فیلم Pay It Forward 2000

«دنیا خودش تغییر نمی‌کند؛ ما باید آن را تغییر دهیم.» بعد از دیدن این فیلم یاد جمله‌ای از Sullivan’s Travels افتادم: «سینما بزرگ‌ترین رسانهٔ آموزشی است که جهان به خود دیده.» سینما تنها برای سرگرمی نیست؛ بلکه پیام‌هایی قدرتمند را منتقل می‌کند. این فیلم الهام‌بخش است و هرکسی باید آن را ببیند. نام فیلم بازتاب‌دهندهٔ مضمون داستان است. چه در کشور توسعه‌یافته و چه در حال‌توسعه، جامعه...

«دنیا خودش تغییر نمی‌کند؛ ما باید آن را تغییر دهیم.» بعد از دیدن این فیلم یاد جمله‌ای از Sullivan’s Travels افتادم: «سینما بزرگ‌ترین رسانهٔ آموزشی است که جهان به خود دیده.» سینما تنها برای سرگرمی نیست؛ بلکه پیام‌هایی قدرتمند را منتقل می‌کند. این فیلم الهام‌بخش است و هرکسی باید آن را ببیند. نام فیلم بازتاب‌دهندهٔ مضمون داستان است. چه در کشور توسعه‌یافته و چه در حال‌توسعه، جامعه به ایده‌ای شبیه آنچه فیلم مطرح می‌کند نیاز دارد. فیلم پیام اجتماعی خوبی دارد، اما گاهی بیش از حد بر احساسات تأکید می‌کند، به‌ویژه در بخش پایانی؛ اگر از ملودرام خوشتان می‌آید این موضوع آزاردهنده نخواهد بود. با این حال، پایان‌بندی را هوشمندانه و قوی می‌دانم؛ پایانی که برای گروهی از تماشاگران جذاب‌تر از یک خاتمهٔ جایگزین خواهد بود. فیلم بر اساس رمانی هم‌نام ساخته شده و کارگردانی قابل و بازیگرانی برجسته دارد. هیلی جوئل اوسمنت به‌عنوان بازیگر کودک سابقهٔ درخشانی دارد؛ اگر فیلم‌های کودکانه را دوست دارید، آثار او ارزش دیدن دارند و این یکی از آنهاست. هلن هانت یکی از بهترین اجراهای دوران میانسالی‌اش را ارائه داده و از آخرین اجراهای تأثیرگذار او محسوب می‌شود. نقش کوین اسپیسی برخلاف نقشش در اغلب آثار دیگر است، ولی او با دیالوگ‌های خوب، نقش را به‌خوبی ایفا کرده؛ به‌ویژه صحبتش دربارهٔ موضوع «سوءاستفاده از کودک» از نقاط قوت فیلم است. در مجموع بازیگران مطابق انتظارات فیلمنامه عملکرد قابل‌قبولی دارند. «چه کاری کرده‌ای تا دنیا را تغییر دهی؟» فیلم‌هایی هستند که دربارهٔ دانشمندی ساخته می‌شوند و اسکار می‌گیرند اما خودِ آن انسان واقعی نه؛ یا فیلمی دربارهٔ فردی که از اردوگاه جنگی یا بردگی فرار کرده جایزه می‌برد و باز هم آن افراد واقعی در آن جوایز نقشی ندارند. اما فیلمی با ایده‌ای اصیل، هوشمندانه و الهام‌بخش که آشکارا برای سینما طراحی شده بود حتی نامزد اسکار هم نشد. هرچند این اثر اقتباسی از کتاب است و شخصیت‌ها واقعی نیستند، اما نمی‌توانم نظام انتخاب آثار آکادمی را کاملاً بفهمم. اگر خوانندهٔ ثابت این قلمرو باشید می‌دانید که به‌ندرت از منتقدان راضی‌ام؛ باز هم آنان نتوانستند بزرگیِ اخلاقیِ داستان را درک کنند و بیشتر بر نوشتار و جنبه‌های فنی انگشت گذاشتند. فیلم در گیشه نه شکست خورد و نه پدیدهٔ تجاری شد، اما از سوی خانواده‌ها تحسین شد. این یک درام خانوادگی دوست‌داشتنی است، هرچند هنوز تا رسیدن به مقام «شاهکار» فاصله دارد. فیلم به‌اندازهٔ کافی هوشمند است که مخاطب را نسبت به مسائل اجتماعی به حرکت وادارد. اجرایی بودن ایده‌ها در دنیای واقعی اما مسئله‌ساز و پرریسک است و بسته به موقعیت و شخصیت، نتیجه می‌تواند متفاوت باشد—همان چیزی که در پایان فیلم هم نمود دارد. دیدن فیلم‌هایی از این دست نادر است؛ حتماً ببینید. ۸/۱۰