فیلم Sands of the Kalahari 1965

ارباب بابون‌ها «شن‌های کالاهاری» به کارگردانی سای اندفیلد است که فیلمنامه را نیز از رمانی هم‌نام به قلم ویلیام مولویهل اقتباس کرده است. در این فیلم استوارت ویتمن، استنلی بیکر، سوزانا یورک، هری اندروز، تئودور بیکل و نایجل داون‌پورت بازی می‌کنند. موسیقی فیلم از جان دنک‌ورث و فیلم‌برداری از اروین هیلر است. این فیلمِ بقاگرای خام، گروهی نامتجانس را نشان می‌دهد که در بیابان‌های آفریقا سقوط می‌کنند...

ارباب بابون‌ها «شن‌های کالاهاری» به کارگردانی سای اندفیلد است که فیلمنامه را نیز از رمانی هم‌نام به قلم ویلیام مولویهل اقتباس کرده است. در این فیلم استوارت ویتمن، استنلی بیکر، سوزانا یورک، هری اندروز، تئودور بیکل و نایجل داون‌پورت بازی می‌کنند. موسیقی فیلم از جان دنک‌ورث و فیلم‌برداری از اروین هیلر است. این فیلمِ بقاگرای خام، گروهی نامتجانس را نشان می‌دهد که در بیابان‌های آفریقا سقوط می‌کنند و به‌سرعت از هم می‌پاشند. بگوییم بحث و مشاجره، تلاش برای تجاوز، قتل‌ها، کشتار حیوانات، نمایش‌های سلطه‌جویانهٔ مردان و پیچیده‌های آدم و حوا رخ می‌دهد. کنایه‌ها آشکارند، اما اندفیلد با مهارت آن‌ها را می‌آفریند و همه چیز با شدت فزاینده‌ای به سوی پایانی واقعاً تاریک و در عین حال لذت‌بخشاً مبهم می‌رود. بازی‌ها گاه اغراق‌آمیز است و دیالوگ‌ها گاهی باورپذیری را تحت فشار قرار می‌دهند، اما با این حال این فیلم شایستهٔ قرار گرفتن در ردیف آثار برترِ ژانر بقاست. امتیاز: 7/10 بازگشت به طبیعت در بیابان نامیبیا گروهی کوچک تصمیم می‌گیرند پروازی چارتر از ویندهوک به ژوهانسبورگ بگیرند، اما متأسفانه در دل بیابان کالاهاری فرود می‌آیند و کیلومترها از هرگونه تمدنی دور می‌افتند. آیا کسی از میان آن‌ها زنده بیرون خواهد آمد؟ «شن‌های کالاهاری» (1965) سه هفته قبل از «پرواز ققنوس» اکران شد و می‌توان آن را نسخهٔ بریتانیایی همان ایده دانست. البته دو فیلم بر اساس رمان‌های متفاوتی ساخته شده‌اند و داستان‌ها کاملاً جدا هستند، اما موقعیت و فضا بسیار مشابه‌اند. تفاوت مشهود این است که در «شن‌ها» یک نقش زنانه هم حضور دارد: سوزانا یورک در نقش گریس مانکتون. اگرچه هر دو فیلم دربارهٔ بقا در بیابانند، بیشتر در ژانر درام می‌گنجند چون موقعیت ثابت است و فرصت‌های اکشن اندک است، جز مواجهه‌های گهگاهی. «اکشن» در اینجا تنش بین افراد و جنگ روانیِ متناظر است. در این فیلم، خلبان استردوان (نایجل داون‌پورت) فوراً به‌عنوان نرِ غالب ظاهر می‌شود، اما ابراین (استوارت ویتمن) به زودی این جایگاه را از آن خود می‌کند، دلایلی که در طول فیلم روشن می‌شود. گریس به‌طور طبیعی به او جذب می‌شود، در حالی که دیگر مردان کم‌کم به سوی وجه ناپسندِ روح «بقاگرایی»ی او بدبین می‌شوند. هرچند نمی‌توان به‌طور کامل از ابراین خوش‌مان نیاید، اما باین (استنلی بیکر) به‌عنوان قهرمانِ بی‌میل سر برمی‌آورد. با این همه، همین نقش احتمالاً ماندگارترین اجرای ویتمن است، با اوجِ فراموش‌نشدنی‌ای که بعدها در «روز حیوانات» تقریباً دزدیده شد. شاید بتوان «پرواز ققنوس» را فیلم برتر دانست، اما این اثر خیلی هم از آن دور نیست. مدت: 1 ساعت و 59 دقیقه. فیلم‌برداری در حوالی سواکوپموند، نزدیک ساحل اقیانوس اطلس جنوبی در نامیبیا انجام شد؛ این نقطه تقریباً 200 مایل غرب ویندهوک است. صحنه‌های استودیویی در استدیوهای شپرتون در جنوب‌غرب لندن ساخته شد. نمره: A-