فیلم Baghead 2023

«آیریس» (با بازی فریا آلن) ناگهان، از پدر غایبش (پیتر مولن) یک خانه‎‌پَیِر و مخروبه به ارث می‌برد و وکیل پرونده (ند دنهی که همیشه در نقش‌های مرموز خوب است) عملاً او را تشویق می‌کند که سریع بفروشد. او تصمیم می‌گیرد برای فکر کردن یک شب را در آنجا بماند — همراه با چند نوار ویدیویی آموزشی — و در این میان با جوان مرموز...

«آیریس» (با بازی فریا آلن) ناگهان، از پدر غایبش (پیتر مولن) یک خانه‎‌پَیِر و مخروبه به ارث می‌برد و وکیل پرونده (ند دنهی که همیشه در نقش‌های مرموز خوب است) عملاً او را تشویق می‌کند که سریع بفروشد. او تصمیم می‌گیرد برای فکر کردن یک شب را در آنجا بماند — همراه با چند نوار ویدیویی آموزشی — و در این میان با جوان مرموز «نیل» (جرمی ارواین) روبه‌رو می‌شود که حاضر است چهار هزار پوند بدهد تا بتواند با همسرش در زیرزمین حرف بزند. او از او می‌خواهد روز بعد بازگردد، از دوست وکیلش «کتی» (روبی بارکر) می‌خواهد بماند و خیلی زود به این نتیجه می‌رسد که شاید بتواند از این موقعیت به‌عنوان یک نقشهٔ پول‌ساز استفاده کند. نیل بازمی‌گردد و آن‌ها به زیرزمین می‌روند. دو صندلی و یک سوراخ بزرگ در دیوار انتظارشان را می‌کشد، سپس انگشتان کثیف و لاغری ظاهر می‌شود و زنِ نام‌برده از تاریکی بیرون می‌آید و... واقعاً ترسناک است! به‌جای اینکه از ترس از پا دربیاید، آیریس کمی تحقیق می‌کند و نتیجه می‌گیرد که می‌تواند این وضعیت را کنترل کند و کلی پول دربیاورد. کتی خیلی قانع نمی‌شود و نیلِ عاشق‌باخته آشکارا دنبال راه‌حلی است که برای او دائمی باشد. در فیلم تصمیم‌های به‌شدت احمقانه‌ای از سوی شخصیت‌ها گرفته می‌شود و برخی از جلوه‌های بصری اندک هم یادآور «جن‌گیر» پنجاه سال پیش‌اند، اما به‌عنوان یک اثر کم‌بودجه، از فیلم‌های معمولی یک کمپانی مثل Blumhouse که هر چند هفته در سینماها ظاهر می‌شوند، بدتر نیست. بازی‌ها قابل قبول است، فیلمنامه هم در همان حد است و داستان در طول فیلم چند لحظهٔ جذاب دارد. شاید بعد از دو هفته آن را به یاد نیاورم، اما در همان نود دقیقه تا پایان‌بندی‌ای که واقعاً از آن خوشم آمد، از تماشای فیلم لذت بردم.