فیلم The Naked Gun 2½: The Smell of Fear 1991

این دنباله چندان هم بد نیست؛ ادامه‌ای سرگرم‌کننده از «پلیس برهنه» (۱۹۸۸) با بازگشت لزلی نیلسن در نقش بی‌دقت و دست‌وپازدنِ فرانک درِبین. این‌بار او بار دیگر با اِد (جورج کندی) و نوردبرگ (اِی.جی. سیمپسون) همکاری می‌کند تا نقشه‌های شرکت‌های بزرگ انرژی را خنثی کند. این مافیا برای حفظ انحصار خود روی مصرف برق داخلی، دانشمندی به‌نام دکتر ماینهایمر (ریچارد گریفیتس) را می‌دزدند؛ کسی که...

این دنباله چندان هم بد نیست؛ ادامه‌ای سرگرم‌کننده از «پلیس برهنه» (۱۹۸۸) با بازگشت لزلی نیلسن در نقش بی‌دقت و دست‌وپازدنِ فرانک درِبین. این‌بار او بار دیگر با اِد (جورج کندی) و نوردبرگ (اِی.جی. سیمپسون) همکاری می‌کند تا نقشه‌های شرکت‌های بزرگ انرژی را خنثی کند. این مافیا برای حفظ انحصار خود روی مصرف برق داخلی، دانشمندی به‌نام دکتر ماینهایمر (ریچارد گریفیتس) را می‌دزدند؛ کسی که می‌خواهد گزارشی دربارهٔ کارایی و اقتصادی بودن انرژی خورشیدی منتشر کند. نقشه تنها یک آدم‌ربایی ساده نیست—آن‌ها می‌خواهند این دانشمند را با یک شیاد جایگزین کنند تا سال‌ها انحصارشان ادامه پیدا کند. ماجرا وقتی پیچیده‌تر می‌شود که متوجه می‌شویم جِین (پریسیلا پرسلی) دستیار پروفسور است و تجدید رابطهٔ او با پروفسور، درِبین را به موجی از موقعیت‌های کمیک می‌اندازد. مثل فیلم اول، شوخی‌ها تند و پی‌درپی‌اند؛ کمدیِ فیزیکی و بامزگیِ عوامانه که گاه بیشتر یادِ لورل و هاردی می‌اندازد تا هر چیز دیگر. لزلی نیلسن در این نقش درخشان است و بخش بزرگی از جذابیت فیلم بر پایهٔ اجرای او و توانایی‌اش در پرداختن به شخصیت دست‌پاچه‌اش است. ریچارد گریفیتس هم بازیگر کمدی خوبی است — حالات صورت و جثّهٔ او ابزارهایی‌اند که خوب از آن‌ها برای خنده‌گیری استفاده می‌کند. میان بازیگران هم شیمی دیدنی‌ای وجود دارد و با اینکه فیلم کمتر از نود دقیقه است، فرصت کمی برای خستگی به بیننده می‌دهد. نقطه‌ضعف اصلی، فیلمنامه است: داستان فقط به‌عنوان اسکلتِ حمله‌ای از شوخی‌ها عمل می‌کند و به خودی خود ضعیف و فراموش‌شدنی است. بعد از نیمهٔ اول فیلم، به‌سختی می‌توان دلیل آغاز ماجرا را به‌خاطر آورد؛ انگار موضوع اهمیتی ندارد و فقط جوک‌ها مهم‌اند. این ضعف در مقایسه با فیلم اول محسوس است، چون آن‌جا هرچند دیوانه‌وار، داستان قوی‌تر و بهتر نوشته شده بود. از سوی دیگر، فیلم ارزش‌های تولیدی خوبی دارد — دکور، لباس‌ها و جلوه‌های بصری و گریم قابل قبول‌اند. در مجموع، هرچند این دنباله به‌اندازهٔ قسمت اول قوی نیست و شوخی‌های بسیاری از دور قابل‌پیش‌بینی‌اند، باز هم همان کاری را می‌کند که از آن انتظار می‌رود: لبخند به لب می‌آورد، اگرچه نه خندهٔ بلند و از ته دل. همچنین کنجکاوی دربارهٔ قسمت‌های بعدی مجموعه همچنان باقی می‌ماند.