فیلم Rio Conchos 1964

یک وسترن خشن، زمخت و ارزش بازبینی «ریو کونچوس» را گوردون داگلاس کارگردانی کرده و جوزف لندون فیلمنامه را بر اساس رمان کلیر هافاکر اقتباس کرده است. بازیگران اصلی عبارت‌اند از ریچارد بون، استوارت ویتمن، جیم براون، تونی فرانچیوستا، ونده واگنر و ادموند اوبراین. موسیقی را جری گولدسمیت ساخته و فیلم‌برداری برعهده جوزف مک‌دونالد بوده است. این اثر از کمپانی 20th Century Fox به صورت CinemaScope...

یک وسترن خشن، زمخت و ارزش بازبینی «ریو کونچوس» را گوردون داگلاس کارگردانی کرده و جوزف لندون فیلمنامه را بر اساس رمان کلیر هافاکر اقتباس کرده است. بازیگران اصلی عبارت‌اند از ریچارد بون، استوارت ویتمن، جیم براون، تونی فرانچیوستا، ونده واگنر و ادموند اوبراین. موسیقی را جری گولدسمیت ساخته و فیلم‌برداری برعهده جوزف مک‌دونالد بوده است. این اثر از کمپانی 20th Century Fox به صورت CinemaScope و با رنگ DeLuxe ساخته شده و عمده لوکیشن فیلم‌برداری موآب، یوتا بوده است. خلاصه داستان: یک افسر سابق کنفدراسیون که در پی انتقام از آپاچی‌هاست، یک کاپیتان ارتش که از سر تکلیف پیش می‌رود، یک سرباز سیاه‌پوست (Buffalo Soldier) که می‌خواهد خود را ثابت کند و یک زندانی مکزیکی که فرصتی دوباره برای آزادی به دست آورده—چهار مرد، یک سفر و مأموریّت برای کشف این که چه کسی آپاچی‌ها را به اسلحه‌های تکرار‌شونده مجهز می‌کند. خطر، بی‌اعتمادی و خصومت تنها همراهانشان‌اند. حتی اگر قصه تا حدی کلیشه‌ای باشد و بی‌تردید مدیون «The Comancheros» هم هست (هافاکر در آن هم دخیل بود)، این فیلم وسترنی تاریک و محکم است که با بازی‌های خوب، کارگردانی باکیفیت و تصویربرداری تحسین‌برانگیز پیش می‌رود. ساختار فیلم بر پایه گروهی در مأموریّت شکل گرفته و هر کدام از مردان مسئله و انگیزه‌ای خاص دارند؛ همین تمرکز بر شخصیت‌ها است که فیلم را جذاب نگه می‌دارد و آن را خسته‌کننده نمی‌کند—دینامیک شخصیت‌ها طوری است که هر لحظه نمی‌دانیم در بخش بعدی چه خواهد شد. داگلاس از صحنه‌های اکشن هم غفلت نمی‌کند؛ گروه نامتعارف ما را با راهزنان مکزیکی و قبایل آپاچی روبه‌رو می‌کند و در نهایت با پایانی پرانرژی و چند پیچ‌و‌تاب که از فرمولی شدن جلوگیری می‌کند، فیلم را جمع می‌کند. ویتمن و براون عملکرد قابل‌قبولی دارند و واگنر نیز به‌عنوان تنها نقش زن خوب ظاهر می‌شود، اما از منظر بازیگری فیلم بیشتر به ریچارد بون و تونی فرانچیوستا تعلق دارد. بون نقش مردی تلخ و کینه‌جو را با سهولت ایفا می‌کند؛ چهره‌ای که نشانه‌های الکلی بودن و تجربه‌زیستگی را دارد و سرنوشت او از ابتدا به نظر رقم‌خورده می‌آید. فرانچیوستا اما به‌عنوان شخصیت سرزنده و گاهخیانت‌کار گروه می‌درخشد؛ بازی او در تقابل با بون تپش مرکزی فیلم را می‌سازد. با این حال ممکن است همه بازیگران زیر سایه تصویربرداری مک‌دونالد و استفاده داگلاس از چشم‌اندازها قرار گیرند. از تقریباً اولین نما، چشم‌انداز بزرگ‌ترین شخصیت فیلم است: داگلاس هوشمندانه از نماهای بلند برای آشکار کردن مایل‌ها چشم‌انداز استفاده می‌کند و سپس درست می‌داند چه زمانی به نزدیک‌نمایی رو آورد تا شخصیت‌ها را محصور و حس خفقان ذهنی را ایجاد کند. کارهای خارجی فیلم بیش از بودجه‌اش جلوه می‌کند و در مجموع فیلم بسیار بهتری نسبت به نسخه پرهزینه‌تر «The Comancheros» است. موسیقی گولدسمیت هم نکته قوت دیگری است که از ابتدای فیلم فضا را می‌سازد و تنظیماتش با سرنوشت پرخطر چهار مرد هم‌راستا حرکت می‌کند. یکی از وسترن‌های خوب دهه ۶۰ است که به‌شدت نیازمند بازسازی و مسترینگ است. امتیاز: ۸/۱۰ تفسیری سرگرم‌کننده از «The Comancheros» با بون، ویتمن، فرانچیوستا و براون دو سال پس از جنگ داخلی، تیم نامحتملی از چهار مرد برای یافتن محموله‌ای گمشده از تفنگ‌های فدرال مأمور می‌شوند؛ ردّشان به ارتش خصوصی‌ای از سابقه‌داران شورشی و آپاچی‌ها می‌رسد و همچنین به عمارت عجیبی از دوران پیش از جنگ ساخته‌شده وسط بیابان در کنار رود ریو کونچوس در مکزیک. واحد گشت متشکل است از یک ماجرای‌خو(الکلی) افسر سابق کنفدراسیون و دشمن سرسخت سرخ‌پوستان (ریچارد بون)، یک کاپیتان شجاع اما نیرومند ارتش (استوارت ویتمن)، یک گروهبان Buffalo Soldier (جیم براون)، یک راهزن مکزیکی خوش‌ظاهر و دوست‌داشتنی (تونی فرانچیوستا) و بعدتر یک زن آپاچی (ونده واگنر). ارتش خصوصی توسط یک ژنرال سابق شورشی شکسته‌عصب و تلخ رهبری می‌شود (ادموند اوبراین). این وسترنِ ۱۹۶۴ شباهت‌های ناخوشایندی با «The Comancheros» جان وین (۱۹۶۱) دارد که ویتمن نیز در آن نقش داشت. «ریو کونچوس» در مجموع هم‌رده است، اما من کمی برتری را به «The Comancheros» می‌دهم. این فیلم ظهور سینمایی جیم براون بود؛ کسی که در اوج دوران فوتبالش از آن کناره گرفت و وارد بازیگری شد. او پنج سال بعد با «100 Rifles» دوباره به ژانر وسترن بازگشت. اگرچه در فهرست بهترین وسترن‌های دهه ۶۰ (مثلاً «One-Eyed Jacks»، «Ride the High Country»، «Hombre»، «Nevada Smith»، «Bandolero!» و «True Grit») جایگاه اول را نمی‌گیرد، «ریو کونچوس» وسترنی بی‌رحم، پرانرژی و رنگارنگ است. از «Duel at Diablo»، «El Dorado» و «Shalako» خیلی عقب نیست و از نظر من در ردیف «The Sons of Katie Elder»، «The War Wagon» و «The Undefeated» قرار می‌گیرد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه است و در آریزونا و یوتا فیلم‌برداری شده. موسیقی تأثیرگذار و جاودانه آن را جری گولدسمیت ساخته است. نمره: B تحلیل کوتاه دیگری شاید نتوان ریچارد بون را بازیگری چندوجهی خواند، اما او معمولاً برای نقش‌های شخصیتی در وسترن‌ها مناسب بود و این فیلم را به‌خوبی نگه می‌دارد. «لاسیتِر» او مردی با گذشته‌ای پیچیده است که با «کاپیتان هیون» (استوارت ویتمن) و «رودریگز»—مردی که زیاد تکیلـا می‌نوشد و چندان قابل‌اعتماد نیست (آنتونی فرانچیوستا)—هم‌قدم شده تا توطئه‌ای مرتبط با قاچاق اسلحه به آپاچی‌ها را خنثی یا از آن سود ببرند. پس از نجات یافتن از یک کمین، آن‌ها «سالی» پرشر و شور (ونده واگنر) را اسیر می‌کنند و این برای این گروه مسافرِ ناهماهنگ خطرآفرین است؛ چرا که راه‌شان به سمت خانه نیمه‌تمام «سرهنگ اندرسون» کنفدراسی (وارنر اندرسون) است که خوابِ شعله‌ور کردن دوباره جنگ داخلی را در سر دارد—و می‌خواهد از «بلاد‌شرت» انتقام‌جو (رودولفو اکوستا) و جنگجویانش به‌عنوان ابزار استفاده کند. آن‌چه روشن است این است که هرچند این مردان، از جمله «فرانکلین» (جیم براون)، به‌دنبال طلا هستند، هر یک انگیزه‌ها و اهداف خاص خود را دارند؛ در حالی که با تعقیب‌شونده‌های هندی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و سپس باید با سربازی که شاید اندکی از واقعیت فاصله گرفته، معامله کنند. قصه تا حدودی قالبی است، اما این قالب جواب می‌دهد: بخشی تعقیب و گریز، بخشی محاصره، بخشی انتقام و اندکی طعمِ عاشقانه قبل از فرجامی آتشین که خوب عمل می‌کند. ویتمن نقش درخشان و چشمگیری ندارد، اما براون و اندرسون در نقش‌های مکمل بسیار قوی ظاهر می‌شوند و کل داستان بیشتر مربوط است به پرداخت شخصیت‌ها تا ارائه صحنه‌های جنگی پیش‌بینی‌شده. فیلم گاهی آهسته شعله می‌گیرد، اما تماشای این مردان در حال انجام وظایف‌شان لذتبخش است.