فیلم The Mummy 1932

بعد از تماشای «فرانکشتاین» و «دراکولا»، این فیلم خیلی بالاتر از آن‌هاست. «آیا جذاب است؟» تا مدت زیادی توجه‌ام را حفظ کرد، هرچند تدوین یکی از نواقص بزرگ فیلم بود. امتیاز: ۲ از ۳. «آیا ماندگار است؟» وقتی به فیلم‌های کلاسیک هیولا فکر می‌کنم، این یکی به‌خصوص از نظر داستان در ذهنم می‌ماند. امتیاز: ۲ از ۳. «آیا سرگرم‌کننده است؟» این بزرگ‌ترین مشکل است. یک شرور عالی با...

بعد از تماشای «فرانکشتاین» و «دراکولا»، این فیلم خیلی بالاتر از آن‌هاست. «آیا جذاب است؟» تا مدت زیادی توجه‌ام را حفظ کرد، هرچند تدوین یکی از نواقص بزرگ فیلم بود. امتیاز: ۲ از ۳. «آیا ماندگار است؟» وقتی به فیلم‌های کلاسیک هیولا فکر می‌کنم، این یکی به‌خصوص از نظر داستان در ذهنم می‌ماند. امتیاز: ۲ از ۳. «آیا سرگرم‌کننده است؟» این بزرگ‌ترین مشکل است. یک شرور عالی با انگیزه‌ای قابل‌فهم داریم، اما قهرمانان داستان دست‌وپا می‌زنند. شخصیت‌ها به‌طور متوازن نمایش داده نشده‌اند؛ می‌دانستم چه کسی خواهد برد یا باخت و دیگر برایم اهمیت نداشت چرا — فقط منتظر ماندم ببینم چگونه. امتیاز: ۱ از ۳. جمع‌بندی نمرات: ۱ + ۲ + ۲ + ۱ = ۶. ممکن است مدتی طول بکشد تا دوباره ببینمش، ولی باز هم تماشا خواهم کرد و آن را به دیگران معرفی می‌کنم تا خودشان قضاوت کنند؛ این فیلم برای همه نیست. بگذاریدش سرجایش. همان‌جا که پیدایش کردید دفنش کنید. نفرین را خوانده‌اید؛ آیا جرأت دارید با آن مخالفت کنید؟ «مومیایی» به کارگردانی کارل فروند و نویسندگی نینا ویلکوکس پاتنام، ریچارد شایر و جان ال. بالدرستون ساخته شده است و با بازی بوریس کارلوف، زی‌تا یوهان، دیوید مانرز، آرتور بایرن، ادوارد ون اسلون و برامول فچر منتشر شده است. موسیقی از جیمز دیتریش و فیلم‌برداری از چارلز جی. استیومار است. اولین فیلم مومیایی یونیورسال روایت ایمحتپ (کارلوف) را دنبال می‌کند که پس از بیدار شدن از قبر توسط کاوشگران، گمان می‌کند معشوقه‌اش در وجود زنی معاصر تناسخ یافته است. فیلم به‌وضوح کند است و صحنه‌ها تا حدودی صحنه‌پردازی‌شده‌اند؛ دور از بازی کارلوف، بازیگری و دیالوگ‌ها در سطحی متوسط قرار دارند. با این حال، فیلم حال‌وهوایی وهم‌انگیز دارد و چند سکانس واقعاً دلهره‌آور ارائه می‌دهد. تصویربرداری سایه‌دار به جوِ تشییعی کمک می‌کند و جالب اینکه فیلم برای جلب توجه به تاکتیک‌های شوکی متوسل نمی‌شود. از جنبه‌های مختلف این اثر فیلمی مهم است و برای علاقه‌مندان به تاریخ سینمای وحشت دیدنش ارزش دارد. (۷/۱۰) وقتی گروهی از کاوشگران موزه بریتانیا قبر یک شاهزاده مصری را پیدا می‌کنند، مومیایی معشوق ممنوعه او، ایمحتپ (بوریس کارلوف)، و یک طومار مخفی را نیز کشف می‌کنند که خواندن آن قدرت بازگرداندن مردگان را دارد. با خواندن طومار در قبر، مومیایی زنده می‌شود و برای مدتی می‌گریزد؛ او مصمم است که بازگردد و هرطور شده معشوقه‌اش را نجات دهد تا او را نیز بازگرداند. ده سال بعد، زنی جوان به نام هلن (زی‌تا یوهان)، دختر یک مامور بریتانیایی، در قاهره حضور دارد و به‌شدت شبیه آن شاهزاده مرده است. آیا او تناسخ آن شاهزاده است؟ ایمحتپ به‌طور قطع این‌طور فکر می‌کند و هلن را برای پذیرش روح معشوقش انتخاب می‌کند. نکته جالب این است که این مومیایی در دید عموم زندگی می‌کند؛ هیچ باندپیچی آویزان یا حرکت لنگان خاصی ندارد—تجسم کارلوف انسانی‌تر و در عین حال تهدیدآمیز است. بازی او تهدیدی حساب‌شده و مؤثر دارد که فیلم را به یک فرجام نسبتاً غم‌انگیز می‌برد. بازیگران فرعی—از جمله یوهان که کمی بی‌روح به‌نظر می‌رسد—به‌اندازه کافی کار می‌کنند تا زمینه‌ای برای عملکرد مومیایی فراهم کنند. هرچند دیالوگ‌ها شاید کمی بیش از حد باشند (شاید جبران‌کننده ضعف‌های دوران فیلم صامت)، این نسخه یکی از نمونه‌های مورد علاقه‌ام از این داستان جذاب و مرموز است.