فیلم The Skeleton Twins 2014

دوقلوها و شکست‌هایشان؛ افسردگی، اقدام به خودکشی و کنار هم غلبه کردن بر زندگی. بعد از فیلم زیبای «Hateship Loveship» انتظار داشتم باز هم چیزی شبیه آن با حضور کریستن ویگ ببینم. موضوع این فیلم رابطهٔ خواهر و برادر دوقلو است: شخصیت‌های اصلی دوقلو بوده و شباهت‌های زیادی به هم دارند. داستان از جایی شروع می‌شود که پس از ده سال قطع ارتباط، برای اولین بار...

دوقلوها و شکست‌هایشان؛ افسردگی، اقدام به خودکشی و کنار هم غلبه کردن بر زندگی. بعد از فیلم زیبای «Hateship Loveship» انتظار داشتم باز هم چیزی شبیه آن با حضور کریستن ویگ ببینم. موضوع این فیلم رابطهٔ خواهر و برادر دوقلو است: شخصیت‌های اصلی دوقلو بوده و شباهت‌های زیادی به هم دارند. داستان از جایی شروع می‌شود که پس از ده سال قطع ارتباط، برای اولین بار همدیگر را ملاقات می‌کنند. زمینهٔ ماجرا عجیب است چون هر دو درگیر افسردگی‌اند و هر کدام سابقهٔ اقدام به خودکشی دارند؛ این تلاش‌ها موفقیت‌آمیز نیست و در عوض روایت فیلم شروع می‌شود، جایی که آن‌ها با مرور خاطرات گذشته سعی می‌کنند زندگی حال را شکل دهند. اما عادات قدیمی رهایشان نمی‌کنند و تا پایان با تصمیم‌های سرنوشت‌ساز زندگی روبه‌رو می‌شوند. فیلم نوعی کار نادر است که دربارهٔ پیوند دوقلوها و اغلب با طعنه‌ها و طنزی ملایم روایت می‌شود. اشتباه‌ها هستهٔ فیلمنامه‌اند؛ سقوط و بازگشت شخصیت‌ها هوشمندانه حول این دو ساخته شده است. بازیگران نکتهٔ قوت فیلم‌اند: چون محوریت با دوقلوهاست، ویگ و هیدر برای نقش‌هایشان کاملاً مناسب‌اند. در مورد بیل هیدر، تاکنون نقش برجسته‌تری از این ندیده بودم — که معمولاً نقش‌های مکمل داشته و در این فیلم یکی از بازیگران اصلی است. هر بازیگری زمان درخشیدن خودش را دارد؛ مثل تیموتی اسپال در «Mr. Turner». این دو بازیگر اصلی کاملاً درست و دقیق از آب درآمده‌اند؛ اما کندی ریتم فیلم مشکل‌ساز است. اگر از آن عبور کنید، فیلم سرگرم‌کننده‌ای به دست می‌آورید؛ در غیر این صورت ممکن است فیلم برایتان کُند و کم‌رمق شود، حتی بدترین فیلم سال هم به نظر برسد. در مجموع فیلم تا عالی شدن فاصله دارد و من آن را صرفاً یک فیلم خوب می‌دانم. ارزش دیدن دارد، اما احتمالاً مدت زیادی در ذهن‌تان باقی نخواهد ماند. امتیاز: 6.5/10