فیلم Lolita 1997

لولیتای آدریان لاین (۱۹۹۷) بازیابی‌ای ماندگار و تحریک‌آمیز از رمان جنجال‌برانگیز ولادیمیر ناباکوف است. با اینکه بیش از دو ساعت است، ریتم فیلم کاملاً مناسب بود؛ پردهٔ اول اصلاً کشدار نبود و گذار به پردهٔ دوم بسیار نرم و یکپارچه انجام شد، طوری که در تمام مدت جذب فیلم بودم. هر صحنه لازم به‌نظر می‌رسید و چیزی صرفاً به‌خاطر طولانی‌تر کردن مدت زمان اضافه نشده...

لولیتای آدریان لاین (۱۹۹۷) بازیابی‌ای ماندگار و تحریک‌آمیز از رمان جنجال‌برانگیز ولادیمیر ناباکوف است. با اینکه بیش از دو ساعت است، ریتم فیلم کاملاً مناسب بود؛ پردهٔ اول اصلاً کشدار نبود و گذار به پردهٔ دوم بسیار نرم و یکپارچه انجام شد، طوری که در تمام مدت جذب فیلم بودم. هر صحنه لازم به‌نظر می‌رسید و چیزی صرفاً به‌خاطر طولانی‌تر کردن مدت زمان اضافه نشده بود. فیلم‌نامه بسیار خوب نوشته شده و نسبت به رمان ناباکوف وفادار مانده بود. پیچیدگی شخصیت همبرت و پویایی‌های آزاردهندهٔ رابطهٔ او با لولیتا به‌خوبی منتقل شده بود. روایت جرمی آیرونز در نقش همبرت به داستان عمق می‌بخشید؛ دیدی صمیمی از منظر منحرف او ارائه می‌داد و همزمان تماشاگر را به واقعیت نا‌خوشایند پشت توجیه‌های او آگاه نگه می‌داشت. فیلم‌برداری برجسته بود و همگام با روایت همبرت حرکت می‌کرد. تأکید فیلم بر پاها، پاهای برهنه، صندل‌ها و نحوهٔ حرکت لولیتا انتخابی بصری ظریف اما قوی بود که مستقیماً بازتاب همان شیوهٔ دقیق و فتیشیستی است که همبرت ناباکوف در کتاب توصیف می‌کند. دوربین این وسواس را بدون نیاز به توضیحات صریح ثبت می‌کرد و تماشاگر را در ذهن تحریف‌شدهٔ همبرت فرو می‌برد. موسیقی متن به‌خوبی اجرا شده و تغییرات احساسی فیلم را همراهی می‌کرد؛ از شیفتگی و اشتیاق گرفته تا حسادت و گناه. موسیقی هرگز صحنه‌ها را تحت‌الشعاع قرار نمی‌داد، بلکه لایه‌ای از پیچیدگی احساسی به آن‌ها می‌افزود و تجربهٔ تماشای فیلم را عمیق‌تر می‌کرد. کارگردانی آدریان لاین عمداً بی‌قراری ایجاد می‌کرد. توقف‌های طولانی روی بعضی صحنه‌ها و اشیاء، مانند پله‌های همبرت، تصادفی نبود؛ این لحظات تماشاگر را وادار می‌کرد با بار اخلاقی داستان مواجه شود و دربارهٔ تاریکی پشت اعمال همبرت تأمل کند. اگرچه این نماها وسواس همبرت و توصیفات ناباکوف را بازتاب می‌دهند، اما در رسانه‌ای به‌قدرت تصویر مانند سینما ممکن است احساس بهره‌کشی ایجاد کنند. این انتخاب سبکی تماشاگر را درگیر نگاه همبرت می‌کند که شاید مقصود فیلم نیز باشد، اما ممکن است بیننده را از کار دور کند یا نقد فیلم بر رفتار او را تحت‌الشعاع قرار دهد. لولیتای آدریان لاین فیلمی از نظر بصری خیره‌کننده و از نظر روایی پیچیده است، اما بی‌نقص نیست. اثر بی‌تردید بلندپروازانه است و یکی از دشوارترین داستان‌های ادبیات را با درخشش فنی به تصویر می‌کشد، اما تکیهٔ آن بر دیدگاه همبرت و لحن شهوانی‌گونه‌اش پرسش‌هایی دربارهٔ میزان موفقیت فیلم در نقد قهرمان و پرداخت به جنبه‌های تاریک داستان به‌وجود می‌آورد.