فیلم The Princess Diaries 2: Royal Engagement 2004

تماشای خوبی بود، دوباره هم می‌توان دید، اما مگر اینکه واقعاً قسمت اول را خیلی دوست داشته باشید، نمی‌توانم توصیه‌اش کنم. از بین همهٔ ایده‌های خسته‌کننده، انتخاب یک الزام قانونی واقعاً کسل‌کننده است. اجبار به ازدواج نه‌تنها برای آمریکا (کشور اصلی میا) قابل لمس نیست، بلکه دیدن اینکه آن هاتاوی مردها را رد می‌کند و در نهایت مجبور به سازش می‌شود هم هیجان‌انگیز نیست. در تمام...

تماشای خوبی بود، دوباره هم می‌توان دید، اما مگر اینکه واقعاً قسمت اول را خیلی دوست داشته باشید، نمی‌توانم توصیه‌اش کنم. از بین همهٔ ایده‌های خسته‌کننده، انتخاب یک الزام قانونی واقعاً کسل‌کننده است. اجبار به ازدواج نه‌تنها برای آمریکا (کشور اصلی میا) قابل لمس نیست، بلکه دیدن اینکه آن هاتاوی مردها را رد می‌کند و در نهایت مجبور به سازش می‌شود هم هیجان‌انگیز نیست. در تمام طول فیلم هم راه‌حل واضح را نادیده می‌گیرند. ایدهٔ یک شاهدخت آمریکایی که با امکانات زیاد فقط خوش می‌گذراند جذابیت‌های زیادی دارد، و لحظات تأثیرگذاری هست که او از قدرتش برای کارهای خوب استفاده می‌کند. متأسفانه، با وجود همهٔ زرق و برق‌هایی که روی فیلم گذاشته‌اند، باز هم حس نمی‌شود فیلم کار خاصی انجام داده باشد. در کل خوب است، اما ضعیف‌تر از نسخهٔ اصلی است و مگر اینکه با پیشینهٔ آن فیلم آشنا باشید، از نگذشتن از این یکی چیز زیادی را از دست نمی‌دهید. --- به همان اندازه کند مثل قسمت اول است، اما من معتقدم در کل فیلم بهتری است. بین دو فیلم تفاوت زیادی نیست، قبول دارم. با این حال من «خاطرات یک شاهدخت ۲: نامزدی سلطنتی» را نسبت به «خاطرات یک شاهدخت» لذت‌بخش‌تر یافتم. داستان احتمالاً به همان اندازه جذاب است، اما این قسمت لحظات شرم‌آور کمتری دارد و ضدقهرمانان فیلم به‌مراتب بهتر شده‌اند. آن هاتاوی (میا) بار دیگر بسیار خوب است و جولی اندروز (کلاریس) هم دوباره عملکرد محکمی ارائه می‌دهد. جان ریس-دیویدز (میبری) و کریس پاین (نیکلاس) افزوده‌های برجسته‌ای هستند؛ انتخاب بازیگر برای نقش نیکلاس مخصوصاً تحسین‌برانگیز است چون این نخستین فیلم سینمایی پاین بود. در نقدم بر فیلم ۲۰۰۱ هم گفته بودم که مکان‌های خیالی در آثار لایو-اکشن غیرفانتزی را دوست ندارم. اینجا هم همین‌طور است، اما راستش چندان برایم مشکل‌ساز نبود. «جنوویا» اینجا بسیار باورپذیرتر است چون واقعاً آن را می‌بینیم، نه فقط اینکه به آن اشاره شود. همان‌طور که گفتم، هنوز چند لحظهٔ شرم‌آور وجود دارد و فیلم مدت زمان زیادی دارد. با این حال بخش‌های دلنشینی هم هست. کمی عجیب است که از نظر فنی میا و نیکلاس نسبتی دارند؛ هرچند چند نسل فاصله است، اما باز هم... دنباله‌ای که به‌طور جزئی نسبت به پیش‌نیازش پیشرفت کرده؛ این برای من همیشه نکتهٔ مثبتی است.