فیلم The Guilty 2018

عاشقش شدم — فیلمی «کوچک» اما فوق‌العاده که بهترین سند است برای اینکه نیازی به بودجه‌ٔ کلان نیست تا تماشاگر را پای پرده و در لبهٔ صندلی نگه داشت. داستان عملاً در یک اتاق، یک مرد و یک تلفن می‌گذرد و با این حال موفق می‌شود قصه‌ای فشرده و پرتنش (با یک پیچش نهایی) روایت کند. فضای فیلم تیره و سنگین است، اما در میان...

عاشقش شدم — فیلمی «کوچک» اما فوق‌العاده که بهترین سند است برای اینکه نیازی به بودجه‌ٔ کلان نیست تا تماشاگر را پای پرده و در لبهٔ صندلی نگه داشت. داستان عملاً در یک اتاق، یک مرد و یک تلفن می‌گذرد و با این حال موفق می‌شود قصه‌ای فشرده و پرتنش (با یک پیچش نهایی) روایت کند. فضای فیلم تیره و سنگین است، اما در میان آن چند لحظهٔ رهایی‌بخش هم دیده می‌شود. بازی فوق‌العادهٔ یاکوب سدِرگرِن چشم‌گیر است؛ من این فیلم را در جشنوارهٔ فیلم زوریخ دیدم و بعد از نمایش جلسهٔ پرسش و پاسخ با او هم برگزار شد. اگر فرصت داشتید، حتماً ببینید. دوست دارم فیلم‌هایی از این دست را. «مقصر (The Guilty)» در تنها یک لوکیشن اتفاق می‌افتد؛ چیزی که می‌تواند تماشاگرپذیری فیلم را تهدید کند، اما وقتی درست انجام شود، هیچ چیز جذاب‌تر از تماشای آن نیست و این فیلم ۲۰۱۸ دقیقاً چنین تأثیری دارد. شاید مسیر داستان را پیش‌بینی کنید، اما پیش‌بینی‌پذیری لزوماً بد نیست — من می‌توانم قدر تلاش فیلم‌سازان را ببینم و لذت ببرم وقتی که موفق به اجرای آن می‌شوند. حدود نود دقیقهٔ این فیلم کاملاً درگیرکننده است؛ دیالوگ‌ها، تدوین، صدا و البته بازی‌ها در سطح بالایی قرار دارند. یاکوب سدِرگرِن نقش اولی با کیفیت عالی ارائه می‌دهد؛ بازی درخشان او تقریباً همهٔ فیلم را بر دوش می‌کشد. دیگر بازیگران مثل جسیکا دیناج، کاتینکا اِورز-یانسن و یوهان اولسن هم با حضورهای صوتی‌شان به طور مثبت به فیلم کمک می‌کنند. کنجکاوم ببینم نسخهٔ آمریکاییِ این فیلم چطور درآمده — جِیک جیلنهال در بازسازی ۲۰۲۱ بازی کرده که تصویری از او کنار چراغ قرمز دیده‌ام؛ امیدوارم کاری شبیه به آنچه در «Source Code» انجام داد، در بازسازی انجام شده باشد. این درام جنایی تک‌نفره حس خفقان‌آوری دارد. «اسگر» (با بازی سدِرگرِن) پلیسی است با بارهای شخصی که بی‌میلی سرویس تماس‌های اضطراری را بر عهده می‌گیرد و تماس نگرانی‌برانگیزی از زنی که آشکارا دچار اضطراب است دریافت می‌کند. او متوجه می‌شود زن در یک بزرگراه، داخل یک ون سفید است و دو کودک در خانه تنها مانده‌اند. با نزدیک شدن شیفتش به پایان، تمام تمرکز خود را می‌گذارد تا از زن، دختر شش‌ساله‌اش و شوهر دوری‌گزیده‌اش که ظاهراً در این معما دخیل است، اطلاعات بگیرد. صحنه‌ها در یک اتاق کنترل تاریک و تنها با تلفن شکل می‌گیرند که باعث می‌شود دیالوگ‌های پرسش و پاسخ با ضرب‌آهنگی تند و موج‌وار پیش بروند و به اوجی برسند که شاید انتظارش را نداشته باشید. فیلم هوشمندانه طراحی و ریتم‌بندی شده و در نود دقیقه تنشی فشرده را ارائه می‌دهد — دیدنش واقعاً ارزش دارد.