهٔ جود لا است و فیلم لحظاتی دارد، اما این لحظات بسیار اندکند و برای اینکه این بازسازی را قابل‌رقابت با نسخهٔ اصلی کنند کافی نیستند؛ فیلمی نیست که مدت‌ها در ذهنم بماند.