فیلم Headshot 2016

گذشته‌ی بد، هرگز دست از سر آدم برنمی‌دارد! مثل همه، من هم منتظر «The Raid 3» بودم، اما در عوض این فیلم را دیدم. ایکو اووایس فقط ستاره‌ای صعودی نیست؛ او دارد فیلم‌های اندونزیایی را بین‌المللی می‌کند. اما به‌همان سرعتی که بالا می‌رود، ظاهراً همان‌قدر هم ممکن است سقوط کند. مشکل اصلی وابستگی بیش از حد به هنرهای رزمی است. خود او در دنیای واقعی یک...

گذشته‌ی بد، هرگز دست از سر آدم برنمی‌دارد! مثل همه، من هم منتظر «The Raid 3» بودم، اما در عوض این فیلم را دیدم. ایکو اووایس فقط ستاره‌ای صعودی نیست؛ او دارد فیلم‌های اندونزیایی را بین‌المللی می‌کند. اما به‌همان سرعتی که بالا می‌رود، ظاهراً همان‌قدر هم ممکن است سقوط کند. مشکل اصلی وابستگی بیش از حد به هنرهای رزمی است. خود او در دنیای واقعی یک مبارز هنری است، اما وقتی به کارنامه‌هایی مثل تونی جا و سینمای هنگ‌کنگ و چین نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که آن‌ها از یک نسل برخوردارند. برای اینکه صنعت در بلندمدت پابرجا بماند، لازم است داستان خوب، اجراهای قوی و تولیدی قابل‌قبول هم وجود داشته باشد. دوئولوژی «The Raid» فیلم‌های خوبی بودند، اما این یکی دیگر خوش‌شانس نبود. اساساً همین الگو با شخصیت‌ها و موقعیت‌های متفاوت تکرار شده است. طرفداران بدلکاری شاید از آن لذت ببرند، اما چیزی که در این فیلم به‌شدت کم است، داستانی قوی است. اکثر تماشاگران و منتقدان هم همین را احساس کردند؛ بنابراین فیلم آن‌طور که انتظار می‌رفت عمل نکرد. این دوران، دوران فیلم‌های CGI مثل «Mad Max: Fury Road» است، با این حال بعضی از بچه‌های دههٔ نود هنوز عاشق فیلم‌های خالص هنرهای رزمی‌اند. فیلم پر از اکشن است و تمی گانگستری دارد. روزی که رهبر معروف گروهی از گانگسترها به‌نام لی از زندان فرار می‌کند، مرد جوانی بی‌هوش روی ساحل پیدا می‌شود و توسط پزشکی جوان و امیدوار مداوا می‌شود. لی از وجود این مرد فراموشکار خبردار می‌شود و بهترین آدم‌هایش را می‌فرستد تا او را بازگردانند. اما هیچ‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود. مقابله‌های میان آن‌ها کم‌کم حافظهٔ از‌دست‌رفتهٔ مرد را برمی‌گرداند. پس از شکست‌دادن همهٔ مبارزان، او برای رویارویی نهایی با لی آماده می‌شود که پایان روایت را رقم می‌زند. «قبلاً مرا نجات دادی. حالا از تو می‌خواهم یک بار دیگر مرا نجات دهی.» تولید فیلم در سطح قابل‌قبولی قرار دارد، اما بازی‌ها معمولی‌اند چون تمام تمرکز روی سکانس‌های اکشن بوده است. حداقل از دیالوگ‌های قابل‌قبولی انتظار داشتم. بخش عاشقانه در فیلم هم به‌صورت ضعیف و نامناسبی مطرح شده بود؛ هرچند عشق می‌تواند هرجا و در هر زمان شکوفا شود، اما این قصه‌پردازی آن‌قدر ضعیف بود که باورپذیر نبود. فیلم هنرهای رزمی خوبی هم نیست؛ چند پیچش روایی وجود دارد، اما هیچ‌یک آن‌قدر غافلگیرکننده نیستند. اگر بدلکاری‌ها بهتر از آب درمی‌آمد، نتیجه می‌توانست قابل‌توجه‌تر باشد. مطمئناً کسانی هستند که از فیلم خوش‌شان بیاید یا آن را دوست داشته باشند؛ من معمولاً فیلم‌های هنرهای رزمی را دوست دارم، اما این یکی به سلیقهٔ من نساخت. گاهی افتتاحیه مهم نیست اگر بقیهٔ داستان بتواند خود را جبران کند. شروع فیلم کلیشه‌ای است و بعدتر هم بهتر نمی‌شود؛ به‌ویژه پایان‌بندی یک ناامیدی بزرگ است. کل فیلم بیش از حد روی نقش ایکو متمرکز است و شخصیت لی هم بیش از حد بزرگ‌نمایی شده؛ باقی بازیگران در بین این دو کنار گذاشته شده‌اند. در مجموع فکر نمی‌کنم فرصت خاصی از دست رفته باشد، چون چیزی طوری طراحی نشده بود که در هیچ سطحی فیلمی درخور بسازد. از آشنایی تا قابل‌پیش‌بینی‌بودن، روایت هرگز توان برتری نیافت. برخی معتقدند دست‌کم یک‌بار دیدن آن ارزش دارد، اما به‌نظر من نه. در نهایت این انتخاب شماست. امتیاز: ۴.۵/۱۰ فیلم بدی نیست، اما وقتی آن را بلافاصله بعد از «The Raid» و «The Night Comes For Us» می‌بینی، «Headshot» کمی ناامیدکننده به‌نظر می‌رسد. با این وجود، فیلم‌های ایکو اووایس هنوز از نظر من گزینه‌ای نسبتاً مطمئن‌اند. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار ببینید.