فیلم Tell No One 2006

پزشک اطفال «بک» (فرانسوا کلوژه) درست در آستانهٔ شنا شبانه با همسرش «مارگو» (ماری-ژوزه کروزه) است که ناگهان صدای فریاد او را می‌شنود، سپس با ضربه‌ای به سرش نقش‌زمین می‌شود و در آب می‌افتد. هشت سال بعد مشخص می‌شود او به قتل رسیده و غریبه‌ای به اتهام ارتکاب جرم محکوم شده است. هر سال این مرد که اکنون تنهاست، در سالگرد مرگ همسرش به خانوادهٔ...

پزشک اطفال «بک» (فرانسوا کلوژه) درست در آستانهٔ شنا شبانه با همسرش «مارگو» (ماری-ژوزه کروزه) است که ناگهان صدای فریاد او را می‌شنود، سپس با ضربه‌ای به سرش نقش‌زمین می‌شود و در آب می‌افتد. هشت سال بعد مشخص می‌شود او به قتل رسیده و غریبه‌ای به اتهام ارتکاب جرم محکوم شده است. هر سال این مرد که اکنون تنهاست، در سالگرد مرگ همسرش به خانوادهٔ سابق او سر می‌زند—اما امسال وضع متفاوت است؛ او ایمیلی مرموز دریافت می‌کند که شک‌هایی جدی دربارهٔ اصل ماجرا در ذهنش می‌کارد. ناگهان برای او همه‌چیز جور درنمی‌آید—و فقط او نیست که دچار تردید شده است. وقتی چند جسد نزدیک دریاچه کشف می‌شوند، ژاندارمری دوباره درستی حکم قبلی را زیر سؤال می‌برد و تمرکز بیشتری روی همسر او و احتمال دریافت ۲۰۰٬۰۰۰ یورو بیمه‌شده؛ با نزدیک‌شدن پلیس، بک از پدر یکی از بیمارانش ــ مردی که با هر دو سوی قانون آشناست ــ کمک می‌طلبد و همراه با دوست سابق مارگو «هلن» (کریستین اسکات-توماس) تلاش می‌کنند حقیقت را از منبع‌هایی که هر چه بیشتر متناقض می‌شوند بیرون بکشند. فیلم به تدریج سرنخ‌هایی می‌دهد، ماهی‌های قرمز (غلط‌راننده) می‌گذارد و کورراهه‌های فراوانی ایجاد می‌کند تا این تریلر به تدریج شتاب بگیرد و ما را دربارهٔ تقریباً همهٔ شخصیت‌ها و رویدادها—از جمله اینکه آیا واقعاً «مارگو» مرده است یا نه—به شک بیندازد. در جریان کارآگاهی‌های پلیس و بک، او با برخوردهای خطرناکی در بزرگراه حلقوی پاریس (پریفیریک)، با اوباش و با آنتاگونیستی خشن و تقریباً شبیه شروران جیمز باند روبه‌رو می‌شود. تا پیش از پایان‌بندی، فیلم برای تقریباً دو ساعت اول ریتم خوبی دارد، گیج کننده و کنجکاوی‌برانگیز است، اما وقتی رشته‌ها به هم می‌رسند، کمی از هم می‌پاشند. ذهنم به یکی از داستان‌های آگاتا کریستی رفت که در آن مجموعه‌ای از حقایق نادیده دربارهٔ شخصیت‌ها—برخی جزئی و برخی مهم‌تر—ارتباطاتی را نشان می‌دهند که هرچند کارآمد هستند، اما کمی ناپخته به نظر می‌رسند. با این حال «بک» در تمام مدت تلاش پرانرژی‌ای ارائه می‌دهد؛ دیالوگ‌ها به خوبی عصبانیّت و نارضایتی شخصیت‌ها را منتقل می‌کنند و معمای کلی فیلم تا حد زیادی پابرجا می‌ماند.