فیلم The Binge 2020

فیلم واقعاً خوبی بود؛ ارزش دیدن دوباره دارد و پیشنهادش می‌کنم. فیلم به‌طور غافلگیرکننده‌ای خوب است — شاید چون من با ذهنیتی آماده برای تنفر از آن سراغش رفتم. شبیه The Purge است اما با مواد مخدر و الکل؛ یا می‌توانی تصور کنی Rumspringa را روی استروئید گذاشته‌اند. قطعاً من مخاطب هدف این فیلم نیستم، اما وقتی فیلمی این‌قدر خوب ساخته شده باشد، موضوع تقریباً به...

فیلم واقعاً خوبی بود؛ ارزش دیدن دوباره دارد و پیشنهادش می‌کنم. فیلم به‌طور غافلگیرکننده‌ای خوب است — شاید چون من با ذهنیتی آماده برای تنفر از آن سراغش رفتم. شبیه The Purge است اما با مواد مخدر و الکل؛ یا می‌توانی تصور کنی Rumspringa را روی استروئید گذاشته‌اند. قطعاً من مخاطب هدف این فیلم نیستم، اما وقتی فیلمی این‌قدر خوب ساخته شده باشد، موضوع تقریباً به حاشیه می‌رود. اسکایلر گیزوندو کارش را خوب انجام می‌دهد؛ از آن بازیگرانی است که معمولاً در نقش‌های کوتاه می‌بینیم، اما این فیلم نشان می‌دهد می‌تواند نقش اصلی را هم به دوش بکشد. ادواردو فرانکو شاید تنها کسی بود که توانست نقش خودش را به درستی اجرا کند، هرچند شخصیتش عملاً فرعی است. گریس ون دیین بیشتر در نقش «دختر جذابِ نقش اصلی» قرار دارد، و وینس وان احتمالاً بهترین بازی را در فیلم دارد — که همین خودش نشانه‌ای نگران‌کننده است. حتی اگر او را بامزه بدانید، بعید است طرفدارانش او را بازیگری برجسته بدانند. آنچه این فیلم را دیدنی می‌کند نه لزوماً بازی‌ها یا نویسندگی شخصیت‌محور و حتی نه خیلی خودِ قصه، بلکه ارزش تولید و شیوهٔ اجراست. تقریباً همه‌چیز به پروداکشن مربوط می‌شود؛ می‌توانستند هر پنج بازیگر کم‌تجربه‌ای را برای نقش‌های اصلی بیاورند و باز هم با همین پرداخت فیلم خوبی می‌ساختند. راستش، نکتهٔ جذاب این است که ظاهراً یک صحنهٔ متوسط یا ضعیف به یک کارگردان خوب سپرده شده و او بلد بوده چگونه آن را طوری فیلم‌برداری کند که زنده، جذاب و سرگرم‌کننده شود؛ و هر چقدر صحنه‌ها فزاینده‌تر و نامتعارف‌تر می‌شوند، فیلم همچنان تازگی و شادابی‌اش را حفظ می‌کند. نمایش موزیکال به سبک برادوی در میانهٔ فیلم به‌تنهایی شوخی بامزه‌ای است که ارزش دیدن دارد. فیلم خنده‌دار است؛ شاید از نظر کلی فیلمِ خیلی بزرگی نباشد، اما قطعاً ارزش یک خنده را دارد.