فیلم The Union 2024

واژه «شرم‌آور» را خیلی استفاده نمی‌کنم، اما به نظرم به «The Union» کاملاً می‌آید. «تیم آمریکا» در این فیلم با ترکیبی تند از ایدئولوژی یک‌دست طرفداری از آمریکا و لحن مردم‌پسند و شوخ‌طبعانه، بر جهان حکم می‌راند. بله، سازمان سیا باز هم «قهرمانان» داستان‌اند (نشانه‌ای است که خنده‌دار است)، و به‌طرزی نامعقول به کمک یک شهروند ساده طبقه کارگر آمریکایی نیاز دارند تا دنیا را...

واژه «شرم‌آور» را خیلی استفاده نمی‌کنم، اما به نظرم به «The Union» کاملاً می‌آید. «تیم آمریکا» در این فیلم با ترکیبی تند از ایدئولوژی یک‌دست طرفداری از آمریکا و لحن مردم‌پسند و شوخ‌طبعانه، بر جهان حکم می‌راند. بله، سازمان سیا باز هم «قهرمانان» داستان‌اند (نشانه‌ای است که خنده‌دار است)، و به‌طرزی نامعقول به کمک یک شهروند ساده طبقه کارگر آمریکایی نیاز دارند تا دنیا را نجات دهند؛ «دنیا» در اینجا همان حباب استثناگرایی است که مؤسسات آمریکا در آن زندگی می‌کنند. به‌عنوان بیننده و منتقد، واقعاً تاب این را نداشتم. تقریباً نیمی از فیلم را دیدم تا وقتی احساس تهوع اخلاقی بر من غلبه کرد و فیلم را خاموش کردم. نقطه مثبت؟ شاید اگر اهل آمریکا باشید و به این روایت‌ها باور داشته باشید، فیلم به‌عنوان یک تریلر جاسوسی سرگرم‌کننده‌ای قابل قبول باشد. مارک والبرگ مثل همیشه دوست‌داشتنی است و صحنه‌های اکشن هم بد ساخته نشده‌اند. اما در مجموع این فیلم ممکن است با برخی گروه‌های جمعیتی در آمریکا جواب بدهد، اما در بقیه جهان که با واقعیات مؤسسات آمریکا آشنا هستند چندان پذیرفته نخواهد شد. من می‌گذرم. خدای من. نمی‌شود دیگر این‌ها را نسازند؟ «آجرچی» (Bricklayer) تبدیل به نماد مطلق آدم اتحادیه‌ای شده — حتی از «زنبوردار» هم بهتر. می‌شود گفت اتحادیه به «نقاش» نیاز ندارد اما حتی او هم نسبت به والبرگ یک گام جلوتر است. کارگران زیر پرچم گروهی از ثروتمندان متحد می‌شوند که تظاهر می‌کنند فقیرند: اکشن، اکشن، خیانت، اکشن، پیروزی. فیلم قابل‌قبول است، واقعاً، اما در نهایت مهم نیست و هیچ بعد طنزآمیز یا نجات‌دهنده‌ای هم ندارد. «The Union» نمونه‌ای از بدترین ویژگی‌های فیلم‌های سریع و فراموش‌شدنی است؛ فیلمی قابل‌پیش‌بینی و فراموش‌شدنی که در بسیاری از جنبه‌های حیاتی یک اثر برجسته شکست می‌خورد. روایت فرمولی، فقدان خلاقیت، کلیشه‌های فراوان و شخصیت‌های تک‌بعدی باعث شده‌اند فیلم در بازاری که از این نوع تولیدات اشباع شده، هیچ وجه تمایزی نداشته باشد. هرچند بخش‌هایی از موسیقی و چند اجرای بازیگر لحظاتی قابل‌قبول دارند، اما این‌ها برای نجات فیلم از متوسط بودن کافی نیستند. در پایان، تجربه‌ای است که به‌ندرت تأثیری ماندگار بر مخاطب خواهد گذاشت. امتیاز: D یک تریلر اکشن فرمولی دیگر از نتفلیکس: یک سازمان «سری» به دنبال نوعی دستگاه یا اطلاعات است، صحنه‌های اکشن و شوخی‌های بد هم دنبال می‌شود. تازه «قلب سنگی» را دیدم و این فیلم تا حد زیادی همان فرمول را تکرار می‌کند؛ از نظر فیلم‌برداری کمی صیقلی‌تر به نظر می‌رسد، اما صحنه‌های اکشن چندان ماندگار نیستند. هالی بری و مارک والبرگ، مانند رایان رینولدز در نمونه‌های مشابه، گرفتار دیالوگ‌های ضعیف شده‌اند و به‌نظر نمی‌رسد زیاد در نقش‌های خود سرمایه‌گذاری کرده باشند. محتوایی پرکننده که چند ساعت از وقت‌تان را می‌گیرد اما بیشتر از آن نیست. امتیاز: 2.5/5