فیلم Memory 2022

فیلم «Memory» چندین خط داستانی را هم‌زمان دنبال می‌کند اما به نتایجی رضایت‌بخش نمی‌رسد. انگار برای هر یک از مفاهیم فیلم—آلزایمر، قاچاق انسان، منازعه اف‌بی‌آی و پلیس محلی، ثروتمندان همیشه به خواسته‌شان می‌رسند و غیره—توپکی در هوا پرتاب شده و پس از پرتاب اولیه اجازه می‌دهند هر توپ به زمین بخورد، بدون اینکه تلاشی برای گرفتن آنها صورت گیرد. برای فیلمی درباره مردی که آدم...

فیلم «Memory» چندین خط داستانی را هم‌زمان دنبال می‌کند اما به نتایجی رضایت‌بخش نمی‌رسد. انگار برای هر یک از مفاهیم فیلم—آلزایمر، قاچاق انسان، منازعه اف‌بی‌آی و پلیس محلی، ثروتمندان همیشه به خواسته‌شان می‌رسند و غیره—توپکی در هوا پرتاب شده و پس از پرتاب اولیه اجازه می‌دهند هر توپ به زمین بخورد، بدون اینکه تلاشی برای گرفتن آنها صورت گیرد. برای فیلمی درباره مردی که آدم می‌کشد و مأموران تقریبا دو ساعت او را تعقیب می‌کنند، «Memory» خسته‌کننده و یکنواخت است. حتی خودسوزاندن لیام نیسون برای بستن زخم گلوله هم نتوانسته آنچه در اصل روایتی فراموش‌کار و خسته از یک قاتل کهنه‌کار است را نجات دهد. فیلم بد نیست، اما برای یک تریلر اکشن بیش از حد کند است و برای یک تریلر جنایی به‌قدر کافی تیز و تهدیدآمیز نیست. متأسفانه «Memory» فراموش‌شدنی است. من طرفدار لیام نیسون هستم—کسی که بتمن و اوبی‌وان را آموزش داده، رهبری A‑Team را برعهده داشته و یکی از تأثیرگذارترین تماس‌های تلفنی تاریخ سینما را داشته است. فیلم‌هایی مثل Non-Stop، The Commuter و The Grey همگی آثار قابل قبولی بودند، اما طبیعتا او پیرتر شده و فیلم‌های اکشنش هم کندتر شده‌اند؛ «Memory» هوشمندانه این واقعیت را در فیلمنامه وارد کرده و در عین حال هنوز صحنه‌هایی دارد که نیسون در آن‌ها وارد عمل می‌شود. این فیلم نسبت به برخی آثار اخیر او مثل The Marksman (و از آنچه شنیده‌ام Blacklight) پیشرفت نشان می‌دهد، اما دلتنگ روزهای Taken و Kingdom of Heaven هستم. امیدم به کارگردانی مارتین کمپبل بیشتر بود، ولی بیشترِ زمان نمایش را به صفحه گوشی‌ام خیره شدم. فیلم افتضاح نیست، اما برای جلب توجه من نیاز به تیره‌تر شدن و تهدیدآمیزتر بودن داشت. در نهایت، چیز زیادی از «Memory» در ذهن باقی نمی‌ماند؛ با این حال نیسون همچنان یکی از نقاط قوت فیلم است.