فیلم In a Lonely Place 1950

درام نوآر بالینی و درخشان. خلاصه داستان — پاراگراف اول دیکسون استیل، فیلم‌نامه‌نویسی بسیار تواناست که زیاد مشروب می‌نوشد و تمایل به خشونت ناگهانی دارد. به‌خاطر همین کارفرماها از استخدامش مرددند، اما با اصرار نماینده‌اش موفق می‌شود مأموریت محبوبی برای اقتباس از یک رمان به دست آورد. بازیگران اصلی پروژه در رستورانی دور هم جمع می‌شوند تا درباره فیلم صحبت کنند، اما با خلق و خوی دیکسون...

درام نوآر بالینی و درخشان. خلاصه داستان — پاراگراف اول دیکسون استیل، فیلم‌نامه‌نویسی بسیار تواناست که زیاد مشروب می‌نوشد و تمایل به خشونت ناگهانی دارد. به‌خاطر همین کارفرماها از استخدامش مرددند، اما با اصرار نماینده‌اش موفق می‌شود مأموریت محبوبی برای اقتباس از یک رمان به دست آورد. بازیگران اصلی پروژه در رستورانی دور هم جمع می‌شوند تا درباره فیلم صحبت کنند، اما با خلق و خوی دیکسون همه‌چیز به‌هم می‌ریزد و آن شب با خشونت خاتمه پیدا می‌کند. دیکسون چندان علاقه‌ای به خواندن رمان ندارد، اما دختر مسئول کلاه‌برداری که گفته می‌شود کتاب مورد علاقه‌اش است از او می‌خواهد برایش بخواند؛ آن‌ها به خانه دیکسون می‌روند و هیچ حادثه نامناسبی رخ نمی‌دهد، او به او خداحافظی می‌کند و کرایه تاکسی‌اش را نیز می‌دهد. روز بعد پلیس به در خانه می‌آید و از دیکسون می‌خواهد همراهشان به ایستگاه برود: معلوم می‌شود دخترِ مسئول کلاه‌برداری به قتل رسیده و در کنار جاده رها شده است و طبیعتاً دیکسون مظنون اصلی است. اما نور امیدی در قالب همسایه زیباروی دیکسون، لَرل گری، ظاهر می‌شود که برای او آلایبی محکم فراهم می‌کند و این مقدمه شکل‌گیری رابطه‌ای بین آن دو می‌شود که می‌تواند هر یک از آن‌ها را خراب یا نجات دهد. تحلیل و نکات برجسته In a Lonely Place فیلمی فوق‌العاده است که علیرغم بازی خیره‌کننده هامفری بوگارت در نقش استیل، در زمان اکرانش نامزد جوایز اسکار نشد — امری شگفت‌انگیز — و آن زمان آن را بیش از حد تاریک می‌دانستند؛ اما امروز به‌درستی یکی از بهترین آثار ژانر به‌شمار می‌آید و برخی از بهترین کارهای عوامل فیلم را در خود دارد. نکته‌ای که همیشه مرا شگفت‌زده می‌کند این است که نیمه‌های فیلم برای دلایل متفاوتی بسیار جذاب‌اند: در نیمه اول ما سعی داریم تضاد درونی استیل را بفهمیم — شخصیتی پیچیده و جالب — و توجه‌مان کاملاً معطوف اوست. در نیمه دوم که لَرل و دیکسون وارد رابطه‌ای جدی می‌شوند، جای تماشاگر به لَرل منتقل می‌شود؛ با رفتارهای نامتعادل دیکسون، همراهِ نگرانی و تردید لَرل می‌شویم و فیلم مثل فنری فشرده است که لحظه‌ای در آستانه انفجار قرار دارد. کارگردان نیکلاس ری موفق شده است این دو نیمه را به‌خوبی درهم بیامیزد و با تصاویر دلگیر و تأثیرگذار فضای داستان را تقویت کند، در حالی که مخاطب را در نوسان دائمی درباره احساسش نسبت به دیکسون استیل و زنی که معلوم است او عاشقش شده نگه می‌دارد. البته این فیلم صرفاً حاصل بازی بازیگران یا کارگردان نیست؛ باید به منبع رمان دوروتی هیوز و اقتباس ادموند ه. نورث و اندرو هولت هم اشاره کرد. پایان فیلم با پایان کتاب متفاوت است، اما به‌نظر من پایان فیلم تأثیرگذارتر است؛ چون ابهامی سنگین و رنج‌آور برجا می‌گذارد — ابهامی که تا مدتی بعد از تماشای فیلم نیز شما را به فکر فرو می‌برد. بازی‌ها، فضا و موسیقی هامفری بوگارت در نقش دیکسون و گلوریا گراهام در نقش لَرل هر دو در بهترین وضعیت خود ظاهر شده‌اند. رابطه و شیمی بین آن‌ها هم عاشقانه و هم مشکوک به‌نظر می‌رسد؛ همواره تا پایان نمی‌دانیم کدام یک حقیقت را می‌گویند — یا آیا هر دوی آن‌ها صادق‌اند یا نه — تا این‌که گره‌گشایی نهایی رخ می‌دهد، گره‌گشایی‌ای که برای من غافلگیرکننده اما مؤثر بود. فیلم از نظر تصویربرداری غنای بصری قابل توجهی دارد و موسیقیِ جذابِ جورج آنتایل فضای دراماتیک را تکمیل می‌کند؛ همه این‌ها در خدمت داستانی قوی است که تحت کنترل نیکلاس ری، فیلم‌ساز در اوجِ توانش، قرار دارد. نتیجه‌گیری برای تماشاگرانی که حاضربه اختصاص کاملِ توجه‌شان به فیلم هستند، In a Lonely Place اثری درخشان و کلاسیک است که ارزش دیده‌شدن روی پرده بزرگ را دارد. اگر با دیکسون استیل روی آن لبه تیز همراه شوید، ناامید نخواهید شد. امتیاز: 9.5/10.