فیلم 49th Parallel 1941

فیلم جنگی‌ای عجیب و متفاوت است. خدمه یک یوبوت نازی که در حال هجوم به کشتی‌های اقیانوس اطلس شمالی‌اند، پس از نابودی زیردریایی‌شان نزدیک سواحل کانادا جان به در می‌برند. بازماندگان به رهبری اریک پورتمن، پستی تجاری متعلق به شرکت هادسونز بی را تصاحب می‌کنند؛ مکانی که مرتباً مورد مراجعه لورنس اولیویه، و مردی اسکاتلندیِ توانمندِ فینلی کری قرار می‌گیرد، مردی که حاضر نیست این...

فیلم جنگی‌ای عجیب و متفاوت است. خدمه یک یوبوت نازی که در حال هجوم به کشتی‌های اقیانوس اطلس شمالی‌اند، پس از نابودی زیردریایی‌شان نزدیک سواحل کانادا جان به در می‌برند. بازماندگان به رهبری اریک پورتمن، پستی تجاری متعلق به شرکت هادسونز بی را تصاحب می‌کنند؛ مکانی که مرتباً مورد مراجعه لورنس اولیویه، و مردی اسکاتلندیِ توانمندِ فینلی کری قرار می‌گیرد، مردی که حاضر نیست این «تهاجم» را تحمل کند. سپس مجموعه‌ای نسبتاً نامنظم اما جذاب از ماجراها دنبال می‌شود که نشان می‌دهد چگونه این گروه تلاش می‌کنند به هر وسیله ممکن—تقریباً همه وسایل حمل‌ونقل آن زمان جز بالن هوای گرم—به خاک آلمان بازگردند. نیم‌ساعت پایانی با هوشمندی تندتر می‌شود و لزلی هاوارد در نقش یکی از بازماندگان، نمایشی صاحب‌وقار ارائه می‌دهد؛ نقش او به‌طور هوشمندانه‌ای نشان می‌دهد که قلم گاهی قدرتمندتر از شمشیر است، تا پیش از برخورد نهایی با ریموند میسی. پشت دوربین هم نام‌های قابل‌توجهی حضور دارند: فردی یانگ تصویربرداری و دیوید لین تدوین را بر عهده دارند، و امرک پرس‌باگر فیلمنامه را در زیرِ هدایت مایکل پاول تنظیم کرده است تا از مناظر شگفت‌انگیز کانادا بهره‌برداری کامل شود؛ بازی نور و سایه، رنگ‌ها و دیالوگ‌های محکم و نسبتاً غیرکلیشه‌ای از ویژگی‌های برجسته فیلم‌اند. یکی از نکات جالب این فیلم این است که ضدقهرمانان داستان عملاً ستاره‌ها هستند: فیلم به‌جای تمرکز بر نیروهای متفقین، سراغ شش بازمانده از یک یوبوت آلمانی می‌رود که پشت خطوط دشمن گرفتار شده‌اند. شخصیت‌پردازی این شش نفر از نکات درخشان فیلم است؛ هر یک نماینده بخشی از ماشین جنگی آلمان‌اند و انگیزه‌های متفاوتی دارند. رهبری گروه را اریک پورتمن بازی می‌کند؛ مردی ماتریالیست و بی‌خدا که بی‌انسانی‌اش را انسانیت می‌پندارد. دوم فرمانده، اشراف‌زاده‌ای به‌خاطر سابقه‌اش در حزب نازی است. سومین نفر، تنها آلمانی با اخلاق در میانشان است—کسی که بارها دیگران را نجات می‌دهد و می‌توانست در تیم دیگری قهرمان باشد، اما پرسش‌هایش درباره ایدئولوژی نازی او را از دیگران دور می‌کند. این نقش—فوگل، با اجرای نایل مک‌گینیس—در بخش عمده‌ای از داستان که در یک جامعه مذهبی در کانادا می‌گذرد، محوریت دارد و عمق قابل‌توجهی به فیلم می‌بخشد. چهارمی مردی وحشی و خشن است؛ پیاده‌ای از خشونت نازی. پنجم سربازی حرفه‌ای و مسن‌تر است که در یونیفرم شجاع به‌نظر می‌رسد ولی در لباس شهروندی، تحمل و آرامش خود را از دست می‌دهد. ششمین نفر هم شخصیت طنزآمیزتری دارد؛ فرصت‌طلبی بی‌اخلاق که تنها به بقا می‌اندیشد و گاهی به فیلم شُل‌کننده‌های کمیکی می‌بخشد—مثلاً صحنه‌ای در دوش بیرونی که تفاوت بین او و رهبر را به شکل طنازانه‌ای نشان می‌دهد. در مقابل این شش نفر، گروهی از آدم‌های آزاد و شرافتمند کانادایی صف می‌آیند: خلبانانی که یوبوت را بمباران می‌کنند، اسکاتلمنی که پست تجاری را اداره می‌کند، تریپر فرانسوی، اسکیمویی که تلاش می‌کند کمک کند، دو مرد که با هواپیما برای بررسی پست می‌آیند، اسکیموی دیگری که پس از کشتار غیرنظامیان توسط آلمانی‌ها یکی را به ضرب گلوله از پای درمی‌آورد، دختری پانزده‌ساله که عاشق فوگل می‌شود، سواره‌نظام‌های سلطنتی که تعقیبشان می‌کنند، بومیانی که در رهگیری‌شان کمک می‌کنند، لزلی هاوارد در نقش فیلیپ آرمسترانگ اسکات که تعامل جالبی با آنها دارد، یک فراری در قطار و دو بازرس باری. همه این‌ها تصویری از افرادی آزاد و آماده برای همکاری به‌خاطر خیر عمومی را مقابل ایدئولوژی مادی‌گرایانه نازی قرار می‌دهد. موسیقی متن فیلم یکی از برترین‌های سینماست و روایت آغازین بسیار دراماتیک است. مناظر و فضای تصویریِ فیلم خیره‌کننده‌اند و دیالوگ‌ها به‌مراتب از کلیشه‌های آثار پروپاگانداوار اولیه بهترند. این فیلم نگاهی ژرف به ساختار و انگیزه‌های درونی ماشین جنگی آلمان ارائه می‌دهد و به‌خوبی نشان می‌دهد چگونه شخصیت‌های مختلف، هر کدام به‌نحوی، در پیشبرد آن نقش داشتند. این اثر کلاسیکی ماندگار است؛ پیام‌ها و نکاتش چنان قدرتمندند که نادیده گرفتنشان دشوار خواهد بود.