فیلم The Man Who Shot Liberty Valance 1962

مردی که لیبرتی والانس را کشت (1962) کارگردان: جان فورد خب، این یک وسترن قدیمی است؛ درباره قلدرها و اینکه معمولاً قلدر ضعیف‌تر به دست قلدر قدرتمندتر می‌بازد. لیبرتی والانس (با بازی لی ماروین) شهر را با خشونت می‌ترساند؛ اما کم‌کم جای او را وکلا، سیاستمداران و ماشین دولت می‌گیرند — همان مناسبات قدرت، با ابزارهای پیچیده‌تر. جمله مشهور «وقتی افسانه به واقعیت تبدیل شد، افسانه را...

مردی که لیبرتی والانس را کشت (1962) کارگردان: جان فورد خب، این یک وسترن قدیمی است؛ درباره قلدرها و اینکه معمولاً قلدر ضعیف‌تر به دست قلدر قدرتمندتر می‌بازد. لیبرتی والانس (با بازی لی ماروین) شهر را با خشونت می‌ترساند؛ اما کم‌کم جای او را وکلا، سیاستمداران و ماشین دولت می‌گیرند — همان مناسبات قدرت، با ابزارهای پیچیده‌تر. جمله مشهور «وقتی افسانه به واقعیت تبدیل شد، افسانه را چاپ کن» الهام‌بخش نیست؛ بدبینانه است. فیلم درباره این است که چگونه آمریکا افسانه‌هایش را بر پایه دروغ ساخت و اینکه کسانی که تاریخ را می‌نویسند لزوماً آن قهرمانانی نیستند که خود را معرفی می‌کنند. این احتمالاً بهترین فیلمنامه در میان وسترن‌های جان فورد است. تفاوت اصلی آن این است که کاملاً بر روایت تکیه دارد و تنها به اکشن اتکا نمی‌کند. فورد مناظر پرجنب‌وجوش، چشم‌اندازهای مانومنت ولی و تعقیب‌های اسب‌سواری را کنار گذاشت و ملودرامی سیاه‌وسفید و خفه‌کننده ساخت که بر کلمات، حافظه و مصالحه‌های اخلاقی استوار است. به همین دلیل، جیمز استوارت با سبک فروتنِ همیشگی‌اش دقیقاً بازیگری ایده‌آل برای این نقش بود. او رنسوم استودارد را بازی می‌کند؛ مردی که تمام عمر از یک دروغ منتفع شده و حالا نمی‌تواند کاملاً با هزینه‌ای که این دروغ برای خودش یا برای تام دانیفون (با بازی جان وین) داشته است کنار بیاید. فیلم‌برداری سیاه‌وسفید، کارگردانی و بازی‌ها همه عالی‌اند. فورد وسترنی درباره مرگ غرب ساخت، آن را مثل یک مراسم خاکسپاری تصویربرداری کرد و یکی از دقیق‌ترین بررسی‌ها از ساخت اسطوره‌های آمریکایی را به پرده آورد. این فیلم درباره روایاتی است که برای توجیه قدرت به خودمان می‌گوییم، درباره اینکه فاتحان تاریخ را می‌نویسند و درباره آن لحظه ناخوشایندی که وقتی کسی بالاخره حقیقت را می‌گوید پیش می‌آید.