فیلم Breathe 2017

این فیلم تصویربرداری‌شده به‌طرز دلپذیری، زندگی پیشگامِ سایمون کاوندیش (با بازی اندرو گارفیلد) را نشان می‌دهد؛ مردی که در اواخر بیست‌سالگی به فلج اطفال مزمن و ناتوان‌کننده مبتلا شد و بخش اعظم زندگی‌اش را همراه همسرش دیانا (کلر فوی) صرف تلاش برای توسعه و بهبود امکانات افراد دارای معلولیت کرد. فیلم که توسط پسرشان جاناتان تهیه شده، هرچند تا حدی با نگاهی خوش‌بینانه روایت می‌شود،...

این فیلم تصویربرداری‌شده به‌طرز دلپذیری، زندگی پیشگامِ سایمون کاوندیش (با بازی اندرو گارفیلد) را نشان می‌دهد؛ مردی که در اواخر بیست‌سالگی به فلج اطفال مزمن و ناتوان‌کننده مبتلا شد و بخش اعظم زندگی‌اش را همراه همسرش دیانا (کلر فوی) صرف تلاش برای توسعه و بهبود امکانات افراد دارای معلولیت کرد. فیلم که توسط پسرشان جاناتان تهیه شده، هرچند تا حدی با نگاهی خوش‌بینانه روایت می‌شود، اصالت قابل‌لمسی در نمایش مبارزه‌شان دارد؛ تعهد آن‌ها نسبت به یکدیگر (و نسبت به او) و اراده‌شان برای غلبه بر مشکلات، تماشای اثر را جذاب کرده و دو بازیگر اصلی نمایش قابل‌قبولی ارائه می‌دهند. با این حال شخصیت‌پردازی‌ها چندان عمیق نیستند؛ انگار با شتاب از زندگی‌شان عبور می‌کنیم و فرصت کافی برای شناخت واقعی هیچ‌یک از آن‌ها به‌دست نمی‌آید که این نکته تأسف‌آور است. کاش کمی احساساتِ قوی‌تر—شور، خشم، ناامیدی—می‌دیدیم؛ احساساتی که بی‌شک با مواجهه زوج با چالش‌ها در محیطی بسیار دور از جامعهٔ مدرنِ وابسته به امکاناتی که چهل سال بعد برایمان بدیهی شده، پدید آمده‌اند. بازیگران مکمل خوب‌اند — اد اسپلیرز، استیون منگان، تام هالندر و حضور کوتاهی از دیانا ریگ — همراه با طراحی فنی دقیق و موسیقی‌ای آرام از نیتین ساوه‌نی همگی به بار احساسی فیلم کمک می‌کنند. فیلمی که گرچه گاهی دیدنش دشوار است، پیام قدرتمندی از همدلی، عزم، بزرگواری روح و در نهایت تامل درباره انتخاب‌ها منتقل می‌کند؛ پیامی که برای من قابل‌پسند بود.