فیلم City Heat 1984

شگفت‌آور است که ممنوعیت الکل بعضی‌ها را این‌طور به نوشیدن وا می‌دارد. فشار انتظارات از City Heat بسیار بالا بود؛ دو بازیگر نمادین هالیوود در یک «هم‌پیمانی» پلیسی، با ارجاعاتی به فیلم نوآر و فیلم‌های گانگستری قدیمی — بنابراین انتظار می‌رفت فیلمی در سطح بهترین آثار کلینت ایستوود و برت رینولدز (دورانِ حوالی ۱۹۸۴) باشد. متأسفانه فیلم شاهکار نیست و حتی نزدیک به آثار برجستهٔ هر...

شگفت‌آور است که ممنوعیت الکل بعضی‌ها را این‌طور به نوشیدن وا می‌دارد. فشار انتظارات از City Heat بسیار بالا بود؛ دو بازیگر نمادین هالیوود در یک «هم‌پیمانی» پلیسی، با ارجاعاتی به فیلم نوآر و فیلم‌های گانگستری قدیمی — بنابراین انتظار می‌رفت فیلمی در سطح بهترین آثار کلینت ایستوود و برت رینولدز (دورانِ حوالی ۱۹۸۴) باشد. متأسفانه فیلم شاهکار نیست و حتی نزدیک به آثار برجستهٔ هر یک از این بازیگران هم نیست، اما این به آن معنا نیست که فیلم بدی است. تغییر کارگردان — از بلیک ادواردز به ریچارد بنجامین پس از اختلاف نظر ایستوود و ادواردز — در چشم بعضی منتقدان نقطه‌ضعفی برای فیلم شد. عجیب اینکه بنجامین عملکرد قابل قبولی دارد؛ او از فیلمنامهٔ ادواردز استفاده کرده (اگر بخواهید، دربارۀ این فیلم شایعات و داستان‌های پشت‌صحنهٔ زیادی هست). فیلم بسیار سرگرم‌کننده است: ایستوود در نقش یک مأمور پلیس و رینولدز در نقش یک افسر سابق که حالا کارآگاه خصوصی شده، به‌اجبار کنار هم قرار می‌گیرند تا با گانگسترهای حاکم بر کانزاس‌سیتیِ دوران ممنوعیت مقابله کنند. ایستوود نقشِ مردِ محکم و بدون انعطاف خود را بازی می‌کند و مشت‌های محکمی هم تحویل می‌دهد، در حالی که رینولدز به‌طوری دلپذیر شاد و مقاوم است؛ مردی خشن که واقعاً ترجیح می‌دهد زخم نشود. فیلمنامه پر از دیالوگ‌های تند و بامزه است که بازیگران با طنزی کنایه‌آمیز اجرا می‌کنند و بازیگران فرعی هم قابل‌توجه‌اند. توجه به جزئیاتِ دورهٔ زمانی در سطح بالایی است؛ فیلم‌برداری نیک مک‌لین تأثیر نوآر مدنظر را دارد و موسیقی هم نوستالژیک و خوشایند است. فیلم طبیعتاً اغراق‌آمیز و بی‌جهت پیچیده است در تلاشش برای نوآرگونه شدن، اما اگر سطح انتظارات‌تان را پایین بیاورید و صرفاً از دیدن ایستوود و رینولدز که در این دوره خوش می‌گذرانند لذت ببرید، ممکن است بیش از آنچه فکر می‌کنید از آن لذت ببرید. ۷/۱۰ --- کلینت ایستوود فیلم را به دوش می‌کشد، اما در مجموع City Heat فقط تا حد یک فیلم خوب است. برت رینولدز شریک محکمی برای ایستوود است، هرچند شخصیت او به قوت شخصیت ایستوود نیست — و بی‌شک ایستوود نقش برجستهٔ فیلم را دارد. پشت این دو بازیگر ستارهٔ دیگری دیده نمی‌شود، هرچند ریچارد راوندتری و ریپ تورن بازی‌های قابل‌قبولی ارائه می‌دهند. یکی از نکات مثبتِ فیلم طراحی صحنه و فضای دههٔ ۱۹۳۰ است که من واقعاً دوست داشتم. فیلم چندان ماندگار نیست — با توجه به حضور دو ستارهٔ بزرگ شاید باید ماندگارتر می‌بود — ولی در مجموع تماشای آن برایم رضایت‌بخش بود.